Pir-u-Pak

Evde temizlik var bugün. Temizlik olan diğer günler gibi bugün de az bir stresliyim. Sabahın köründe geldiler, duydum. Kalkmadım. 9 buçuk falandı. "Emaan" dedim, "Yat uyu lan banane." Gözümü ikinci kez açtığımda saat 10 buçuktu. Gene seslerine uyandım annem ve diğer iki kadının. Kimse uyandırmaya gelmediğine göre belli ki benim odayı sona bırakmışlardı. Kapattım gözümü, daldım yine. Uyanıverdim. Saat bu kez 11 buçuktu. Kendimi haber bülteni gibi hissettim. Baktım hala ne gelen var, ne giden. Stres oldum. Bir an benim odam kalıcak sandım. Hoş, kalsa nolucak da.. Bu sefer zorlama bir uykuya daldım, sırf zaman geçsin diye. Temizlik işi bir an evvel bitsin diye. Gözümü açtığımda saat kaçtı tahmin edin. Evet, 12 buçukta son kez uyandım. Sabahın 9 buçuğundan beri beni skleyen yoktu. "Eeeh, yeter bu kadar uyku!" diye atarlanarak kalktım. Saat kaç oldu, içerde temizlik devam ediyor, hala beni takan yok. Ben kendi pisliğimde öleceğim burda galiba.

Temizlik olduğu günler ev adeta bir savaş alanına, bir çıfık çarşısına(?) dönüyor. Her yer her yerde. Televizyon tuvalette, sandalyeler bilgisayarın üstünde falan. Bir de her bi taraftan çamaşır suyu kokusu geliyor buram buram. Halılar yerinde değil, mobilyalar yerinde değil, kenarların köşelerin pisliği ortalığa çıkmış. Sanki temizlik yapılmasa ev daha temiz, daha derli toplu görünecek.

Zaten bir temizlik günleri, iki "gün" günleri. Bu ikisinden oldum olası hazzetmedim. Özellikle "gün"lerden. Annemin arkadaşlarını bizim evde ağırlaması, o arkadaş topluluğunun kalabalıklığıyla ters orantılı olarak seyrekleşiyor. 40 yılda bir kere falan geliyolar bize. Ama nihayetinde kadın günü. 40 yılda bir kere de gelse arkana bakmadan kaçacaksın. En uzak yere gidiceksin o gün evden. Çok tehlikeli çok. Anlatmaya kalkarsam bitiremem şimdi..

"Gün" günlerini düşündükten sonra temizlik günleri daha masum kalıyor tabi. Ben yine şükredip oturayım. Kapımı kapattım, blogumu açtım, ooh.. (stres aslında. biraz stres..)

Daçe.