İsa'nın da çilesi: Dolmuş

kim olduğu önemli diil, bi tane kral işte, açıkçası bir "neaber" dese o kadar mutlu olurdum ki. tarihte kimse bi kere bile "neaber" dememiş mi arkadaş. hmmff.

● Krallar halkını selamlamaya balkona çıktıklarında, ilk sözleri "Neaber?" olsa ya. Çok pis sevinirdim, çok da pis gurur duyardım açıkçası. Ama öyle bişey olmaz tabi. Neyse.
● Bi adres felan sorarken ya da sorana tarif ederken, "burası" yerine "bura" diyen bi insan, kim ne derse desin, hatta rica edicem kimse bişey demesin, yanakları mıncırılası, gözleri beleren, çok samimi ve çok "bizden" bi insan... Kimse bişey demedi di mi? Bi ses duydum.
● Dolmuş şöförü olmak da zor iş ha. Evet bunu dolmuşta düşündüm tahmin edebiliceğiniz gibi. Bence baya zor iş. Özellikle şey bak... "Şunu alır mısınız?" falan diye laf geldiğinde elini uzatıyosun arkaya bakmadan, para gelicek diye bekliyosun, diyosun ki hatta o an kendi kendine, "Ooh." diyosun, "Şimdi bi kaat elli lira gelse...", "Gıcır böyle", "üzeri kapadokyalı falan, oh mis." diyosun. O hayallerle elini arkaya uzatıp avcunu açıyosun, ama yani, bilemiyorum da, biraz da tırsınç bence, sonuçta hiç tanımadığın insanlara, hiç bakmadan elini uzatıyosun, o elin nereye gidiceği hiç belli olmaz. Daha kötüsü; o ele ne geliceği de hiç belli olmaz. Allah bilir ne tutucaksın. Böyle düşününce bence oldukça tırsınç bir meslek dolmuş şöförlüğü.
● Justin Hoyte diye futbolcu olması beni biraz rahatsız ediyo, bilmiyorum. Justin diye pis terli halısahacı bi insan olmamalı. Filmlerde hep amigo kızı tavlayan, okulun popüler ismi gibi Justin. Öyle, bi topun peşinden hımbıl hımbıl diye koşucak isim diil.

allaam şuna bak ya. nası seviniyo gol attım diye. justin olucak bi de. insan adını bu kadar mı taşımaz arkadaş. cool'luktan, justin'likten eser yok.

● Dolmuşta Uykusuz filan alıp okuyo oluyorum bazen, çabuk bitsin diye yol, ama dolmuşta Uykusuz okumanın da ayrı bi çilesi, bi cefası var. Çok cefakâr bi insan oldum sayesinde. Dolmuşta Uykusuz okurken ben hiç kendimi tutamıyorum tamam mı, aşırı komik bişey olduğunda ayılar gibi gülüyorum. Ama öyle böyle diil, hiç mi tutamaz bi insan kendisini, bence tutar, ayı diilse tutar yani. Ama benimki de istemli diil. İstemsiz. Sonra dolmuştaki diğer insanların hakkımda yanlış bişey düşünmemeleri için tekrar bir İngiliz asilzâdesine, bir Ziyâgil beyefendisine dönüşüyorum. Bi başka dolmuşta Uykusuz okumanın verdiği cefa da, hani böyle yanımda bazen yaşlı ama dergiye gözü kayan insan oluyo, bana çaktırmadan okuduğunu sanıyo, halbuki yaşlı zaten göremiyodur bile. İşte öyle zamanlarda Otisabi okumamaya dikkat ediyorum; gerçi bi yandan dikkat ediyorken bi yandan da okumak istiyorum. Off. Allaam. Böyle cefalara koma insanı yarabbi. Otisabi açıp okusam, "nç nç nç" efekti alıcam filan. Onu da biliyorum. Oy. Yoruldum şu an.
● Su sesli telefon melodisi kadar da beni hayattan soğutan bişey yok. Şırıl şırıl melodi mi olur be (be mi?). Eğer gece uyurken çok çalarsa insanın tuvaleti filan gelir, ne biliyim, ya da yolda belde bi yerde çalsa da gelir gerçi. Benim olsa o telefon, şimdiye prostat olmuştum allah korusun. Bence su sesli telefon melodisini kim bulduysa, ki büyük ihtimalle polis telsizi sesli ve tıraş makinası sesli melodileri de aynı yavan insan buldu, onun Allah belasını versin. Bu dünyada ateşe attılar beni resmen. Adamsendecinin evlatları sizi.
● O diil de ben istiyorum ki, bişeyin saçma olup olmadığına karar veren kurum olsa keşke. Off. Orda ne biçim çalışmak isterim var ya. Önüme gelicek böyle yazı halinde, altında da "Saçma." ve "Saçma değil." seçenekleri olucak, ben karar vericem ve ona göre bütün insanlığın güldüğü şeyleri değiştirebilicem. İsim olarak da "Uluslararası Saçmalık Tespit Kurumu (kısa adı USTEK)" gibi bişey düşünüyorum.
● İnsanın acıkması, buzdolabını açıp bişeyler yemesi, sonra on dakika sonra yine acıkması, sonra yine buzdolabına bakması, bişeyler bulup yemesi falan, sonra öküzler gibi acıkması yine. Off çok büyük bir kısır döngüye girdim. Gidiyim de dolaba bi bakiyim başka ne varmış. Sizi öperim.

Daçe.