daçe der ki

Biz İzmirliler Her Şeye Darı Deriz

2012-01-26T23:19:00.000+02:00

» Napıyon sevgili okur? Bak sana böyle de güzel İzmir ağzı yaparım. Önceki günlerde yavru vatan İzmir'de olduğumdan mütevellit (evet mütevellit), bu yazıda böyle komple İzmir'den bahsedecek ve yersiz yersiz zamanlarda İzmir ağzı yapacağım.

» Cancaazla gittiğimiz İzmir günleri boyunca hava o kadar güzel, o kadar bebiş gibiydi ki sevgili okur, anlatsam ağzın açık kalır. Ben de anlatmak yerine bir görselle durumu bağlamaya gerek olmadan ortamı şenlendirmek ve aniden bir sonraki maddeye kaçmak istiyorum.

çok yakından bakınca beni de görebilirsin, el sallıyorum bak.

» Evet yavru vatan Kıbrıs falan değil can okur, Kıbrıs'ı henüz görmedim gerçi ama, yavru vatan İzmir. Altına da imzamı atarım. Özellikle Ankara'dan gittiğin zaman çok iyi anlıyosun, yavru gibi bir şehir İzmir. Bebiş gibi. İlik gibi şehir. Oh beybi bi hareketlenme oldu. Kaldığımız 5 günde resmen İzmir'in köpeği olmuşum gördüğün üzere, ama ben daha çok İzmir'in ve bebiş İzmirlilerin tuhaflıklarından bahsedeyim diyorum.

» Abi şimdi her şeyden önce bi yavanlığa değineceğim... Mısıra darı demek nedir ya? Lan ben dedim ki İzmir böyle modern şöyle batılı öyle şahane falan, adamlar aykırı çıktı. Mısır lan mısır, bildiğin, annelerimizin alıp haşladığı, seyyar satıcıların tuzlayıp tuzlayıp sattığı, Kızılay apaçilerinin bardaklar içerisinde ver ettiği güpgüzelim mısır. Sen şimdi kalkıp yılların mısırına nasıl ağzını eğe eğe darı diyebiliyorsun ya? Bununla da sınırlı değil aykırılık. Sahil kenarında çekirdek çitleyelim denize karşı dedik, misler gibi manzara var, Ankara'da nerden bulucaz dedik, neymiş efendim, çekirdek değilmiş çiğdemmiş. Haydaa... Deli misiniz oğlum siz. Binlerce yıllık çekirdek o mendeburlar! Allahallaa. Sonra bak... Bu kadar da değil, keşke bu kadar olsa. Bugün bir leblebiye adamlar nohut diyor. Al. Nohut bambaşka, leblebi bambaşka şeyler hayvanın evladı.. Nasıl sinirleniyorum bak düşündükçe ha. Simite de gevrek diyor yine aynı iblisler. Gururlu gururlu, kendinden emin, "Vaaar gevreeek" diyor. Ama gevrek adı altında sattığı şey hep simit. Ay bayilazağim...

» Bence şöyle olmuş. Bi gün bi İzmirli, artık rüyasında mı gördü naptıysa, uyanmış böyle Ege'ye, Yunan adalarına doğru, kalkmış bütün arkadaş ortamlarında demiş ki, pis lobici, "Bence bundan sonra simite gevrek, mısıra darı diyelim. Leblebi de nohut olsun mesela, gerçekten nohut almak isteyen biri olursa kafası skilmiş olur ehehe. Bu arada o çitlediğimiz çekirdekler var ya, onlar için de 'çiğdem' gibi bişey düşündüm. Uyar mı?" Yoksa başka nası olacak di mi.

marifet gibi bi de böyle kartpostal yapmışlar.

» Onu bunu bırakayım da açık konuşayım; İzmirliler dünyanın en saygılı insanları arkadaşım. Taksicisi bile yol veriyor inanabiliyor musun? Taksicisin ya sen, yol senin babanın, istesen basar gidersin, ama yooook. Ayağını yola koyduğun anda duruyolar. Avrupa ülkesi muhabbetlerinde böyle bi klişe var ama ciddi anlamda doğruymuş. İstanbul böbürlenmesin Avrupalıyız falan diye, adamlar çoktan girmiş Avrupa'ya.

» İzmir'in her yerinde Roman Roman teyzeler var, gül satıp fal bakıyolar. Bi gün, cancaazla yine böyle Kordon'da denize karşı oturuyoruz -ayıptır söylemesi kehhe kehhee mehehe-, bi tane Roman teyze geldi uzaktan, "Bilimadamııııı" diye bağırıyo bana doğru. Diyorum ne alaka, meğer ben o sırada numaralı gözlüğümü taktığım için ve numaralı gözlük takanların hepsi bilimadamı olduğu için öyle bağırıyomuş. Geldi yanımıza, ayaküstü, beş dakika içinde falan bir gül satıp iki de fal baktı. Ben neye uğradığımı şaşırdım tabi. İlk başta ikimiz de kadına para kaptırmamak isterken toplamda on beş türk lirosunu bayılmamız çok güzel oldu. Bence bu kadınları İşletme'de filan ders diye okutmak lazım. Marketing sağlam.

» Bebiş vatan İzmir'de ilk başta Alsancak'ın ara sokaklarında bi otelde kalıyoduk tamam mı. Otel güzeldi, fakat nasıl desem, muhiti biraz garipti. Hani böyle, akşam saat 6-7'den itibaren, yalnızca 2 metre enindeki sokaklar nasıl karanlık ve tenhalaşıyor görüceksin. Sokak köpekleri, ortaya dağılmış çöpler, apaçi tipli "bebe"ler. Ama bir şey vardı ki, otelin muhitini az sevdiysek daha da sevelim diye orda duruyor gibi: Travestiler. Evet. Topuklu ayakkabıyla 1.90 boyunda, benden yaklaşık 20 kilo daha fazla, bacakları ile Roberto Carlos frikiklerini, kıyafetleriyle de Bülent Ersoy zerafetini hatırlatan bu adamlar -adamlar?- yürüyerek geçmemiz gereken 100 metrelik zorlu parkuru sağlı sollu kapatmışlar, arabaların üzerlerine oturup bacak dekoltesi veriyorlar. Biz tabi onlarla temasa geçmemek için adeta bir Hugo gibi DÖRT! DÖRT! ALTI! şeklinde bir sağa bir sola kaçarken, maalesef içlerinden birinin tam yanından geçerken bana "Enişteee" diye laf atmasına engel olamayıp ahretlik gerilim yaşadık. Bağlayabildim mi bilemiyorum artık korkudan nasıl yazdıysam gelişine.

» O diil de, güzel İzmir'in martısı bile bizim burdaki güvercinden farklı bakıyor. Belki tür farkından dolayı da olabilir bilemiyorum tam.

» Bi gün de komple Efes'teydim sevgili okur. Belirtme ihtiyacı hissediyorum çünkü İzmirli olup da daha bir kere Efes'e gitmemiş insan var şu devirde. Neyse. Efes'teki o antik kent, yanlış anlamadıysam İyonlar döneminden kalma, ve anlıyoruz ki, İyonlar taştan kolonun köpeği olmuş. Adım başı bir kolon adım başı bir kolon, bu ne arkadaşım. Yok işte krallar ölmüş kolon yaptırılmış, savaş kazanılmış hadii kolon yapalım olmuş, ne bileyim "şöyle güzel bi yer yap da eğlenek" denmiş, kolon yapılmış. Gerçi böyle söyleyince Efes'te kolondan başka bişey yok gibi oldu ama, yani nasıl desem, en azından yarısı kolon lan. Bi de Efes'te 60 kişilik falan bi Japon kafilesi vardı, onu hiç anlamadım. İzmirlinin kendisi görmemiş daha Efes'i, sen nası kalkıp da geliyosun taa Japonyalardan yaşlı başlı halinle. Arkayı flu yapan fotoğraflar çekip çekip gittiler sevgili okur. Bu da böyle bir anımdır.

» Kordon, Alsancak, Konak, Karşıyaka, Bornova ve hatta Efes falan derken bayaa İzmir hayranı oldum çıktım. Bu yazıyı da burada sonlandırayım zira bu hayranlığımı çekemeyen pis Ankaralılar olucak daha fazla uzatırsam. Haydi sağlıcakla kal, al yanaklarından ve al yuvarlarından öpüyorum.

Daçe.

Eğrisi Doğrusu İle İllüminati Olayları

2012-01-17T23:43:00.002+02:00

çipil bakan tek gözünü yediminin.

Ben, var ya, İllüminati olsam, yani böyle komple ben olsam, koca bir örgüt aslında 'benimmiş lan' olsa, hiç öyle psikolojik savaşmış, biyolojik silahmış, o tür tuzlu olaylara girmem; onun yerine missler gibi bişey düşündüm sevgili okur: Cam Kırığı Bombası. Evet yanlış duymadın. Bugüne kadar nasıl oldu da düşünülmedi anlayamıyorum, bi insanın akıl sağlığı ve paranoya seviyesi üzerinde cam kırığından daha etkili bi yöntem var mı allaasen. HAARP mı etkili yöntem? Peh. İki tane bulutu çarpıştır tee Amerikalardan, gelsin burda kar yağsın. Olm ocaktayız lan tabi ki kar yağacak, ne haarpı filan. Yemin ediyorum bu İllüminati bilmiyo bu işi ya. Bi kere ben bi ülkeye cam kırığı bombası atsam, binlerce kilometre karelik şehir toprakları küçücük cam kırıkları olsa, ben eminim ki ordaki insanlar artık hayatlarının geri kalanında o eski huzurlu kişiler olamayacak. Hep bir "Olm bak ayaana falan batmasın hep beyne yürüyomuş :(((", hep bir efendime söyleyeyim, "Aman terliksiz gezme çocuğum" gibi iç huzursuzluklar, can sıkışmaları olacak. Sonra da, sonra dediğim tabi bi 10 yıl sonra falan, aklı başında adam kalmadığında o ülkede, hooop akbaba gibi çöker alırım yemin ederim. O diil de bu paragraftaki emperyalizmden ben bile tiksindim ha.

İllüminati gerçekten çok sinsi bi oluşum ya. Kendilerini böyle havalı bişey sanıyolar da, öyle Pink Floyd albüm kapağına ışığın dağılmasını koymak, ya da efendime söyleyeyim Family Guy'da arka planda bir anda piramitli göz çıkması, yok işte baykuşlar eşliğinde pagan ayini yapmak eylemlerinin hangisi havalı şimdi allaşkına. Pis satanistler. Arkaya göz koyup çekmekten ne zevk alıyosunuz ha, mendeburlar. Canını yediğiminin dağ gibi Nikola Tesla'sının ömrünü yemişsiniz zamanında, şimdi o projelerle götümüzden kan örnekleri alıyosunuz di mi iblisler. Hani aydınlanma hani ışıklar geliyo da Lusifer allahını seviyosan bize yardım et de işte yok bütün dünya şeytanın t şşağını yesin falan ya bak gerçekten düşündükçe garip oluyorum. Hatta o kadar garip oluyorum ki şu an doğru düzgün cümle bile kuramıyorum. Lan hakikaten ben ne diyorum ya, kendi yazdığımı anlamadım şu an.

O diil de, sübliminal mesaj diye bişey var ya, hah onun allah belasını versin ya. Keriz gibi yiyoruz her gün bi sürü sübliminali. Şu an benim bilinçaltım hayvan gibi dolu, bir sürü şeytan figürü, tek göz, umutsuzluk mesajları ve David Rockafeller'sın sen bizim canımız düşünceleriyle dolu. Tam ben bilincimi ve bilinçaltımı finallere hazırlıyorken, her gün hayvanlar kadar şey ezberlemem gerektiği için belki de çocukluğuma dair çok güzel anılarımdan birini ikisini shift+delete yapıyorken, senin benim kafamın içini (çünkü bilinçaltı çok bilimsel oldu, kafamın içi daha samimi) böyle şeylerle doldurmaya ne hakkın var arkadaşım? BU DÜNYA SANA DA KALMAZ İLLÜMİN!!

Atarlanarak yazımı bitiriyorum, bir diğer İllüminati incelemesinde daha ayrıntılı atarlanmalarda bulunacağım. Sen öyle bilincini tanımadığın kişilere açma sevgili okur, haydi canının sağlığı.

Daçe.

Aynen Devam

2012-01-12T00:09:00.001+02:00

(üst düzey fotoşop kullanırım. şş çaktırma.)

» Ta-taaaaam!!
» Gönül isterdi ki "AAAAAA HOŞGELDİNİİİİİZZ AY HİÇ BEKLEMİYODUUM:)))))))))" diye samimiyet dışı ve sevimsiz bir kucaklamayla karşılayayım sizi, ucuz bir çikolata, uçucu bir de kolonya ikram edeyim, sizin bilinci daha oturmamış 4 GB beyinli çocuklarınız rengârenk balonları patlatırken ben içten içe üzüleyim falan. Ama yok, tüm bu şarlatanlıkları bir kenara bırakıp, tamamen içten bir selamlama ile yeni Daçe Der Ki'ye alıyorum sizi: Neaber? :) Allahaşkına geç otur yabancı yok.
» Yeni Daçe Der Ki de YTL gibi oldu, ya da aslında bu blogun çakması varmış böyle otobüs firmaları gibi. Neyse. Ne yaptın yaa sevgili okur, hadi anlat, ben yokken hiçbir blogda aradığını bulamadın di mi? Kehehe kehe keh tahmin etmiştim. Hayvanlar gibi de özlemiş olduğunu varsayarak (tümdengelim tümevarım varsayım önerme allahım sen aklımı koru yarabbim bloga yeniden yazı yazınca sevinçten deli oldum) hemen konulara girmek istiyorum. Ayşen hanım pasta aldın mı sen? Ay pasta da al vallahi darılırım.
» Açılışı da final dönemine denk getirdim ki ders çalışmamak için yapılan anlamsız hareketlerinize bir şekilde dahil olayım. Meh mehh.
» En başta sana herkesin en az kanun karşısında olduğu kadar eşit olduğu bir platformdan bahsedicem sevgili okur, can okur canbonomo okur*: Ankara'nın dolmuşları. Ne oldu bi şaşırma geldi gibi. Evet, tam anlamıyla, adaletin damarlara kadar hissedildiği bir atmosfer. Geçen gün okuldan Kızılay'a gidiyorum, böyle yine 50 kişi falanız. Dolmuşun içinde soluyacak ya 3 ya 4 molekül oksijen kalmış o derece. Tabi trafik falan da olunca sıkıntıdan etrafa bakıyorum; bir yanda ders çalışmaktan içi dışına çıkmış, dağınık saç ve kıyafetleriyle düşkün bir öğrenci profili, diğer yanda 2 milyarlık dokunmatik telefonunundan hava download edip güzelce nefesini alan, bakımlı, dersleri sallamayan bir diğer öğrenci profili. Genelkurmay'ın orda kavşak var ya hani (ankaralı olmayan arkadaşlar "nekavşaayaahangikavşak" diye birbirine bakıyor şu an). Oraya gelirken, her zamanki gibi dolmuş şöförünün yönlendirmesiyle ("argadaşlar bi yardımcı olalım gavşaa geçene gadar."), benim de içinde olduğum yaklaşık 15 kişilik grup, bunun kadını erkeği, Asyalısı Avrupalısı, zencisi beyazı, ayfonlusu nokia 3310'lusu, bir tane bile çatlak ses çıkmadan "BLOFF!" diye bi çöküverdi, 2 saniyede mi ne. Şöförün isteğinden yalnızca 2 saniye sonra bi daha baktım, herkes aynı seviyede; o çöken herkes oturanlara karşı aynı rezilliği yaşıyor, bir elinde ayfonu olanı da ayfonu cebine sokmaya zorlayan tutunacak yer bulamama problemi, ortak kaderin derin sessizliği, o bir rica ile eriyen kaskatı gönüller... Şimdi anlatabildim mi sevgili okur? Anlatamadıysam da daha uzatamıycam zira paragraf kendi şahsi blogunu açacak boyuta geldi.
» Bizim okulda dönem sonu geldi diye, son ders çıkıp, "Hadi dönemi değerlendirelim!" diyen, ama akabinde "Bu dönem benim için zordu, işte koşuşturma, hem ders notlarını hazırlama hem aile işleri, efendime söyleyeyim bir ara Amerika'ya gitmiştim hatırlarsınız, çok güzeldi" diyerek kendi hayatında olup biteni anlatan hocalar var. Deli mi ne.
» Aralarda gezin bak karıştır oraları, sidebar'da eğlencelik aplikasyonlar var, iyice özümse yeni dizaynımı sevgili okur. Sırası gelmişken söyleyeyim dedim.
» Yalnız o diil de, yıllarca üzerinden milyonlarca espri yapıp ekmeğini yediğimiz 2012 de geldi ya, ben daha başka bişey istemiyorum. Resmen şu blog açılalı 3 yıl oluyor. O zamanlar sadece bir adet masam, bi de kalemim vardı. (ne idim ne oldum köşemizde bu hafta! şaka şaka.)
» Ne zaman ki bir gün muhtarlığa gidip de ikâmetgâh ilmuhaberi alıcam, o zaman iflâh olmaz bi yaşlı olurum gibime geliyo. Düşünsene ben 70 yaşındayım ama hala mal gibi blog yazıyorum filan. İlmuhaberi koymuşum bilgisayarın yanına filan.

bugün bir los angeleslının şöyle bi svitten haberi varsa ben de hayvanölüsü gibi kokayım ya.

» Bambaşka bişey sorucam. Bütün bu svitlerin kazakların aşofman üstlerinin filan niye üzerinde hep "Athletic", "Olympicss", "L.A. Champions" falan yazıyor ya. Hadi atletiği olimpiği geçtim, her bir svitin üzerinde Los Angeles, Minnesota, Texas yazması nedir arkadaş, nedir ya? Ben hayatımda Los Angeles mı görmüşüm, yok görmeyip de Los Angeles'a gönül mü vermişim, ülkemizdeki bu gereksiz Los Angeles hayranlığı nereden geliyor ha, nereden geliyor? Yavan İstanbul tişörtünden bile fazla Los Angeles'lı New York'lu Oklahoma'lı svitşört var yemin ediyorum. Haa öte yandan bir de öyle yok "Engine", yok "Gasoline", yok işte "Motor" filan yazıyorsunuz (svitinde motor yazan adam gördüm ya). Ne anlıyorsunuz, köpeğiniz oliyim bana da anlatın ya. Motor ne lan allahsız Motor ne ya.
» Eş-dost ortamlarında ne zaman Avrupa konusu açılsa, misal biri Erasmus'la gitti ya da direktoman tatilini geçirdi falan, ilk başta gidilen ülkenin güzellikleri konuşuluyor, gitmeyenler de bildiklerini yarıştırırcasına ver ediyor falan, ama sonra konu dönüp dolaşıp hooooop diye, o güzelim ülkenin aslında ne kadar boktan olduğuna geliyor. "Eaaabi var ya orda sokakları filan bok götürüyomuş.", "Tabi canım zaten Fransızlar aşırı pismiş, hep bok yiyolarmış bi de sidik" gibi yavanlıklar olmayan bir Avrupa gezisi sohbeti ben daha duymadım. ("fransızlar" yerine, tercihen, "ispanyollar", "almanlar", "eaaabi italyanlar hele" filan da gelebiliyor.)
» Telefonla konuştuğun biri telefonun aparlörünü açıp "Bak burda kalabalığız haa ehehehe hoparlöre aldım şimdi seni :)))" diyen karşı taraf, sular seller gibi konuşan insanın dediklerini yutturuyor ya. Ah o aparlörü icat edenin allah belasını versin. Ben en son böyle bir gerginliği Shutter Island'da yaşamıştım oğlum. Konuşacaksak ikimiz konuşalım. Lütfen.
» Şimdi ben sizleri blogun diğer öğeleriyle başbaşa bırakıp kaçıyorum sevgili okur, sen de iyice benimse, yine yorumunu layk'ını esirgeme. Gerekirse "OHAAA bu tasarım için saatlerce gözlerine kan oturmasına değmiş, çok beğendim!!" temalı iltifatlarınla feysbuktan, twitter'dan gel. Haydi adem elmasından öptüğümünün, sağlıcak içinde boğularak can ver.

*illuminati gibi göndermelerim vardır.

Daçe.

Not Sure If

2011-12-05T18:16:00.001+02:00

Bi' süre kimseyi "yeniyazııı!!" diye sıkızlamayacağım. Ama çok okumak isteyen olursa, blog açık, iki üç yılın dökümü de sidebar'da başlıklar halinde var.
Çok güldük filan evet ama sürekli komikleyecek değiliz. Herkesin pause hakkı var, e blogun da var tabii. Hayat şakadan oluşmuyormuş sevgili okur. Farkına varmak gerek.
Yazılarımı özlediğinizde, ben de yazmayı özlemişim demektir. İletişim kurmanız yeterli, ben her zaman ulaşabileceğiniz, size aynı mesafede olacağım. Feysbuk, twitter, ekşisözlük, cep telefonu çağrısı, cep telefonu mesajı, özel mail kutum ve elbette yüz yüze iletişim gibi seçeneklerimiz mevcut.
Sağlıcakla kal okur, çok mutlu ol, başka bloglar keşfet, sonra benle paylaş falan.
Şimdilik pause'a basıyorum.
Sevgilerimle.
Daçe.

Berber Değdirmesi

2011-11-25T23:16:00.001+02:00

Tanıyor Olabileceğiniz Kişiler'de bana Abraham Lincoln'ü öneren Feysbuk, hayır canım sağol tanımıyorum. Belki en fazla 6 telefon kadar uzağımdadır -çünkü öyle bişey var-, yine de tanımak istemiyorum. George Washington desen bi derece. Roosevelt hangisiydi ingiliz olan mıydı o.

Ehhe şaka şaka o kadar öküz değilim sevgili okur. Bak böyle espriler şakalar filan yapılıyo burda gülüp eğleniyoruz, sonra benim arkamdan vay ulan bu da ne malmış, cahile bak haha filan dendiğini duyarsam yakarım.

Neaber ne yaptın sevgili okur, sen de sosyopat hocalarının ağır tahrikli sınavlarına maruz kaldın mı? Benim resmen bi gözümden uyku, diğerinden çalışma azmi akıyor ya. Yine de dedim iki arada bi derede sevgili okurun kulağına üfleyeyim, sol omzuna tık tık yapıp sağ tarafına geçeyim, işte ne biliyim böyle haytalıklar.

Şimdi bak var ya... Off.. Siz, komple, neden Amerikan değilsiniz ya. Amerikan olsanız ne güzel şimdi bir ton şükran günü tespitimi ver etmiştim, karşılıklı mehhe mehhe mehh diye gevrek gevrek gülüyorduk. Gerçi sadece Amerikan vatandaşlarının şükran günü kutlaması yaptığını sanıyormuşum gibi bir yanlış anlaşılma oldu. Bak ne dedim. Yakarım.

O diil de, Şükran Günü, söyleyiş olarak hiç amerikanvari değil. Arapvari bir hava var daha çok. Neyse.

berber değdirmesi ve beraberinde gelen özgüven eksikliği. (fark ettiyseniz brad yenice tıraş olmuş, işine gücüne gidecek.)

Biz şimdi bazen çok çok ünlü insanların hayatlarına çok özeniyoruz ya. Diyoruz ki lan biz tavşanı mıyız bu dünyanın, biz niye onlar gibi olamıyoruz falan. Ya da çok büyük hayranı olabiliyoruz bi ünlünün, her yaptığına "bokunu yiyim yaa süpersin :)))" şeklinde destek veriyoruz. Erkekler futbolculara özeniyor, kadınlar belki Brad Pitt, Kıvanç Tatlıtuğ ~~ve Arthur~~ gibi insanları (yalnız dikkat ettiysen hepsi bana benziyür kehhe kehehe) çok beğeniyor filan. Evet. Buraya kadar hemfikiriz di mi. Şimdi sıkı durun; zira tüm dünyanın yüzyıllardır gözden kaçırdığı çok mühim bir gerçeği açıklıyorum size... İlahlaştırdığımız bütüüün o ünlüler, ama hepsi, hayatının bazı zamanlarında mutlaka berber değdirmesine maruz kalıyor. Kaçışı yok. Düşün bak; böyle Brad Pitt'i berber koltuğundaki tüm o savunmasız haliyle düşün. Hah. Ehehe. Tam olarak bahsettiğim şey buydu, şimdi dağılabiliriz.

Yalnız koskoca Brad Pitt'i de berber koltuğunda şu diyalogu kurarken düşünemiyorum ya:

- Önleri nasıl yapalım, kısa mı olsun, nası olsun?
+ Önler uzun kalsın yaa ben uzun seviyorum.
- Hee anladım kızlar seviyo de mi.. Ehehe. Genç adam seni.

ya da misal;

- Saçı yıkıyorum?
+ Yaa yok yıkama abi şimdi ben evde banyo olucam zaten :))

gibi.

Bu esprinin de yeterince ekmeğini yediğimi düşündüğümden hemen konuyu değiştirmeye çabalıyorum.

Kurban bayramında telefonumu bir tabak tatlı şerbetinin içine düşürdüğümden beri telefonum bir içli çalıyor, bir içli çalıyor. Vallahi kötü haberdir diye açamıyorum, öyle yaslı çalıyor nokiam. Canım nokiam. Bence dünya üzerinden bir gün Coca-Cola da Microsoft da silinip gidicek ama Nokia hep bakî kalıcak. O her nesli büyük bir özveriyle büyütmeye, "dırınığ-nı--dırınığ-nı--dırınığ-nı--nığğ" şeklindeki telefon melodisi de (şimdi tabi burda tam yapamadık ama) ergenden ergene aktarılmaya devam edicek. Nokia ya. Nokiam. Daha kim bilir kaç nesil, onun aslında uzakdoğu değil de bir Fin markası olduğunu öğrenince şaşırıcak. Ahh. Nokiam nokiam nokiam. (biz bugün buraya reklam aldık.)

O diil de allah kimseyi çok coşkulu kalabalık kız grubunun yanına yamacına denk getirmesin ya. Hele bi de dolmuş gibi zaten küçük bi ortamda yarım saat boyunca o coşkuya, tamamen fransız olarak, en fazla ":))" şeklindeki yapmacık ifadeyle maruz bırakılmak... Düşününce, ne tuhaf çileler var hayatta. Ama neden düşünelim. O zaman iyakşamlar.

Ben hep abartılı bi metafor sanardım ama; insanın gerçekten de ~~afedersiniz~~ götü donuyormuş ya. Bu ne oğlum!

Şimdi yanlış anlaşılmasın ama twitterda bazı insanlar twit kutucuğuna sıçsa o bile retweet alıyor ya. Yani. Neyse. (evet burda bir çekememezlik var, öhm.)

Bölümde neredeyse dördüncü yılımı bitiricem sevgili okur -nerdeyse dediğim, yedi ay sonra- bana hala dönüp dönüp aynı soruları soran akrabalar, eş, dost ve hısımlar var ya. -hısımlarımı ne kadar sevdiğimden bahsetmiş miydim? i lav hısım.- Sürekli şuna benzer, fıtık edici bi diyalog dönüyor:

-hangi bölüm?
+petrol ve doğal gaz mühendisliği.
-yaa her yerde var, burnumuzun dibinde iran'da ırak'ta var da bizde nası yok?
+yani, şimdi petrolün oluşumu biraz--
-yok yok amerika de mi, çıkarttırmıyo amerika.
+ya ondan ziyad--
-amerikaboramerikabor.

Sevgilerimle. -lan o diil de gri gri ne güzel oldu, blogu gri mi yapsam. hmmfss.-

Daçe.

Sarı Vespa

2011-11-06T18:44:00.002+02:00

Akşamüstünün Endülüs gökyüzüne hediye ettiği muazzam pembeliğin altında, böylesine hayranlık verici bir güzelliğe sahip şehrin diğer tüm insanlarıyla, kimsenin dile getirmediği ama herkesin manevi derinliklerinde olan güçlü bir duyguyu paylaşıyordum: Gurur. Akdeniz'e paralel uzanan eski moda sokaklarda ve yolunu kaybetmiş herkesi denize ulaştıran dikine caddelerde her şey olması gerektiği gibi. Bisiklet süren Cezayirli çocuklar (bunu bisikletlerinin Cezayir bayrağı renklerinde süslerinden anlıyorsunuz), koltukaltlarında süs köpekli kokoş yaşlılar, gece yapacağı vurgunun hayalini kuran bakımlı erkekler ve bir yerlere yetişecekmişçesine acelesi olan, ama mağazalardaki indirimden başka kaçıracabilecekleri pek bir şey olmayan, uzun boylu, göreceli olarak iyi giyimli, vücut hatlarını cesurca sergileyen, topuklu ayakkabılı İspanyol kadınları... İşte benim favorim. Sarı kırmızı ülkede yaşadığınız süre boyunca rastlayabileceğiniz en doğal ve hasar vereceğinden emin olduğunuz afetler. Ve işte, belki de onların en acımasızı, kalbinizde vuku bulduğu takdirde taş üzerinde taş bırakmayacak güzellikte, yalnızca şanssız bir kör adamın aşık olmayacağı, dünyalar güzeli Isabel'im. Tüm kusursuzluğuyla ve tüm ışıltısıyla bekliyor beni.

Isabel'i yaklaşık yirmi dakika beklettim. Böyle bir suç için bir erkeğin darağacında olması gerekirdi, şanslıyım ki bu, günümüzde insan haklarına aykırı ve kanunlarla yasaklanmış halde. En azından Güney Katalunya'da. Yine de yirmi dakikanın cezasını bir şekilde acılar içinde çekeceğimden adım gibi eminim. Bu arada, söylemiş miydim? Adım Pedro. Pedro Sanchez Gil. Doğduğum yerde ne kadar klasik bir isim olsa da, burada retromanyak kadınların, özgür küçük çocukların ve yirmi yıllık kekemelerin itina ile söyledikleri, "taş" anlamına gelen bir kelime. Adaşım olan bir de Rus çarı var, ama dünyalar güzeli bir Latin'i bekletirken, sizlere elin çarından bahsedecek değilim.

Tam da beklediğim gibi, Isabel sinirli. Belli etmediğini düşünmemi istediğini belli ediyor. Ses tonundan belli. "Canım, nerede kaldın? Keşke bi' haber verseydin... Tıkalı mıydı trafik?" Ufak sarsıntılar. "Hmm... Neyse." İşte bu öncü dalgaydı. Bir kadından "neyse"yi duyduğunuz anda, hangi dilde, hangi kültürden olursa olsun, bildiğiniz tüm duaları etmelisiniz. Ya da vazgeçtim, önce kaçın, sonra yine edersiniz duanızı. Birazdan gelecek ve merkez üssünden itibaren yarıçapı büyüyen dalgalar yaratacak asıl şoka birazdan hep birlikte tanık olacağız. Kıymetli pırlantamı, Palau Güell'in (şehrin tarihi derinliğini yansıtan Güell Sarayı) La Rambla'yla (şehrin en gösterişli caddesi) kesiştiği köşede ağaç ettiğim için kendimi kötü hissediyordum. "Bebeğim özür dilerim beklettiğim için, ama bir de karısıyla cinsel hayatında sorunlar olan ve bunların acısını sağlıklı insanlara duyduğu kıskançlıkla çıkaran taksiciyi görecektin. Adam yolda sıkıştırıp durdu. En sonunda kenara çekip yarım saat onunla tartıştım. Tekrar özür dilerim... Sen napıyorsun?"

Ender de olsa üst üste iki kanattan gelişen Osasuna ataklarının, galaktikos savunmasını hazırlıksız yakalayıp şaşkına çevirmesi gibi, özürlerim değerli Isabel'imi yumuşatıyor. İki tost söylüyoruz, iki de çay. Güzelim kafeye "aile çay bahçesi" muamelesi yapıyoruz resmen. Garson gidiyor. Isabel gülüyor. Gülerken gamzeleri çıkıyor. "Seni çok özledim ben sevgili Pedro." diyor. Her erkeğin herhangi bir kadından duyabileceği bu sözlerin, daha önce hiçbir melek tarafından dile getirildiğini bilmiyorum. Benim bildiğim, melekler insanlarla konuşmaz. Ama Isabel bülbül gibi şakıyor. Ah... Devamlılık gösteren sesinin her bir zaman aralığındaki haline, karşısında oturup damla damla eridiğim Isabel'im...

Isabel anlatıyor. Ben dinliyorum. Isabel gülüyor. Ben gülüyorum. Isabel "Seni seviyorum" diyor. Ben aklımı kaçıracak oluyorum. Isabel öpüyor. Ben ölüyorum. Cenaze masrafları benden.

Yaklaşık iki saat boyunca Isabel'le, kahkaha ve öpücüklerin üretici firması sponsorluğunda, günlerdir görüşmemiş olmamızın acısını çıkartıyoruz. Santander'i anlatıyorum ona uzun uzun, heyecanlı heyecanlı. İş için gittiğim Santander'in düzenli ama sıkıcı bir şehir olduğundan, üstelik Roma İmparatorluğuna ve aşka başkentlik yapan bu cennete ne kadar uzakta bulunduğundan bahsediyorum. Ona oradan aldığım mini bir hediyeyi veriyorum. Isabel boynuma sarılıyor. Sarılıyorum. Ve ne oluyorsa o anda oluyor!

Aksi şeytan her güzel ve aşk dolu dakikamızı elimizden almak istercesine oynuyor rolünü. İşte, kafenin hemen karşısına park ettiğim, Isabel'imin arkasından ancak ona sarıldığımda rahatça görebildiğim sarı Vespa'mın selesine tanımadığım biri oturuyor. Ani şok. Lan?!

Vespa'nın yeni fetişisti uzun süre selede sağa sola bakarak oyalanıyor. Isabel'i can havliyle kenara çekip ayağa kalkıyorum, avazım yetmiyor, öyle bağırıyorum. "OĞLUM NAPIYOSUN LAN İNSENE!! ŞŞT ALOO KİME DİYORUUM!" Sarı Vespa'mın üzerindei yabancı, en sonunda aradığını bulmuş gibi seviniyor, beni duyduğu yok. Çeviriyor kontağı. Bu, son on yıldır duyduğum en güzel motor sesi. Bu kez başkasının kontrolünde. "HAYVANINEVLADII! OYUNCAK MI LAN O, NASI ÇALIŞTIRDIN, İN LAN AŞŞAA!!!" Gerisinde gözlerim kararıyor, başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor. Zira yabancı, Vespa'ma gaz veriyor. Aklı sıra haz alıyor köpeğin oğlu.

Hemen dışarı çıkıyorum, sarı Vespa'ma doğru koşuyorum allah ne verdiyse. Yabancı beni görüp tırsıyor, asılıyor gaza, başlıyor benim Vespa'm uzaklara uçmaya... Arkasından bağırıyorum. Bu öyle bir bağırma ki, tüm Katalunya ve Kastilya'da günlerce yankılandığı rivayet edilir. Ben bağırıyorum, Vespa'm uçuyor, yabancı tek elini havaya sallayıp sırıtarak "Adios" diye sesleniyor, Vespa'm arkasında bir toz bulutu bırakarak gürültüyle benden uzaklaşıyor. Ben koşuyorum, Vespa uçup gidiyor, Isabel arkamdan endişeyle çığlık atıyor, La Rambla'nın müdavimlerinden bu halimi görenlerse tüm asaletini kaybederek gülüyor. 10 yıl önce Isabel'imle beni tanıştıran emektar sarı Vespa'm, göz göre göre havadaki pembeliğe karışıyor.

O gün Barselona'da yas ilan edilmeli. Edilmiyor. Sarı Vespa'dan bize yalnızca fotoğraf kalıyor. Isabel'im ve ben, ağlıyoruz.

Daçe.

Bizimle -Türkçe- Çalışmak İstermisiniz?

2011-11-01T22:55:00.003+02:00

istersinizmi. istermisiniz. misiniziniz. miz.

Ayda 5 yazı ile rekor peşinde koşarken an itibariyle 3 yazıyla kapattığım koca bir ay son bulmuş, yerine umut dolu yepisyeni kasım gelivermiştir. Neaber?

2001'den bu yana her kasımda "Kasımda aşk başkadır ehehheheheheheheh ehehehhehehehehehe ehehehehheheheeh" diye espri yapıp uzun uzun gülen insanlar tanıyorum. Bu seneyi de boş geçmeyecekler. Pisler.

O kadar yoğunum o kadar yoğunum ki sevgili okur, yoğunluk olarak teke tekte boza'yı harcarım. O derece bir yoğunluk. Fırsat bulduğum ilk arada da hemen esprilere şakalara girişeyim istiyorum. Yaa. Evet. E o zaman? Galiba. Di mi yani? Bazen. Hadi bakalım. Hop.

Bişey diyim mi okur. 21. yüzyılın Türkiye'sinin Ankara'sında hala "Oran'a gidiyorum eheheheh :))))))) Oran Oran. Oran'a binip gidicem. Eheheheh. Kehehehehe." diye espri yapıp uzun uzun gülen adam var. Başta bahsettiğim insanın bir akrabası gibi. Deli miler ne, beni buluyolar. Gidin oğlum saldırıcam artık gidin lan!

Geçen gün göz göre göre'nin tanımı benimle yapıldı inanır mısın. Sabah saat 7 yirmibeş falan, otobüs durağındayım, 7 buçukta gelip beni ve okula giden birkaç kişiyi alacak otobüsü bekliyorum. Ama nassı uykuluyum. Nassı. Öyle uykuluyum. (tam olarak nası olduğunu anlatamamak. denemeye çalışınca hala da anlatamayacağını fark etmek. en yakın çıkıştan sıçmadan kaçayım derken parantez içine hayvan gibi yazı yazarak paragrafın bölünmez bütünlüğünün afedersin mnakoymak. filan) Ne diyodum... Öyle uykuluyum işte. Bekliyorum buz gibi havada, gözlerim kısık falan o sırada tabi saatlerimiz tüm hızıyla ilerliyor. Sağa bakıyorum bekleşenler, sola bakıyorum bekleşenler. Mis. Tabi saat 7 buçuğu geçiyor hafiften artık. Bi yandan rahatım sonuçta her gün gelen otobüs bugün niye gelmesin ama bi yandan otobüs gelmedikçe tuhaf bi gerginliğe kapılıyorum falan. O sırada her şey bi anda kararıyo sevgili okur. Sonra uzaktan bi ışık bana geeel geel yapıyo. Sonra yine kendime geliyorum ama o arada nolup bittiğini anlamıyorum, sağa sola bi bakıyorum millet gitmiş, kimse yok... Lan! Nasıl ya hassktir demeye kalmadan bi alt durakta binecek olan arkadaşımı arıyorum. Bekletmeden açıyor. "Evet kankit?" - Janjit otobüs gelmedi di mi yeaa? - "Kankut o geldi gitti ya :( Bir dakika falan oluyo" - Hmm ha öyle evet tabi. Hee di mi yani onu diycektim ben de. Yani. Tabi canıım ehehe on dakikadır beklediğim otobüsü göz göre göre kaçıracak değilim ya ehehehe neğadamsın. Hınzır seni. Ben tam olarak ne anlatayazıyodum ya.

Zamanında örgü örüp örüp "Yavrım hiçbirini giymiyosun ama bak bissürü şey örüyom sana yavrım" diyen annanelerimiz, babannelerimizin, sırf o elde örme kazakları, bereleri, atkıları falan bize giydirebilmek için on yıllaar sonra tüm dünyadaki tekstil endüstrisinin yüzde seksenini satın alıp, Mango'ya, Zara'ya, Pull&Bear'a, ne bileyim işte Colins'e, Waikiki'ye falan dağıldıklarına dair ciddi şüphelerim var. (bunun hepsi bir cümleydi bu arada). Piyasada bu kadar çok örgü olmasının ve küçükken beğenmediğimiz, "bok gibi lan bunnar" dediğimiz baklava desenli şekilsiz şemalsiz kazakların şu aralar gençler arasında inanılmaz gideri olmasının başka bir açıklaması olamaz. (al bu da ikinci cümleydi. lan ben inanılmaz yetenekliyim ya. neyse.)

O diil de hakkaten sırf moda oldu diye afedersiniz bi ske benzemeyen şeyleri giymek zorunda mıyız ya biz. Neymiş örme hırka modası varmış da, erkekte çokgzel duruyomuş filan. Lan oğlum. ANNANEN GİYDİREMEDİ SANA, SEN 80 LİRA VERİYOSUN LAN!! Ohh. Atarımı da yaptım. Burdan az önce saydığım tüm mağazalara da kınamalarımı gönderiyorum. Kın.

Cancaazla çok sık gittiğimiz self servis bi restoranda, istisnasız her gidişimizde "Hoşgeldiniz efendiiiiiim, iyi çalışmalar efendiiiiiim, kahve ya da çay arzu eder misiniz efendiiiiiiim, çaylar benden efendiiiiiiiiim" diyen bi garson var ve biz ikimiz gerçekten çok korkuyoruz.

Esnemenin bölünmesi kadar üzüntü verici bişey yok şu hayatta ya. Hatta en fenası da, esnemenin, ZINNRR ZINN ZINNNRRRR diye hayvansal şekilde irkilten telefon titreşimiyle bölünmesi. Allahssenbüyüksün nasıl irkiliyorum her seferinde.

"BİZİMLE ÇALIŞMAK İSTERMİSİNİZ?" diye bi pdf ya da docx dokümanı var galiba internette, eleman arayan tüm işletmeler bunun çıktısını alıp yapıştırıyo camına. Arkadaş bir kimse bilmez mi ya soru ekinin ayrı yazılacağını. Kosskoca Abdullah Kiğılı'sın sen, yani ismi okuyunca bile dizleri titretecek bi nüfuzun var, sen mağazana İSTERMİSİNİZ'i asmaya nası razı olabiliyorsun ya. Nasıl ya. Ya ben sizi hiç anlamıyorum ya gerçekten.

Aa ayın 1'i bugün. Blogger'dan da mayışımı çekip buralardan gidiyorum.

Daçe.

Geçen Yine ANAP'lılarla Oturuyoruz

2011-10-30T00:54:00.001+03:00

Bu twiti yazarken "assign'larla"nın altını çizip "ANAP'lılarla" önerisinde bulunan Google Chrome, komik misin oğlum sen? Hayır ANAP mı kaldı lan, partici dedeler gibi* ANAP'ın yasını mı tutuyosun nedir.

Ahh Turgut Özal ölmeyeydi de göreydi bu hallerini Krooom, Krom.

-bu aralar inanılmaz yoğunum. sevgiler-

*volkan aslansütü'ne "anaplı dede mi kaldı" esprisi için teşekkürler.

I Kalp Hısım

2011-10-13T00:04:00.000+03:00

"arap kızı camdan bakıyor" diyince hiç aklına böyle bişey gelmiyo di mi. hayat süprizlerle dolu işte google'da aratınca böyle bişey çıkıyor. vizyonunuzu genişlettim resmen eheheh.

Yağmur yağınca hemen elindeki işi ne olursa olsun bırakıp hevesli gibi cama çıkan Arap kızı kadar bile karakter yok bende. Yağmur yağdığını hep feysbuktan, twitterdan öğreniyorum resmen. Ha bugün bizzat ıslanarak şahit oldum o ayrı...

Naaber, neyaptın, ıslandın mı sen de can okur canbonomo okur?

Bugün bi' böyle su geliyo üzerime, böyle pıtır pıtır minik dürtükler hissediyorum falan neymiş la bu derken yağmur olduğunu anladım. Böyle de uzun sürüyor yağmurun yağmur olduğunu algılamam. Algıda gericiyim ha. Neyse niye kendime giydiriyosam. Espriler şakalar kuşağında bu haftaa... Şaka şaka direktoman başlıyorum.

Abi bu kozmetik fabrikalarında falan rujların ucunu kim kesiyor ya? Yani böyle ucu çaprazlamasına doğranmış salatalık gibi oluyor ya rujlar, o doğrama işini kim yapıyorsa ben o adam olmak istiyorum. Acaba ne diye geçiyordur ki o iş. Ruj kesici. Çok zevklidir ya, koyarım altına ekmek tahtasını, kıtır kıtır doğrarım. Seri üretimse seri üretim, benden daha serisini bulamazlar. Hodrimeydan!

Dolmuşta son durağa geldiğini herkes inmeye başlayınca öğrenen ama çaktırmamaya çalışan insan. Allah başka dert vermesin. Gerçi daha fenası da var. Dolmuşta son durağa geldiğini anladığında, "Ya eheh X yeri geçtik mi ya ben orda inicektim ama? Hani söyliycektiniz diye ben şeyyapmadım... Neyse burda iniyim ben. Uzak mı ki buraya çok?" diye ezildikçe ezilen, küçülerek fındık boyutuna ulaşan insan. Evet bu daha fena. Düşünsene bütün dolmuş "Vay mal" diye bakıyor sana. Off. Hele o "Uzak mı ki buraya çok"ta nasıl bir görmezden gelinmişlik, nasıl bir vazgeçilmişlik, nasıl bir heyecanını kaybetmişlik, yok inancını kaybetmişlik, allahım ne kötü şeyler bunlar ya.

Hani bazen fizy hiçbir şarkıyı ama hiçbir şarkıyı inatla açmaz ya. Hayat da öyle. İlla ısrar edicen.. Ah o sondaki edicen'i düzgün yazsam fıstık gibi özlü sözdü. Neyse.

"Rüzgaaaar nereyeee, götür beni orayaaaa" diye bas bas bağıran adamı kolundan tutup Kuzey Karolayna kıyılarında ikide bir oluşan kasırgaların hortumların içine attım, on gündür falan aynı yerde dönüp duruyor gerizekalı. Hava akımından bağırsakları filan pert olmuş tabi, aşağıya bırakıp bırakıp duruyormuş pis. Kuzey Karolayna benzemez tabi öyle iki üfüren rüzgârda uçurtma uçurtmaya.

Uçurtma uçurtma ne güzel bi ikileme oldu böyle sempatik. Tabi bi' de Kuzey Karolayna demişken akıllar bir an için Güney Karolayna'ya gitti geldi di mi. Yaaa. Ben de onları hiç ayıramıyorum ya, ikisinin de yeri ayrı, çocuğum gibi. Hatta Kurtlar Vadisi: Filistin gibi Kuzey-Güney: Karolayna diye diziye devam filmi olabilir. Allahım bu paragraf giderek sevimsizleşmeye başladı.

Zaman gazetesi kuryesinin motoruna atlayıp, "Abi 8.40'a yetişicem, direktman Odtü'ye gidiyoruz!" desem herhalde pek de reklamdaki gibi olmaz di mi.

O değil de resmen benim sevgilimden çok mesaj atıyorsun bana Turkcell. Artık bi' de aynı mesajı iki defa atmaya başladın falan. İletim raporu diye ayarı var o telefonun, onu açsan sen de rahat edicen ben de rahat edicem... Hayır bi' de utanmaz bir adamsendeci gibi ne zaman yeni kontör yüklesem, "Abi şunu yazıp şuraya gönderirsen 1500 dk bedava konuşma gelicek!", "Bunu yazıp gönderirsen ömür boyu yetecek mesaj hakkın olucak" falan diye sinsi mesaj yazıyosun; fakat kontörüm bitmeye yakınken hiç demiyosun ki bu çocuğun bi ihtiyacı var mıdır, genç adam şunu da cebine koyiim harcar falan demiyosun. Hayvanın evladısın Turkcell. Evladım olsan sevmem seni pis.

Neyse şimdi gidiyim de iki Friends izleyip kendime geliyim. Göz çukurların boş olsa da onları öpücüklerimden oluşan sevgi tükmükleriyle doldurabilsem. Sağlıcakla kal. Bu arada sevgili Utku ve Gözde'ye selamlar, heyecanlandıralım biraz ehehe. Bi de Almanya'daki tüm hısımlarıma da selamlar. Hısımlarım kadar sevdiğim başka bir şey yok. I <3 Hısım.

Daçe.

Leopar Deseni

2011-10-02T00:22:00.002+03:00

"İşte modayı yakından takip eden zarif bir bayan... Merbahalaa... AAAAAGGH... İMDAAAGHHH!! Kaç oğlum bu bildiğin düz leopar çıktı lan, KAAAÇ!!"

O değil de Ikea'da "ölüm döşeği" diye döşek satılsa ya ikeh ikeh ikeh ikeh... Aaa pardon yeni yazıda mıyız ya?

Kusura bakma sevgili okur, sezon başlamadan önce bütün yazıların çekimlerini yapıp bitiriyoruz normalde, ondan araya kaçmış. Allah araya kaçırmasın. Naaber?

Bizim burda sular kesik ama aklıma takılan birkaç şeyi paylaşmayacağım anlamına gelmesin. O halde sen üzerine rahat bişeyler al, ben böyle dan diye başlıyorum.

Gece gece huzurumu kaçıran bir iki şey varsa, onlardan biri "Pratik bişeyler yiyeyim.." umuduyla buzdolabına yöneldiğimde, yiyebileceğim tek şeyin saatlerdir dolapta bekleyen, soğuktan eciş bücüş olmuş, küçülmüş, insan beynine doğrudan "soğuk soğuk da yenmez ki lan şimdi =/" görüntüsü veren, gurursuz karaktersiz börektir. Soğuk böreğe tabi olduğum geceleri hayatımdan eksilen geceler olarak da düşünebilirsin sevgili okur.

O değil de, dolmuşta hiç yer bulamayan ve ayakta kalmaya da ya razı olmayan, ya da şöförün kesin talimatıyla (şu dabreye oturuver) irkilen, bunun sonucunda da (allahım cümle bitmiyor gibi) dolmuş taburesine oturan adam. (ohh inanılmaz rahatladım şu an.) Dolmuşun eğretisi, baktıkça insanı utandıran, yer yarılsa da içine girsem'ci, hakkında "yazık la kimin çocuğuysa" diye düşündüren. Bi de sen baktıkça nokta nokta terler bu. Lan hakikaten allah kimseyi dolmuş taburesiyle sınamasın ya.

Ebeveyn banyosu diye bi olay var ya, hah işte şimdi kameralarımızı sizleri biraz daha drama boğmak üzere oraya çeviriyoruz... Ebeveyn banyosu olan evler bana hep biraz zengin gibi, elit gibi, böyle hafif piç gibi gelirdi. Halbuki mesela şu an bizim evde o banyodan var ve fakat Türk ailesi prototipine yakışan şekilde bir depo, bir kiler olarak kullanılıyor. Muhtemelen birçok Türk evinde de böyle. Resmen başka hiçbir odaya böyle muamele yapılmıyor. Evin besleme oğlu gibi ebeveyn banyosu. Türk ailesinin hayatında yerin çok dar ebeveyn banyosu. Normal hepimizin evinde olan banyolu tuvalet ve onun biraz daha küçüğü olan ufak tuvaletler olduğu sürece gözümüzde zerre değerli değilsin. Hadi git şimdi sana bizden daha çok değer verecek olan Fransızına, İtalyanına geri dön. Selam söyle. Öptm kib bye.

Dramdan drama gark oldunuz mu?

Ölmeden önce görülmesi gereken 100 filmin (bu "okunması gereken 100 kitap" ya da "yapılması gereken en çılgın 100 şey" filan olarak da değiştirilebilir) ya bu uzun parantezlerin de mnakoyucam ha her şeyi unuttum. Ha tamam pardon. Ölmeden önce görülmesi gereken 100 filmin 98'ini falan izledikten sonra ölsem, yani allah öldürmesin ama, nasıl çok üzülürüm, nasıl büyük kahrolurum ben ya. Her ölüm zamansız olur derler ama "Bari 4 saat ver de şu iki filmi de izliyim allahsız" derim o an Azrail'e. "Ekiekeike hadi be canım kar'şim, hadi bak az kaldı canını yediğim :)))" diye de gönlünü alıp yamanmaya çalışırım.

"Desing by Turing" yazıyordu dolmuşun camında ve desing'daki yazım hatasını kimseye söyleyememek, hadi söylemeyeyim ama, onu düzeltememek, 20 dakika boyunca eve gidene kadar delirtti. That's what they call başak burcu. Design ulan! Ohh.

Kadın kıyafetlerinde son günlerde o kadar çok leopar deseni kullanılmaya başlandı ki, o leoparlar o kadar çok yayıldı ki; yarın bir gün hayvanat bahçesinden leopar kaçsa aramıza karışsa "Lan ben nereye geldim?" demez. Kendi familyasından sanar. Nedir arkadaş bu leopar desenciliği, kim belirliyor bunun güzel ya da çirkin olacağını, valla öyle bi kurul varsa ben de katılıp oyumu kullanıcam ha.

Bende durumlar gördüğün gibi sevgili okur, başka dünyaların insanıyım ben. Hep ben konuştum biraz da senden bahsedelim. Ehehe şaka şaka, sana girersek çıkamayız şimdi iki saat. Ama yorum yapacak olursan beni nerde bulacağını biliyorsun. Oha ne kadar imâlı konuşuyorum ya gece gece. Hadi gittim.

Daçe.

Bir İsveç Fıkrası: Mamaklı Henrik

2011-09-27T00:17:00.000+03:00

isveçliyi görüyo musun sen.

Naaber yanaklarının koşarken sen fark etmeden bıngıldayan yerlerini yediminin naaber. Artık neaber'in bir kardeşi var gördüğün üzere.

Geçen gün Ikea'daydık cancaazla sevgili okur, allahım, bir gezmişiz, bir gezmişiz, inanılmaz notlar çıkarttım ve hepsini attım beynime. Hiç vakit kaybetmeden bir sinsibaz gibi tek tek ortaya dökmeye başlıyorum...

Ankara'daki Ikea'yı sağolsunlar bizden uzak allaha yakın yere açmışlar, o yüzden ilk başta bayaa düşündük gidişimizi. Dedik sonra s*kerler ya gidelim nolucak, yok öyle demedik tabi, ya gidelim nolucak dedik. Hatta yalan olmasın ben sadece nolucak'ı hatırlıyorum. Neyse çıktık yola efendim, yer misin yemez misin yarım saatten biraz fazla oldu, artık bırak Ikea bulmayı; Ankara bitti, o derece. İnsanlıktan, medeniyetten çıktık resmen. Allahın Mamak'ına Ikea mı açılır ya. Vallahi diyorum -cancaazın da deyimiyle- haftasonunu Ankara dışında geçirdik, "keh keh keh ufak bir kaçamak yapıyoruz biz de işten güçten vakit bulabilirsek ikeh ikeh". Yarım saat on altı saniye sonra adeta ufukta dalgalanan bir İsveç bayrağıyla kendimize geldik, fırt diye atladık indik.

Allah yarabbi in god we believe, bu nasıl büyük bir mağaza, bu nasıl komplike bir rota, nasıl açıldıkça açılıyor o ağzını yüzünü dağıttığımın haritası. Sanırsın Diablo haritası. Hayır hadi neyse zevkli oluyor ilk başlarda da; ilerleyen saatlerde (bayaa 1 - 1buçuk saat sonra) o kadar yürümüş olmana rağmen hâlâ mağazadan çıkamamış olduğunu görmek çok fena.

Efendim bu Ikea'da senin de bildiğin gibi her şey çok güzel. Her bir eşya en ince ayrıntısına kadar düşünülerek tasarlanmış (evet ben de Ikea'yı reklam aldım bloga NEVAR!). Öyle ki; mağazanın her yerinde karşına sürekli Zlatan'lar, Henrik'ler, Oltsgäär'lar, efendime söyleyeyim, Ole-Gunnär Solskjær'ler çıkıyor. Bi de böyle harfleri filan bi değişik. Ya sen koskoca, yılların A'sına nasıl iki nokta koyabilirsin densizin evladı. O iki noktayı koysan da koymasan da A diye okunuyor işte. Allaam ya. İlla cinslik yapıcaklar işte. İskandinav ırkları apacayip oluyor okur.

Neyse sinirlerimizi bozmuyoruz.

bayrağı bayrak yapan köftedeki sos mudur lan orda niye bayrak var acaba.

Ikea'nın ilerleyen kilometrelerinde (daha doğrusu sonunda) karşımıza Meşhur İsveç Köftecisi ("buresminolmadığıyerlerşubemizdeğildir.") çıkıyor. Ama biz adeta Berlin'de dışlanan Türkler gibi iskender yemeye gidiyoruz. Hem Zlatan ne anlar köfteden.

Ikea (her "ikea"dan sonra da "evimizin her şeyiii" diyorum sürekli, öyle bir refleks gelişti bende) tasarımcılarının çok acayip bir kafası var. Mesela bi tane kitap durduracağı aldım, hani böyle raflarda dik dik yan yana duran kitaplar devrilmesin diye önlerine gelen şeylerden bahsediyorum, ondan aldım, B harfi şeklinde. "Ehehe ismine göre aldın dimiiiieeee ;))))" diyecek gibisin sen, ben söyleyeyim, o ürünün sadece B harfi şeklinde olanını üretmişler. Hayır, diğerlerini biz bulamadık falan da değil; bayaa bildiğin bi tek B var. Yani adın B'yle başlamıyosa sıçtın. Hemen bir adamsendecinin evladı, bir konçik gibi aldım.

Yine aynı tasarımcılar, saat ve tartıyı birleştirmişler, duvara asınca saat ama yere koyunca tartı özelliği gösteren bir alet yapmışlar. Son iki yıl içinde toplamda 3 kez filan tartılan benim gibi biri için hunharca harcanılmış bir zekadan başkası değil yani. Sade saat olsa iyiydi.

Ikea'dan ayrılırken gözümüz bir an için alışveriş merkezini gezmeye gelen Mamak apaçilerine takılıyor (bu arada mamak mamak yazdıkça mamak'tan soğudum arkadaş mamak diye isim mi olur ya, mamamamakmamamakmamamak maykrofon şov mikrofon şov). Şimdi alışveriş merkezi komple yeni olduğu için mağazalar filan da hep yepisyeni. Samsung açılmış mesela, balonlar falan asmış tükânın önüne. 3 kişilik apaçi grubu elindeki kesici delici aletle (muhtemelen iğne ya da jiletle) bu balonları ÇAAT! ÇOTAAAK! BUM! (bum olmadı sanki.) efektiyle patlata patlata geçip gittiler. İnanılmaz bir görüntüydü gerçekten de, insanlığın düşünme yetisine ilk adımını attığı evreleri ile teknolojinin geldiği son noktanın buluşmasını izledik resmen.

Aslında Ankara'ya değil de Ankara'nın hemen yanına kurulan Ikea'dan ve tüm bu geziden aktaracaklarımız şimdilik bu kadar. Gelişmelerle Ana Haber Bülteninde yeniden karşınızda olucaz. Hepinizin göz bebeklerinden öperim.

Däçe.

Feys'ini Yediminin Ya

2011-09-22T01:17:00.000+03:00

Burda olmak, yani bu kalabalığın karşısında olmak inanılmaz... İna-... İnanılmaz. Gerçekten de, şu an ne diyeceğimi bilemiyorum ("aslında öyle de bi biliyorum ki söyliyceklerimi, dün gece ne biçim çalışmıştım ya adamsendecinin evladı gibi, ehehe") Sanırım teşekkür etmem gereken birileri var bu ödül için... Aaaa (düşünme payı olarak)... Öncelikle bana hep destek veren eşim, bebeğim sen olmasan bunu nasıl yapardım bilemiyorum (kamera seyirciler arasında oturan bi kadını çekiyor, tabi ki biz tanımıyoruz ), aaa, tabi ki birbirinden harika çocuklarım, Phil, Johnny, David, Amy... Aa... Dizinin tüm ekibine tek tek teşekkür ediyorum, aslında hiçbirinin ismini de bilmiyorum ama... (gülüşmeler, sahne esprisi, prim yapmak, falan filan) Aaa, bana hep inanan aileme (burda parents kelimesini kullanıyor) ve tabi ki Tanrı'ya katkıları için (gülüşmeler)... Çok teşekkür ederim. Teşekkürler... Umarım seneye de bu sahnede olurum! (bağırıyor ki seyirci coşsun. tam bir piç ya) İyi akşamlar herkese... (boştaki elini seyircilere sallayarak sahneyi terk ediyor, hayvanoğlu hayvan, hep önceden belli halbuse, pis rolbaz)

Kazanacağını bile bile yine de heyecanlanan nomine'nin ödül kazandığı açıklanınca sahneye çıktığındaki konuşmasını okudunuz.

Okulların açılmasıyla inanılmaz bir enerjiklik geldi bana bilmiyorum sana da geldi mi sevgili okur. Bi böyle yerimde duramamazlık, böyle sürekli konuşayımcı, espri yapayımcı ruh hali, bi böyle ne bileyim... Hiç böyle şeyler gelmedi mi ya sana allah allah. Peki şuranda bi ağrı yok mu bak böyle bastırınca, bak ya bi baksana.

Neyse neler diycektim.

Koca koca insanlar gözümün önünde bodoslama düştüklerinde, te allaam ya ehehe neyse, kendimi bi tür olgunluk sınavında gibi hissediyorum. Hani böyle gülmemek çok zor ama gülsem çok ayıp olucak gibi. Bi de "kaç yaşına gelmişim artık hala bu tip insani şeylere mi gülüyorum?" tribi var, kendi vicdanımla uğraş dur ondan sonra. Gülemiyorum o yüzden normalde. Hatta son zamanlarda da böyle düşme tökezleme olaylarını bayaa bayaa normal karşılamaya başlamıştım ki, en son olan düşme düşmelerin en güzeli, benim kahkahalarım gülüşlerin en gururlusuydu... Lan ahahahah hala gülüyorum ya aklıma geldikçe haala. Dur biraz gülüp geleyim. Ahahahahaha ahahah aha aha.. Ah. Evet tamam. Geçen gün kadının biri, böyle biraz yaşlı irisi bi kadın, ya ne yaşlı irisi bildiğin bariz şişmansın sen niye eşşek kadar topuklu giyiyosun, neyse, Kızılay'ın orta yerinde yürüyorum, kadın da önümden önümden yürüyo böyle. Benim kadını ilk fark ettiğimden 2 saniye filan ya oldu ya olmadı, o koskoca heyhülla gibi kadın, hatta bildiğin "gadın", önümde bi düştü böyle KATAPULT! diye, ahahahaha lan, asıl komik kısım kadın düşünce topuklu ayakkabısının ayağından 2 metre ileri fırlamasıydı ama. Yani düşün, kadının koca bedeni bi tarafaa, ayakkabı bi tarafaaa... Ahahahaha. Lan ben buna da gülmiyim mi yaa, buna da gülmiyim mi yaa.

Ama cidden gülmedim.

Yine geçen gün, aynı gün mü emin değilim, iki kız arkamda konuşuyorlar, biri diğerine şöyle yakarıyor: "Onu artık feeys'ten de silicem hayatımdan da silicem, görücek o görücek!" Konuşmanın devamında bu silinecek kişinin erkek olduğu anlaşılıyor ama benim takıldığım nokta, günümüzde birini hayatından silmenin ön koşulunun onu feysbuktan silmek olması. Oha çok acayip ya ne tuhaf.

Tuhafsıyorum.

"Terörü lanetliyoruz" diye açıklama yapmak ne kadar kolaycı bi yaklaşım ya. "Terörü lanetliyoruz!!" - Eee? - "Eesi işte... Lanet olsun terör sana! Lanet gelsin!!!" Ne bileyim hala işimiz böyle lanete filan kalıyor ya, cidden çok üzünç bi durum ya. Antik Mısır'da yaşıyoruz sanki amk ne laneti.

O diil de şu an düşündüm, feysbuk yerine kısaca böyle ağzını candan erçetin gibi yandan yaya yaya "feeys" diyen insanların hepsini toplayıp bir zararlı cemiyet kurabilirim. Kurup çekilicem ama direk, onlar kendi kendilerini bitirirler zaten. "Geçen Onur'u eklemiştim feysten sonra Dilara dedi ki ben dedi senin feysine bişey gönderdim dedi ben de feyse bi baktım ne gö..." ÇAAT!

Gidiyorum, sevgiler.

Daçe.

Sarı Camlı Gözlük

2011-09-04T18:26:00.000+03:00

vayanasinisayinseyirciler.blogspot.com

"Aklıma çok komik bişey gelmişti ama unuttum şimdi yeaa" diye parti kurup meclise giricem yemin ediyorum. Meclise başka türlü giremiyormuşum da girmek için fikirler üretiyormuşum gibi oldu ama lakin ki öyle değil. Bunu da niye açıkladıysam.

Aklımda çeşitli fikirler var, mesela tersten hikaye yazayım diyorum ama kimse okumaz. Hem öyle 4-5-6-1-2-3 şeklinde değil, bildiğin 5-4-3-2-1 şeklinde. Sonuç vermezse de önce 4-4-2'yi, en kötü 4-1-2-1-2'yi deneyeceğim ki kendisi en sevdiğim taktiktir. Hiçbir zaman işe yaramaz ama söylemesi muazzam bir tat bırakır ağızda. Dolmuş çığırtkanı gibiymişsinmişçesine.miş.sin.

Bugün etrafınızdaki gençlerden yüz kişiye sorup 5 popüler cevap almak isteseniz, yarısının aklında yaratıcı bir websitesi fikri olduğunu görürsünüz aybalam. Kolay yoldan para kazanmak yani diğer adıyla. Facebook, Twitter tamam eyvallah da; hakikaten Formspring gibi, Foursquare gibi, Connected gibi skimsonik fikirleri görünce, "Lan ben de yaparım ki bi tane!" diyor insan. Zamanında benim de vardı, "Oha bomba gibi fikrim var lan benim abooo" diyodum. Sonra hiçbir şeye benzemediği ortaya çıktı. Gerçi şu an kuzenimin bomba gibi bir fikri var ama bakalım, muhtemelen yalan olacak.

İki arkadaş uzun zaman sonra bir araya gelince "Aaabi şunu da yapalım, bunu da yapalım, lan biz neden böyle müthiş gibi şeyleri hayata geçirmiyoruz?" diyor. "Sonraki buluşmamız ne zaman olsun? Iıı tamam haberleşelim ya kesin" deniyor, fakat ya o buluşma olmuyor, ya da olunca düşünülen şeyler olmuyor. Yani her ihtimalde bir "yalan olma" durumu var canını yediminin. Hayata dair buruk heyecanlar volümleri yapıcam böyle böyle.

San Marino'nun vücut bulmuş hali olan insanlar tanıyorum. Tıpkı San Marino'nun, İtalya'nın içinde 60 kilometrekare bir araziyi çitlerle çevrilip "Ben burda yaşıycam" dediği gibi, hayatta kendi sınırlarını çizip sadece orda yaşayan kişiler var. Kafasını sınırdan öteye geçirse ebesine kadar görecek hayatı; bunun Roma'sı var, Milano'su var, Palermo'su var, Napoli'si var (serie a'da başka hangi takımlar vardı lan, eeö) Sonra tabi çıktıkları turnuva maçında 11 gol yiyorlar Hollanda'dan. Hollanda burda tabi bariz orspuçucukluğu yapmış, 11 gol de atılmaz. Bunun hayatta insan olarak karşılığı "piç"tir. Geçen yazki final maçında yine Hollandalı De Jong'un, Alonso abimizin böğrüne uçan tekme attığı hareketi hatırlıyorsundur. İşte al kardeşim, bariz piç bu adamlar.

Yalnız şu oturduğum yerde yaklaşık 4 dakikada falan San Marino - Hollanda maçını hayata bağlayıp kavramları özdeşleştirdim ya. Vağanassınını.

O değil de bu "http"ler gidince çok fazla "w" kalmadı mı. Göz zevki denen bişey var.

Benim yarın bayramım başlıyor. Senin bayramın bitiyor benimki başlıyor eheheh işte meridyen farkı filan naparsın. Bu arada keşke biraz daha eskiden yaşasaydık da sarı camlı gözlüklerin modası sürüyor olsaydı. O zaman iyakşamlar.

Daçe.

Apacayip Adıyaman Notları

2011-08-27T22:06:00.000+03:00

Bloglarda bilen bilir ifadesini gördüğüm anda kaçarım ama allah için ne diyim ki ben la şimdi.

Bilen bilir, yaklaşık iki haftadır stajdayım. Petrol mühendisliği öğrencisi körpe bünyeler tabi nerde staj yapacak, taak, verdiler Adıyaman'a. Allahın çölü. Yemin ediyorum, özenmişler çöl yapmışlar buraya, kendinden oluştuysa adam değilim. Hayır öyle her şeye özenilir mi ya, dümdüz ova zaten. Bir Dikmenli olarak dümdüz ovalara hiç alışkın değilim sevgili okur. Ayaklarım inciniyor inanır mısın. Neyse. Adıyaman'ı ve stajın ortamını hafiften anlatayım diye geldim. Bi de yeni yazı yazmıyosun dedi Blogger yönetimi, biz burda boşuna mı yemek+sigorta veriyoruz la dedi bana. Dedim beyim ben o zaman yazayım biraz. Niye atarlanıyosa.

Şimdi bu dinozor dediğimiz adamsendeci yaratıkların Allah belasını versin inşallah. Kaldı ki vermiş, meteorlarla kuşa döndü pisler. Ya bi insan neden Adıyaman'da yaşar da şöyle ne biliyim, İzmir'de filan yaşamaz ya? Sen neden ortadoğuda yaşıyosun arkadaşım. Hayvan gibi karışık bi yer ortadoğu, hem medeniyet beşiği falan diyorlar da medeniyetten eser yok. Senin yüzünden benim çıkaracağım petrol de Allahın Adıyaman'ında çıkıyor böyle. Tıskiyetsiz.

Sevgili okur Adıyaman'ın Kâhta ilçesi, dünyanın en sıradan insanlarının bile selebriti olarak görülebildiği bir yer. Sokağa çıktığın anda, nasıl, neyle çıkarsan çık, bütün gözler üzerinde. Sarışınım filan ama emin ol onunla alakası yok. Esmer arkadaşlarıma da aynı muamele yapılıyor. Bi tek imza istemiyolar, o derece, onun dışında sen adamın yanına yaklaştın, yanındasın, yanından geçtin gibi aşamaların hepsinde o adam sana odaklanmış oluyor. 7'sinden 70'ine her yaştan yaklaşık 60 bin kişilik bir insan yığınından söz ediyorum. Apacayip.

Kahta'da bölüm arkadaşlarımla kaldığım otelin Mıçı isminde bir sahibi var; ki anladığım kadarıyla Kahta'daki bütün erkeklere Mıçı diye kısaltılan Mustafa adını veriyorlar. Mustafa gibi bir adın kısaltması nasıl Mıçı olur onu hiç akıllar almıyor tabi. Diyorum ya, burası apacayip. Bir yerden sonra hiçbir şeye şaşırmıyorsun. Mıçı'dan devam edersek; kısaca dünyanın en vurdumduymaz adamı. Odamız kokuyordu ilk geldiğimizde, "Oda kokuyor Mıçı" dedik, "Gogmaz o oda" dedi. "Dolabımız yok" dedik, "Yarın hallederiz" dedi. İstek ve şikayetleriniz gibi bir olay yok adamda. Mıçı'nın bir gözünün efsaneye göre mafya ile yaptığı sürtüşmeler sonucunda silahlarla taranması sonucu kör olduğu biliniyor. Zaten Kör Mıçı'nın oteli diye de geçiyor burası. Pis herif, mafyayla ne işi olmuş allah bilir. Bir de ağzının kenarından hiç düşürmediği sigarasıyla (yemek yerken bile sigaranın orda kaldığını gören arkadaşlarım var) aşağı yukarı Recep İvedik profilinde.

Adıyaman merkeze gittiğimizde ise insanların daha normalleştiğini görüyoruz. En azından 30 saniye boyunca glance & stare durumu olmuyor. Fakat Adıyaman'ın neresine gidersen git, insanlarından müthiş bir özgüven var. En güzel örneğini berber ve kuaförlerde görüyoruz. Erkek berberlerinin girişinde Brad Pitt, Leonardo DiCaprio, Antonio Banderas ve Beyazıt Öztürk fotoğrafları bulunurken, kadın kuaförlerinde yine aynı şekilde Angelina Jolie'nin ve birkaç güzel kadının seksi bakışlı pozları bulunuyor. Angelina diyorum lan. Adıyaman'da. "Apacayip" bu değilse nedir.

Buranın yemekleri hakkında ufacık bir bilgi vermek adına söyleyeyim; Adıyaman'ın galiba patlıcanı meşhur. Burada kaldığımız her gün en az bir öğün patlıcan gördük, eğer görmediysek bu duruma inanamadık. Ya arkadaş herkes mi patlıcan yemeği yapar, bir gün otelde karnıyarık yiyorsak ertesi gün staja gittiğimiz kulede patlıcan oturtma, akşamında yine otelde patlıcanlı biberli yemek vs. Sürekli ama sürekli patlıcan. Önümüzdeki en az iki yıl patlıcan görsem kusucam öyle diyeyim sen anla can okur canbaz okur.

Staja geldiğimiz yerde Odtülü ve İtülü öğrenciler, kulelerde de yine aynı şekilde bu iki okuldan mühendisler var. Açıkça söylüyorum, şimdi ordaki arkadaşlarımı tenzih ederim ama, İtülülerin genelinde çok büyük bir saflık, bir şapşallık var. Tabi bunlar biraz hafif ve sempatik sıfatlar oldu ama ben şu an içimden neler neler sayıyorum onlara. Benim sana naçizane tavsiyem, İtülü gördüğün anda bişey isteyecek ya da söyleyeceksen, iki kere düşün sevgili okur. Onlar da bir başka apacayip insanlarmış cidden.

Kuzey Kıbrıs Kampüsü'nden de birkaç kişiye rastladık burda ama onlar bambaşka dünyaların insanı. Yatarak ve hevesli gibi aldığı "fıtı fıtılı" makinasıyla fotoğraf çekerek stajı tamamladılar. İlla bişeyi tuhafsayacaksam bunu da tuhafsarım.

Yarın sabah güneşi görmeye Nemrut'a çıkıcaz, bakalım Nemrut'un kızı gerçekten de denildiği gibi yandırıyor mu bizi. Belki de felek misali davranıp sillesini de çarpabilir, bilemiyorum. Yaklaşık 1 saat yolun ardından oturup gün doğumunu izliycez. ÇOKKÜZELÇOKKÜZEL diyip durdular, eğer bir acayipliği yoksa varr yaa...

Neyse. Adıyaman'a hayatında yolun düşmez, zaten tavsiye de etmem bebiş okur, ama beyle beyle yani bunları da bil. Ülkenin diğer ucunda neler oluyor, habersiz kalma diye yazdım. Staj dışında Vedat Milor gibi yiyip içip yattım onu da demeden geçemeyeceğim. Yarın tekrar canını yediminin Ankarasına gidiyorum. Elmacık kemiklerin çıkmış, ordan öpüyorum okur. Neaber.

Daçe.

Hafif Yaz Yazıları #6

2011-08-01T20:11:00.005+03:00

» Bu kez kokteyl yok. Gündüz vakti okuyan okuru öldüresiye dövsem daha iyi çünkü. Bu kez bambaşka fotolar var.

» "Ramazan bereketiyle geldi!" sloganlı reklamlarda bahsedilen "bereket" 4 gün eve gelmeyip gelmeyip, bugün çapı kolum kadar 1 ramazan pidesi ve 14 kiloluk karpuzla gelmem oldu. Neaber?

» Fotoğrafta fark ettiysen sevgili okur, canım okurum, aybalam, binanın sağ yanında devasa bir biçimde "Everybody's Nişantaşı" yazıyor. Önünden gelip geçerken fark ettim geçen gün. Dedim, "nişantaşı" tamam da, neden "everybody's", ya da neden "yöresel ürünler pazarı". Everybody geliyor da how many of them ingilizce biliyor dedim. Üstelik what the fuck do you trade dedim. What's the wrong with you diyip tartışmadan yaka paça ayrıldım. Devam ederdim aslında da baktım kraliyet polisi geliyor, anında topukladım. Sonuçta bugüne bugün what the police will do to you belli olmuyor. Bu arada şu paragraftan tam anlamıyla tiksindim. Tik sin dim.

» Dışardayım, sıcak başıma vurmuş, birisi oyunun haritası üzerinde bi yere sağ tıklamış oraya gidiyorum filan. Amacım neydi hatırlamıyorum. Ama bir anda tam kendimde değilken beni kendime getiren o ulvî, o felsefî sözü duydum; inanır mısın; aydınlandım sevgili okur. 45 yaşında gösteren iki adamı karşımdan gelirken fark etmedim ama yanımdan geçerken birinin diğerine ettiği şu hazretli sözlerle irkildim: "Tavşan gider ekine, kulakları dikine." Dilerseniz dünyanın bu en anlamlı ve amaçlı sözünü birlikte irdeleyelim... (kişisel gelişim kitapları terk)

» Şimdi bi tane tavşan var, bu sanırım hayatta hep bir şeyler peşinde koşan insanoğlunu temsil ediyor. Bu insanoğlu ki, hüzünlerden hüzünlere gark olmuş, dertler denizinde bertaraf edilmiş, "Lan ay sonu mu geldi, yok sevgiliyle aramız mı bozuk, akşama ne yiycez, şu ne kadar abi, bana kaça olur, bursa'dan gol haberi mi var, mcdonalds mı burger mı, bunlar gerçek hayatta ne işimize yarayacak, babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi" gibi arama çubuğu varî sorular içinde boğum boğum boğulan bir canlı. İşte bu canlı ekin'e gidiyor. Yani sorusunun cevabını arıyor, amacı var, öyle senin benim gibi it gibi gezmiyor sıcağın çatında. Peki bu insanoğlu, cevaplara giden yolda neler çekiyor? İşte bu da "kulaklarının dikine" olmasında gizli. Tavşan ekine giderken kulakları dikeliyor. Neden? Çünkü bu hayvan aç. Bu hayvanın karnı gurulduyor arkadaşlarının yanında. Yazık günah. Açlığını bastırmaya koşuyor. Sanırım daha fazla bağlayamayacağım. Gerisini artık siz şeyaparsınız.
(yemin ediyorum şu bağlamayı da halledersem bir tolstoy da ülkemizden çıkıcak.)

» Radyoda reklamını duydum, araştırdım buldum sevgili okur. Yine kelime oyuncusu ve şakabaz bir arkadaşımızın piyasaya sürdüğü bir ürünü görüyoruz: After. Şimdi yani... Ne desem. Aft için olan ilacın adına "After" demek. Yani ne bileyim... Valla değişik bir kafanın ürünü. Hem "aftçı", hem de "we're looking after your mouth" demeye getiriyor. Ayrıca "www.aftimvar.com" gibi empatik bir adreste ikâmet etmekte olan sitede "Basitçe, işe yarıyor...", ya da "Ağız yaralarından mı çekiyorsunuz? Lütfen tıklayın" gibi tripleri de var. Neyse. Ben senin amacını anlayamadım After. Kelime oyunuyla bilinçaltımıza girmek isteyen bir inceptor musun, yoksa gayet iyi niyetli sadece biraz mizah eğilimi olan bir girişimimiz misin, bilemedim.

» "Şivlilik" diye kelimemiz olması... Yeni doğan çocuğun kafasına "bıngıldak" denmesi... Geçen gün Azeri arkadaşımla dalga geçerken anlamını bilmediğimi fark ettiğim "züccaciyeci"... Lan ben hiç bilemiyorum bunları.

» Neyse ben bir iftara gidip geleyim (yazar burda, ramazanın daha ilk günden kutlandığını yazıyor). Yok lan yok. Salaklığımdan aç kaldım bu kez. Kahvaltıdan beri bişey yemediğimden. Neyse. Sağlıcak içinde can ver sevgili aybalam.

Daçe.

I Brain, You Brain, He/She/It Brains

2011-07-22T19:59:00.000+03:00

Yaz okulu sırasında götümü devirip yatmayayım, iki ders verip umut satayım diye özene bezene hazırladığım bu afişlerden okulda sayılı birkaç yerde var. Bir tanesi de fizikte, tam olarak bugün fotoğrafını çektiğim bu afiş. Şimdi... Arkadaş, yeri gelince akraba arasında, arkadaş ortamında filan hep gerim gerim geriniyosun vay efendim ben odtülüyüm filan diye. Herkes sana saygı duyuyor, bi ağırlığın oluyor filan. Hatta yeri gelince, I Brain ODTÜ tişörtlerinden alıp alıp giyiyosun, videolarını filan paylaşıyosun hayvan gibi... Böylesine bir özgüven. İyi tamam, şahane. Ama, şu caağnım afişe "61 // Bize Her Yer Trabzon!" yazmak nedir canım, nedir gözbebeğim, nedir ha nedir benim canımın orta yeri. Nedir. Pislük.

Bu afişten bi tane de matematiğin önünde var, onu da bir ara çekip koyucam bu postun devamı olarak, üstelik o daha beter. İnsanlar üzerinde diyalog filan kurmuş artık. Neyse. Sevgiler.

(yalnız önce sağ üst köşede tükenmez kalemini bir denemiş olması, sonra sağ alt köşeye özlü sözünü bırakması çok güzel olmuş. garantici yaklaşım. mükemmeliyetçi. kalem yazıcaksa yazarım, yazmayacaksa hiç işim olmaz'cılık. vay anassını.)

Daçe.

Neden Ukrayna?

2011-07-22T12:17:00.002+03:00

Bunu bir ilköğretim okulunun bahçesinde buldum. Broşür. Ukrayna'da eğitim görmenin avantajlarından bahsetmek istemişler, gayet iyi niyetli. Ve sormuşlar: Neden Ukrayna? Bence cevabı çok açık lan. İnanılmaz bariz yani neden Ukrayna. Yolda birisi beni çevirip sorsa, hiç ön diyalog yaşanmadan, ön diyalog da neyse ön sevişme gibi, dese ki "Neden Ukrayna?", derim ki "Neden olmasın?" Zaten broşürün sağ üst kısmında "Sınavsız geçiş" uyarısı bulunmasıyla "tamam" dedim, çünkü resmen diyor ki "sınav mınav yapmıyoruz yeter ki gelin döşü kıllı kara türk erkeklerim benim". Yine aynı yerde muhtemelen Ukrayna'da bile çekilmeyen bir fotoğrafta, Türk bile olmayan bir gencin yüzündeki "Türküm, Ukrayna'ya geldim, ortam efsane, mutluyum" gülümsemesini görebiliyoruz. Evet... Hala da soruyor caps lock'ı da açmış. Terbiyesiz. Kendisi kötü niyetli de aslında bize söyletmeye çalışıyo bak şimdi düştü jeton. Allahın belası. Pislük.

Bunu bulvarın birinde yürüyüp sıcakta beynimi yakarken gördüm. Çünkü ben sıcakta beynimi yakarken yere bakarım ve bu ilân da yere yapıştırılmış. Şimdi... Tektaş İlaçlama LTD ŞTİ'nin, muhtemelen Rıza Tektaş isimli naif ve şakacı sahibi, "Olm bi ilan vericem ama bi baksana nası fikir :)))" şeklinde gayet sempatik ve iyi niyetli girişimini bir espri ile sonlandırmak istemiş, ortaya da böyle bir ilân çıkmış. Alo Böcük. Böceklere böcük diyen insanın yanaklarını sıkıştırıcaksın aslında. O Rıza ne sevimli. Böcük ne la, sempatik. Böcük ne. Hayır asıl tuhaf olan 21. yüzyılın süper hızda gelişen teknolojisinde ve sonsuz büyüklükteki internette "www.alobocuk.com" isminde bir site olması bence. İlginç. Şaşınç. Gerçi şimdi bana öyle geliyor ki bu Rıza sevimlisi, biraz baba kafasında olduğu için dükkânda sıkıldıkça Google'dan aratıp duruyodur Alo Böcük yazıp. Haliyle buraya da gelicek. Abi, Rıza abi, yanlış anlama on numara ilân olmuş.

Daçe.

Hafif Yaz Yazıları #5

2011-07-15T19:21:00.002+03:00

» Neaber, daha daha neaber sevgili okur? Yazı şarkısını en baştan verip, aklıma geldiği gibi karışık bir post ortaya koymayı düşünüyorum: http://fizy.com/s/12mcyg.
» Bi kere, söyliyim, bazı kendinbilmez bloglarda burdaki kokteyl fotoğrafları hakkında atıp tutmalar, bir adamsendecilik, bir laf sokmak istercilik görüyorum. Hiç hoş değil. Tüm kendinbilmezleri kendinbilmeye davet ediyorum.
» Atasözü ne kadar saçma bişey abi. Zamanında biri bişey söylemiş, bu laf çok beğenilmiş, yıllarca kimin söylediği belli olmadan gizemini koruyup bugüne gelmiş. Şimdi. Bu nası bi sistem. Ben burda 2 yılı aşkın zamandır bişeyler yazıyorum, twitterda deli gibi binlerce twit yazmışım, feysbuk statüsleri ayrı bir şey... Allah bilir o kadar yazı arasından benim söylediğim hiçbişey okunduğunun ertesi günü zerre hatırlanmıyoken, zamanında, sırf ata diye, sırf "sizi ben yarattım, benimlen eşimin sevişmesinden yapıldınız siz, biz olmasak ohoo" triplerine giriyor diye, bu sözlerin bu kadar mühim sayılması falan. Gerçekten çok saçma abi. Hayır işler böyle yürüyecekse, daha bunun Serdar Ortaç'ı var, Demet Akalın'ı var allah korusun, belli bi zaman sonra onlar da ata olmayacak mı. Justin Bieber ata olacak lan. Oha. Justin Bieber'ın birilerinin atası olacağı zaman olacak. Hayskym bu ne biçim işmiş arkadaş.
» Gerçi düşününce ben bile ata olucam lan. Ehehehe. Eğer mesela, bundan 300 yıl sonra filan, uzaylılar ziyarete gelirse bu blogu da bulacaklarından adım gibi eminim. Adam dünyanın teknolojisini kullanıp geliyor taa nerden, blogu mu bulamayacak. Yorum bile yazar yemin ediyorum. İşte o zaman geldiğinde, "Vay be" diycekler, "insanların ataları böyle esprili şakalı insanlarmış demek ki" diycekler, hatta bir ara birbirlerine benim yazıları gösterip "Ahahahaah oğlum çok komik lan benim de başıma gelmişti, baksana" diye link paylaşıcaklar. Gerçi ben bir uzaylının link paylaştığını düşünemiyorum. Sen hâlâ link paylaşıyorsan sokaktaki apaçiden ne farkın var. Benden ne farkın var. O kadar gelmişsin ışınla mekikle filan ama sen de yalanmışsın uzaylı. Hadi uzayına geri dön, buralarda olma artık, sana göre yerler değil. Hadi canım.

»Kuran kursuna giden arkadaşım, "Sen neden gelmiyorsun?" dedi. Sanki su çok güzel gelsene diyor. Öyle bir normal söylüyor, öyle günlük konuşuyor. Dedim, "ben biliyorum derdimi anlatıcak kadar, çat pat". Tabi benim bunu söylememle çat-pat! diye çarpılmam bir oldu. Olm zaten belli kalıplar var, "Allahım" diye başlıyorsun, isteğini söyleyip "amin" diyorsun. Zor bişey değil ki. Ayrıca Kuran kursunda niye Arapça öğretiyorlar abi, mezun olunca Arabistan'da mı iş bulucak. Neyse bunlar biraz şey mevzuular. Kokteyl filan içen insanız şurda. Kokteyl olmasa. Neyse.
» Cityville, Farmville gibi oyunlar hangi kafayla yazılıyorsa, oyunda "elmalı tart" ekiyorsun tarlana. Gerçekten çok mantıklı. Tıpkı gerçek gibi. O değil de Zynga'nın da kuran adamın köpeğinin ismi olması... Acaba o köpek biliyor mudur adının bu kadar yersiz kullanıldığını. Sırf kendi adıyla sahibine milyarlarca dolar kazandırdığını.
» Şurda ben masal anlatsam dinlemezsiniz pisler, ama J. K. Rowling yazınca dünya çapında 8 trilyon dolar gişe elde ediyor. Ben böyle süprizlerle dolu hayat görmedim arkadaş.
» Feysbukta paylaşılan bi klibi açıp şarkıyı dinleme başlıyosun, sonra başka şeylere bakıyosun, o sırada hop diye kapatıyosun ya feysbuk sekmesini. Hah öyle durumun allah belasını versin, her seferinde kendi zekâmı sorguluyorum.
» Dinleyip halay çekiyoruz: http://fizy.com/s/124gwu . Görüşmek üzre sevgili okur. Öperim gıdından.

Daçe.

Hafif Yaz Yazıları #4

2011-07-11T21:00:00.000+03:00

» Ooolum ne biçim güzel olmuş lan bu blogger'ın post gönderme şeysi. Mükemmel ayar çekmişler, yıllardır şikayetçiydim valla. Miss gibi tasarım olmuş. Püfür. Püf.
» Tabi blogger üyeliği olmayan sevgili okurlar şu an ööyle bakıyor suratıma. Neyaptınız pisler.
» Pissiniz tabi oğlum. Yorumu laykı eli ayağı çektiniz valla. Blogu okuduğunuzdan bile şüpheliyim. Nerde geçen sene filan. Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler "Aaa burda mıydı ya her yere de baktım biliyo musun ehehe:))))" diye gıdılı espri yaparım. Tribimi de attığıma göre başlayabiliriz.
» Asla antivürüs programına para vermem. 1 yıl içinde bütüün markaların deneme sürümlerini kullanır, günü dolduğunda yenisine geçerim. 3 gün içinde avast'ım biticek mesela, napıcam, hoop panda kurucam. Gerçi ben antivürüs programcısı olsam "3 günlük kullanımınız kaldı" yazmam. Direk "3 vakte kadar bu program biticek" yazarım. Kullanıcı düşünsün artık 3 ay mı, 3 gün mü, 3 saat mi kaldı. Ona göre tırsıp hemen parasını verip orijinalini alsın. Böyle de paragözlük, adamsendecilik, antivürüsçülük. O diil de ben bayaa anlıyorum ha bu işlerden.
» Apartmanın önüne taksi çağırırken daire numarasına kadar adres veren de bir insanım. Halbuki apartmanın adını ver yeter di mi. Yok. Eğer başıma bişey falan gelirse mesela, atıyorum tam evden çıkıcakken kalp krizi filan geçirsem, duyarlı taksici gelsin hastaneye kaldırsın. Yalnız şimdi düşündüm de tam bir yaşlı gibi düşünmüşüm. En iyisi çok düşünmemek. Kalp krizi ne la.

» İlk kez aldığın bi dersin en başında, konulara çalışırken yüzde yüz anladığını sanıp mutlu oluyosun, ama soru çözmeye başlayınca moralin dibini görüyorsun ya. Hah işte allah belasını versin öyle bişeyin.
» Ülkemizde mesai saatleri tam olarak yaşlılara göre hazırlanmış ya, o çok kötü bişey. Mesela 8'de filan başlıyor mesai birçok yerde. Halbuki ben nası kalkıp da işimi halledeyim lan o saatte. Oha. İki saat önce yatmışım zaten, 8 ne oğlum. Ya da normal, 2'de filan da yatsam, en az 10'da kalktığım için, hazırlanıp da evden çıkıp da işimi halletmem 12 buçuğu buluyor. E ~~mnskym~~ öğle tatiline denk geliyor her seferinde. Napiyim lan ben. Günün en verimli, en yoğun saatlerinde tatil veriyosunuz piçler. Pisler demek istedim. 12'den 1 buçuğa kadar tatil mi olur lan. 5'te de hemen bitiyor mesai. Allaallaa. Valla çok saçma. Tam bir yaşlı işi.
» "Buyur burdan yak" mı kaldı ya. "Buyur burdan yak" diyen adam ehtiyardır, "Buyur burdan yak" diyen kadının içi geçmiştir. Hayır bir de sigara içene çakmak tutmak istercesine olan bir sözümüz, nasıl üzülme tepkisine evrilivermiş. Çk çk çk..
» Dedim ki madem fransızca öğreniyor olma görgüsüzlüğümü her yerde sonuna kadar sergiliyorum, bu yazının fizy linki neden bir Zaz şarkısı olmasın? Fransızca öğrenip de Zaz dinlemeyeni dövüyorlar, dedi cancaazım. E buyrun burdan yakın o zaman > http://fizy.com/s/1tg6jr
» Çocukken iki elinin avuçiçisini birleştirip "Allah" yazıp yazmadığını kontrol etmediysen dostum, çok şey kaçırmışsın sen. Biz ordan allahın varlığını ve birliğini öğrenmiştik resmen. Aklıma geldi. Acaba, mesela, Amerikalıların ellerinde de "God" şeklinde mi yazıyor ki.
» Neyse de. Avuçiçlerinden öpüyorum sevgili okur. Hoşçakal.

Daçe.

Hafif Yaz Yazıları #3

2011-07-05T00:44:00.000+03:00

» Herkes de tutturmuş bir olimpos. Hayır bi de böyle afili afili yazıyolar, "Olympos" filan diye. Ben bi yere gittim ya, herkes oraya gitsin. Resmen bir Hilal Cebeci kadar followersım olmuş vay arkadaş.
» Gündemi de takip etmiyor değilim ha. Neaber sevgili okur? Bakıyorum sıcaktan al al olmuş yanakların, yol yol olmuş şakakların. Neyse ben devam ediyorum sen hızlıca okuyup yakalarsın. Bir otur soluklan önce.
» Kadınları anlayamamamamamama maykrofon şov: Bazı kadın mağazaları, şimdi akssesorays diyip isim vermek istemiyorum, zaten söyleyemediğim gibi yazamıyorum da, neyse, bu bazı adamsendeci kadın mağazaları, yılın bazı zamanlarında kafamdan birazcık daha iri puntolu yazıyla %50 indirim'i dayıyor mesela vitrinine. Hoop kadın kişisi o indirim tabelasını, çünkü o basit bir yazı değil, tabela o artık, yaklaşık 50 metre uzaktan, ceza yayının gerilerinden görüp "Hemen" diyor "girmeliyim" diyor. Orta-şut karışımı bir yönelmeyle, çita gibi atlıyor hemen mağazaya. Sanki hayatı boyunca görüp görebileceği ilk ve tek indirim kampanyasıymış gibi. Halbuse hiç bilmiyor ki, aslında o indirim geçen ay da vardı, ondan önceki ay da vardı. Hatta ben takip ediyorum, yılın 12 ayından 11'inde indirim oluyor bu akkseroraysta. Ama tabi kadın kişisi o an bir rüyada, cennetin tatlı rüzgârlarında olduğundan bunları hatırlamak dahi istemiyor; hatırlatana da (adam kişisi) itiraz ediyor. Gerçekten bazen, kadınların da hayat kadar sürprizlerle dolu olduğunu düşünüyorum.
» Bir de Body Shop var ki; insanların "kakaolu çapak temizleme kremi", "avokadolu koltukaltı jeli", ne bileyim işte "karpuz kabuğundan saç bakım ürünleri" gibi gerçekten hayatî önem taşıyan birtakım ihtiyaçlarının şişe şişe şişelendiği; bütün bu şişelerin de, kadın kişilerin yanında mağazaya giren adam kişileri tarafından hayasızca kapaklarının açılıp açılıp "Hmmfffsss... Eehehe... Hımmfsss... Ehehehehe...." şeklinde mutluluktan mutluluğa... Off lan cümle o kadar kompleks bir hâl aldı ki nasıl bitireceğimi şaşırdım. Ama sen anladın sevgili okur.
» Şimdi bulamadım ama, Vicky Cristina Barcelona filminin soundtrack'leri içinde Ali Güven'in "Ardına bakma yolcu"sunun enstrümentali var ya resmen. Yemin ediyorum sana. Yüksek ihtimalle "caps or it didn't happen" diyeceksin, ama filmin bazı sahnelerinde "Ardına bakma yolcuuu, gece almaya geldi seni benden / Beni bir daha sorma yolcuuu, arama gittiğin yerdeeeeen" diye çalıyor. Şaka olsun diye söylemiyorum oğlum ya!
» Tahminen Nurus diye bir mobilya firması hiç dıuymadın ama, ben onun "Nurettin Usta"dan geldiğini öğrendiğimden beri aklımdan çıkaramıyorum. [Bu kez caps var].
» Buyursunlar yine sürpriz şarkıyla son buluyor efenim yazı: http://fizy.com/s/16oe6u
» Alnının çatından öperim sevgili okur. Yaz okulum da başladı, yine bir enerjiklik, bir böyle ooh neyse ne yazacağımı bulamadım. (ya da şuraya panpiş yazayım da google'dan gelenler çoğolsun)

Daçe.

Hafif Yaz Yazıları #2

2011-06-28T12:36:00.003+03:00

» Sen bu satırları okurken, ben Olimpos'ta kulaç üstüne kulaç atıyor, eğlenceden eğlenceye koşuyor, ayılar gibi yemek yiyip bira içiyor olacağım.
» Ehehe böyle de adamsendeci bir insanım.
» Şimdi onu bırak da, Malın Gözü'nün güzide yazarı rectoa'nın yazın hayatına son vermesi ne olucak. Adam resmen kapatıp gidiyor blogu, artık ev sahibinin Almanya'dan oğlu mu geldi ne olduysa, arkasına bakmadan topuzlaya topuzlaya koşarak gidiyor buralardan.
» Vay anasını.
» Bir yerde insanlar "Canını yerim" söz öbeğini özür dilemek anlamıyla kullanıyorsa, o yerde güneş hemen hemen aynı yükseklikte seyrediyor, fakat insanlar giderek "can"laşıyor demektir. Geçen gün bizzat şöyle bir monolog işittim: "Gusura bakma Metin Abi ya, valla canını yerim gusura bakma..." Nasıl o anlama geldiğini henüz bulamadım, çalışmaların sürüyor.
» Dünya çapında büyük yankı uyandıran korku filmi: "Herhangi bir araçla cam kenarında yolculuk ediyorken, o cama arı gelmesi, uzun süre yukarı tırmanıp tırmanıp aşağı düşmesi, o her düşüşte yüreklerin ağza gelmesi"... İsim biraz uzun fakat kapış kapış gidiyor.
» Çocukken hep Çiçek Taksi'deki taksi durağının neden o kadar büyük olduğunu, resmen daha önce hiç iki oda bir salon (üstelik bir de çatı katı vardı) taksi durağı görmedimiği düşünüp dururdum.
» Hayat sürprizlerle dolu sevgili okur.

» Tek ayakta kalma şansı "İSTANBUL" yazılı tişört tasarlamak olan adam var şu piyasada. Ondan sonra yok efendim hayat yeterince sürprizlerle dolu değilmiş falan. Bunlarla gelmeyin rica edeceğim. "He İStanbul, She İStanbul" kepazeliğine hiç girmek bile istemiyorum hele.
» "Ben sana vermem" diye şarkı var sanıp uzun uzun dalga geçiyordum, meğerse o "Ben sana nerden"miş.
» Biterken şu sakin, "Amaan skerim ya hayat güzel" diyen, kendi çapında mutlu olan şarkıyı herkese tavsiye ediyorum > http://fizy.com/s/14yvku. Öperim.

Daçe.

Mim'siz İyiydik Fekat?

2011-06-25T00:00:00.001+03:00

"Bugüne kadar merak ettiğiniz bir kişi, nesne, olay, vs. için ilginç, çılgın veya sizden beklenmedik bir şey yaptınız mı ? Yaptıysanız açıklar mısınız ?"

Şimdi efendim ben hayatta "mim" denilen şeyi sevebilmiş, azıcık da olsa haz duyabilmiş bir blogger olamadım. İnsanlar birbirlerine boyuna "mim" gönderdiler, networklerini hayvan gibi genişlettiler filan, hatta "mim" sayesinde feysbuktan ekleşenler, poke'laşanlar, akabinde evlenenler var; ama ben bunu yapmadım. Lâkin, son yazısında sevgili Vladimir (kendisini çok fazla tanımıyorum, eğer bu nick'i değil de gerçek ismiyse kendisi Sibirya buzullarından yazan bir Rus balıkçı olmalı) bu üstteki soruyu göndermiş.

"Mim" denilen (şimdi sikko demek istemiyorum ama) adamsendeci oluşumun içine yerli yersiz girmek istemediğim için; ve fakat Kavimler Göçü sırasında herkes Avrupa'nın cıbıl plajlarına kaçarken dondurucu Sibirya'da unutulan pek sevgili Vladimir'i kırmak istemediğimden, kısaca yanıtlamak istiyorum gönderdiği soruyu.

+ Bugüne kadar merak ettiğiniz bir kişi, nesne, olay, vs. için ilginç, çılgın veya sizden beklenmedik bir şey yaptınız mı ? Yaptıysanız açıklar mısınız ?
- Yapmadım ya herhalde. Dur bakiyim... Yoksa yaptım mı lan? Aslında var ya kesin yapmışımdır. Hmm... Ya şimdi böyle birden sorunca heyecanlandım biliyo musun. Televizyonun karşısında hepsini yapıyodum halbusi. Bak şimdi... Ee... "Yaptım", sanki daha çok yapılmışlık ve hatırlıyormuşluk çağrıştırıyor. Öte yandan "Yapmadım" desem, dünyanın en sıkıcı, en tembel, pinekçi, iki yüzlü pis adamsendeci insanı olacağım da kabak gibi âşikar. Hayatımda yanıtlayacağım ilk ve son "mim" sorusuna, "ya şimdi emin olamadım ama o sondaki "Yaptıysanız açıklar mısınız ?" kısmı çok sevimli olmuş. Hatırlamamamamama maykrofon şov mikrofon şov. Hatırlamamama rağmen uzun uzun açıkladım sanıyorum. Sevgiler, saygılar.

Daçe.

edit: en son cümle nooluyo, götün başın oynuyo? ama düzeltmiyim şimdi aşırı üşendim.

Hafif Yaz Yazıları #1

2011-06-22T15:45:00.002+03:00

» O zaman iyakşamlar. Çok kısa konuşacağım.
» 60 yaşında olup da spor ayakkabı sevdalısı olan teyzeleri anlarsak birçok şeyi anlayabilirmişiz gibi geliyor. Çok garipler. Bu grubun içinde belki benim teyzem de var, annem de var, ama cidden nasıl olduğunu çözemiyorum. Pazara giderken giyiyor, komşuya giderken giyiyor, nereye gidecekse giyiliyor o ayakkabılar. Hayatın anlamını sorgulamadım yaşlı kadınların (annem okuyorsa "orta yaşlı kadınların") spor ayakkabı düşkünlüğünü sorguladığım kadar. Sanki bana öyle geliyor ki; Kinetix firması sırf bu kitle tarafından ayakkabı alınıyor diye hâlâ ayakta şu piyasada. Yoksa yani, ne bileyim, durur mu lan Kinetix firması 2011 Türkiye'sinde.
» Kinetix firması da Rıdvan Dilmen'in "Fenerbahçe takımı" tamlaması gibi oldu.
» Altıncı kattaki balkonundan sokaktaki kediye "Geh psshıpssıpspspsı" yapan kadın gördü bu gözler. Artık kedinin uçacağını mı hayâl ediyordu, neydi. Sanırım biraz kafayı yemiş gibi bir hâli vardı. Şimdi bu satırları okuyorsa... amaan o da okumasın amk onunla mı uğraşıcam.
» Birisi bana "Ölümlerden ölüm beğen" dese, tereddüt etmeden en acısız olanını seçerim. Düşününce o kadar da kötü bir söz değil.
» Ben çok ciddi bişey sormak istiyorum da... Ağustos böceği niye ötüyor abi şu mevsimde? Ağustos'ta değiliz ki? Nedir yani olayı, bir derdi varsa oturup dinlemek istiyorum gerçekten. Ne bileyim, mesela bi kız vardır belki yazdığı, açılamıyordur, seviyorsan git konuş derim. Belki sevdiği böcek başka böceklerle çiftleşip soyunu devam ettiriyordur. Ya da belki kışın pek çalışmadığı için kümülatif ortalaması 1.8'in altında gelmiştir. Olabilir. Bir karınca değil sonuçta. Her ne olursa olsun, bu böceğin bir derdi var arkadaşım. Kimse kalkıp da Haziran'da öten Ağustos böceğinin mutlu olduğunu söyleyemez.
» Neredeyse yarısı boş olan bir belediye otobüsünde, daha ilk gördüğü boş koltuğa oturan insan da götünün derdinde değilse başka hiç kimse götünün derdinde değildir. (çin atasözü)
» "Nihayet benim de bir beklentim vardı işte. İyi bir orta bekliyordum hayattan. Şöyle gelişine vurabileceğim kavisli bir orta..." (Oğullar ve Rencide Ruhlar, Alper Canıgüz)
» Şu da yazıdan sonra ağırlık çökerse diye > http://fizy.com/s/1gyhns. Sağlıcak içinde çırpınarak can ver sevgili okur. Öperim.

Daçe.

Babalar Günümü Kutl... Lan?!

2011-06-19T23:12:00.001+03:00

"Babalar Gününüz Kutlu Olsun!!!1 :))))"

Açık konuşuyorum: Böyle şakalar yapmayın kardeşim. Bir erkeğin, özellikle daha 20'li yaşlarına yeni girmiş, gençliğinin baharında, üstelik KYK'dan aldığı aylık krediyle mâli dengesini oluşturmaya çalışan bir erkeğin mail adresine böyle başlıklı mail atılır mı! Yakın zamanda sevgili rectoa'nın da başına gelmişti, ehere mehere diye gülüp geçmiştik ama insanın başına gelince hoş olmuyormuş.

Yazık günah. Böyle şaka yapılmaz.

Cidden baba olanların da babalar gününü kutluyorum, kaldı ki baba olan da herhalde bu blogu pek okumaz gibi. Belki benim babam arada bakıyordur. Bi kere okuduğunu söylemişti çünkü, "Oğlum o ne öyle, hep göt möt yazmışsın" diye de eleştirmişti. Okuyorsan, bi de blogdan kutluyorum baba. Evde görüşmek üzrü.

Ha yok sana demedim sevgili okur, babamla konuşuyorum, seni niye çağırayım eve. Hınzır seni. Muzip. Munzur. Hadi git şekerli kahve seni.

Birtakım Fiillerden Dem Vurmak

2011-06-14T01:30:00.002+03:00

>> Güzel ve etkili bir giriş yapayım diye oturup yarım saat boyunca düşünmek. En sonunda yine hiçbir şey bulamayıp aynı kelime ile başlamak. Filan. Neaber?
>> Madımak diye fiilimiz olsa olurmuş mesela. Madıfaka. Güzel de bir anlam bulduğum takdirde direk TDK'ya önericem kendisini.
>> Peki Er Ryan'ı Kurtarmak'ın bir sahnesindeki "Fire in the hole!"ün, altyazılarda "Çukurda ateş var!" diye çevrilmesinden dem vursam... Dem vurmak nedir hiç bilmiyorum, demlemek olan dem'den "bahsetmek, hakkında yakınmak" anlamına nasıl gelmişler onu da anlayamıyorum. Yalnız ben sanki bu maddeye başlarken bambaşka bir şey anlatacaktım.
>> Seçimler de ne biçim oldu ha sevgili okur. Şimdi tabi oturup da manyak gibi uzun uzun siyasi çıkarımlarda bulanacak, işte efendime söyleyeyim, "Türkiye nereye gidiyor? Almanya nereden geliyor? Şu geçen yoksa Trinidad ve Tobago olabilir mi?" falan gibi şeylerle dolduracak değilim burayı. Ama seçimlerle ilgili beni ırgalayan, daha doğrusu ırgalamaya çalışan ~~-görüldüğü üzre ırgalamak fiilini yeni öğrendim ve hemen cümle içinde kullanıyorum entüsiyastik gibi-~~ bir şey var. Şimdi mesela, seçmen olmak çok şahane bir şey değil mi? Bence en güzeli seçmen olmak. Hangi partiyi seviyorsan, hangi bağımsızın bağımsızlığına gönül veriyorsan basıyorsun EVET'i basıyorsun EVET'i. Bir de sanki bir yandan oy verirken bir yandan "Şukunu verdim piç!" der gibi böyle. Harika bir şey. İşte seçmen olmak ne kadar güzelse, bence aynı şekilde seçilmen olmak da çok kötü bir şey. Hayatta seçilmen olmak istemem. Ha şimdi bunları neden söylüyorum, eğer yarın bir gün azılı bir siyasetçi olursam yalanlayabileceğim malzeme çıksın, gündeme bomba gibi oturup popi'me popi katayım istiyorum. Sonlara doğru iyice saçmaladım sen de hiç uyarmıyorsun sevgili okur.

"bak biz ekonomiden bahsediyoz" şeklindeki vurgu için olmazsa olmaz birtakım amaçsız grafikler ve arkaplanda halktan insanlar. kısaca, "senin hayatını etkiliyo hep bunlar, yaaa" mesajı içeriyor.

>> "Carî açık" diye bir makroekonomik terimin varlığı beni gerçekten biraz rahatsız ediyor. "Açık" tamam çok güzel de, yani, "Carî" ne demek. "Carî" diye bir şey yok ki. Bence o eskiden "Ticarî açık"mış, sonra yavaş yavaş "Carî açık" olmuş gibi. Daha mantıklı bir açıklaması olan varsa bekliyorum, hodrimeydan.
>> Bizim eve giderken cadde üzerinde, "Kapatıyoruz!!", "Boşalttık, zararına satış!", "Yeni mal gelecek hadi şunları alın!" türevi satış cümlelerinin en yaratıcısını okudum geçen gün. Dolmuşun içinde olduğum ve hızlı geçtiğimiz için fotoğrafını çekemedim ama aynen yazıyorum: "Patron çıldırdı!! Yemek takımı 65 TL...."
>> Biz şimdi 80'lerin 90'ların giyim tarzıyla ne biçim dalga geçiyoruz di mi. Nası böyle "AAA adama bak lan hayvan gibi çekmiş karnına kadar kot pantolonu, gömleği de koymuş içine, aserehehaehevetune" diye ayılar gibi gülüyoruz falan ya.. Bizden sonraki nesiller de bizim şu anki modamızla, hatta bizzat senin şu an şu satırları okurkenki ve benim de yazarkenki üzerimizde olanların hepsiyle hayvan gibi, adamsendeci pislikler gibi dalga geçicek. İşte sırf bu iblisler benimle dalga geçemesin diye ben yine tişört-gömlek kombinasyonundan vazgeçmiyorum sevgili okur. Neticede ilk insanlar da tişört-gömlek giyiyordu, 70'lerde de giyildi, 80'lerde de, 90'larda da giyildi. Oran orantıma güvenerek söylüyorum ki dünyanın var olacağı son güne kadar tişört-gömlek yapılıcak evrenin dört bir yanında. I love tişört-gömlek.
>> Saçlarımın pis ve yağlı halini, yeni yıkanmış haline tercih ettiğimi söylesem yeridir. Yeni yıkanmış saçlarım o kadar şekil almaz, o kadar başına buyruk oluyor ki. Ama pis ve yağlı saçlarım öyle mi? Yıkanmadığı her gün ben saçlarım üzerinde çeşitli skalptik kalıplar çalışıyorum, o kadar da kolay oluyor istediğim forma girmesi. Bir gün somut çalışıyorum, bir gün soyut çalışıyorum; işte mesela bir gün aşkı anlatıyorum, bir gün yurt sevgisini, bir gün savaştan bahsediyorum saçlarımda, bir gün ölümün soğuk rüzgârları oluyor tema. 21. yüzyılın önde gelen sanatçılarından olmaya adım adım ilerliyorum ama sırf nüdist çalışmam yok diye ilgi az oluyor sergilere. Yoksa patlama yapmam an meselesi.
>> 30 TL'lik kontörün de hiçbir zaman 30 TL olmaması şu gencecik yüreğime ne biçim dem vuruyor bilsen sevgili okur. "30 TL'lik kontör alıcam, ne kadar?" diyorsun, adam gayet utanmaz sıkılmaz bir halde "32 lira" diyor. Ya allahaşkına 30 TL'lik bir hizmet nasıl aynı anda bir de 32 TL olabilir? Bence makroekonomi biraz da bunlarla uğraşmalı. Hiç kafam basmıyor, hiç.
>> Finallerim bitti ya ne biçim rahatladım. Gideyim iki oyun oynayayım, bir iki filmden dem vurayım. O değil de ben bu dem vurmak'ın anlamını bilmiyormuşum ya la. Göz çapaklarından uzun ve salyalı öpücükler alıyorum sevgili can okur. Eheheh. Noldu bi an kötü oldun.

Daçe.

Kâmuran: 10 Adımda Manita Yapma Belgeseli

2011-06-11T01:56:00.002+03:00

Kâmuran, 1.75 boylarında, normal kiloda, tercihen kısa kollu kareli gömlek giyen bir mühendislik öğrencisidir. Komiktir, şakalıdır, bir ortama girdiğiniz zaman o zekâ parıltısını görebileceğiniz parlaklıkta suratı vardır. Parlaklık derken, mesela atıyorum, sakalları yeni yeni çıkıyordur falan. Üniversite öğrencisi olan Kâmuran için günler bel altı şakalarla, Facebook üzerinden yaptığı sevimsiz dürtük'lerle gayet hızlı bir şekilde devam etmekteyken, aslında hayat ona o kadar da adil davranmıyordur; zira yakışıklılık olarak, karşı cins tarafından hep "Yakışıklı gibi ama asıl sevimli bence, tatlı bi çocuk:))))" kategorisine konulan, komiklik olarak da ortam şımarığının espri anlayışından (ortam şımarığı: bir ortama girdiğinde sürekli espriler yapıp sürekli yüksek sesle konuşup dikkati her daim kendi üzerinde tutan adamsendeci hain yavşak) öyle aman aman fazlası bulunmayan Kâmuran, kız bulamıyordur. Kız arkadaş edinmek, ya da başarabilirse arkadaşlarının takılacağı şekliyle, manita yapmak istiyordur. Onun da hakkı değil midir işletmeden bi kızla çıkmak? Onun neyi eksiktir mimarlık fakültesindeki yaz-kış kargo pantolonuyla ve elinde bir adet kırtasiye malzemesiyle gezen marjinal hemcinslerinden? Yazıktır, günahtır. O insan değil midir? Anne bizde niye yoktur? Peki babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi yoksa yıllardır gizli bir aşçılık tarikatının gözüpek üyesi miydi?

Bu gibi soruların cevabını şimdi uyduracağım ibretlik öyküde bulacaksınız. Dikkat: Hikâyedeki olay ve kahramanlar tamamen olmasa da kısmen gerçektir. Sadece isimleri biraz değişiktir, o da gerçekten gelip de bu postu okuyacaklarsa ayıp olmasın diyedir. Özellikle Kâmuran kişisine.
...

Birinci sınıfın daha en başında, yüzdeye vurulduğunda %10 gibi bir kız oranının bulunduğu bölümünde kolay kolay manita yapamayacağını anlayan Kâmuran, soluğu kalabalık amfili Calculus derslerinde bulur.

1-Amfiden kız seçme:
Kâmuran, über kalabalık amfide birçok bölümden aynı anda gelen yüzlerce karşı cinsin arasından bir tanesini maksimum birkaç ay içerisinde tavlamış olacağının hayallerini kurar. "İlk derslerde çok bişey işlemiyolar yeaa" diye düşünen Kâmuran, tahtada anlatılan dersten ziyade dişi sinyallerinin geldiği noktaları keser. En sonunda bir tanesini seçer, beğenir, hoşlanır, belki biraz zorlamayla da olsa, kalbini hop hop diye attırır. Kâmuran için her şey yeni başlıyordur...

2-Kızın yerini tespit etme:
Kâmuran, ilk derslerde biraz ağırdan alması gerektiğini biliyordur. Zira derslere gele gide gele gide, beğendiği kız ona abi deyince aa dur lan karıştı. Beğendiği kız, kendine artık bütün bir dönem boyunca oturacağı stabil bir konum belirleyinceye kadar, Kâmuran avına atlamaya fırsat kollayan avcı gibi bütün olan biteni izler. Tabi ki ve maalesef ki kızın bunların hiçbirinden haberi yoktur.

3-Kızın oturduğu yere götün götün yanaşma:
Artık kızın belli, sürekli oturduğu bi yeri vardır. Ohh. Kâmuran önemli bir aşamayı ve bu aşama için harcadığı 1 ayı geride bırakmıştır. Şimdi Kâmuran için avına usulca yanaşma zamanı... Daha ilk sonraki dersten kızın dibine oturup onu huylandırmak istemez. Beğendiği kız gülüşüp konuşurken, Kâmuran daha da hoşlanmaya başlamıştır. Yaklaşık 1 ay sonunda avcı Kâmuran avının hemen arkasında kendisine sabit bir yer edinebilmeyi başarmıştır. Kâmuran yalnız değildir. Ziyafete arkadaşlarını da getirmiştir. Kızın da bir arkadaş grubu var sonuçta...

4-"First blood":
Avcı, hemen arka sıradan dikkatli ve uzun uzun kestiği avıyla ilk diyaloga girmek için çeşitli planlar yapmaktadır. En sonunda atalarının ona bahşettiği içgüdülerinden yola çıkar ve doğruca atılır: "Eheh pardon ya 0.7 uç var mıydı sizde, uç bitti de ://// :)))"

5-Geri püskürtme:
Av, sezileri sayesinde son anda üzerine geldiğini fark ettiği avcı Kâmuran'ımızın bu saldırısına "Aa bakiyim (uç kutusunu sallar) Bitmiş yaa üzgünüm ://" şeklinde bir salvo ile yanıt verir. Fakat artık ok yaydan çıkmıştır bir kere. Kâmuran bir kez daha saldıracak, ama bu kez saldırı çok daha planlı ve ustaca olacaktır...

6-Grup elemanlarını devreye sokma:
Tıpkı bir rock konserinde gibi, grup elemanları tek tek ve ismen devreye girerler. "Davulda Orhan, basta Kemal" filan. Yeni plan; Kâmuran yüksek sesli ve önceden çalışılmış, komik espriler yapacak, Orhan ve Kemal de üzerlerine düşen görevi harfiyen uygulayıp 'sesli' güleceklerdir. Böyle de olur. Ve en nihayetinde, ohh be, sonunda, Kâmuran'ın beğendiği kızın ilgisi çekilmiştir. Kâmuran 'komik çocuk'tur artık. Bunu kimse değiştiremeyecektir.

7-Domino etkisi:
Bundan sonraki dersler sadece avı avcıya biraz daha yaklaştıran zaman kayıpları olarak tarihe geçer. Zira Kâmuran'ımız, 'komik çocuk' ünvanını kazandıktan 3 ay gibi uzun ve sancılı bir süre sonra kızı Facebook'tan eklemiş, chat'te uzun uzun konuşmuş, komiklikler şakalar efendim işte arkadaşların ortak çıkması falan filaaaan... (tabi bu süre içerisinde önce kızın sevgilisi olup olmadığı, daha sonra ortak arkadaşların kim olduğu, daha da sonra kızın zevkleri ve tabi ki telefon numarasının ne olduğu gibi sorular, soğuk savaşı kazanma eşiğindeki bir istihbarat ajanıymışçasına cevap buluyor) Derken bir şey olur, o iş olmaz, büyük bir hayalkırıklığı, kısa süreli yıkım, boşa giden emekler...

8-Depresyona girme:
Avcı Kâmuran'ımız göreceli olarak uzun bir depresyon sürecinde kalır. 2 hafta kadar.

9-Hayat devam ediyor kafası:
Kâmuran tam da 2 haftanın sonunda dünyadan elini eteğini çekecekken ve arkadaş ortamında "Lan harbiden daş gibi kızdı yalnız yaa tüh :(((" diye hüzünlerden hüzünlere gark edilirken birden bir arkadaşının şu istemsizce çıkan teselli yorumuyla kendine gelir: "Kâmuran'ım sana kız mı yok kardeşim benim sktiret ya" Evet! İşte budur! Kâmuran artık, 2 haftadır içinde bulunduğu karanlık moddan anlık bir manevrayla çıkmış, "Ehehe lan harbiden :))))" demiştir.

10-Amfiden kız seçme:
Canımız Kâmuran ikinci dönem almaya başladığı yeni bir ders olan ~~-buraya yepyeni bir ders adı gelecek, ben de şimdi örnek olarak şunu veriyorum:-~~ Termodinamik'e dört elle sarılacaktır. Zira sınıfın (amfinin) yine yarısından çoğu kızdır. Kâmuran'ın içinde "Allaaaah! :))" zikirleri yükselmektedir. Termo'nun daha ilk dersinden nası olsa önemli bişey yoktur diye dersi takip etmez; yeni avını arar, kısa süreli aramanın ardından da şıp diye bulur. Artık Kâmuran için her şey yeni başlıyordur. Tabi ki av, herşeyden habersiz, oturacağı yeri sabitlemiştir bile...

...

Evet sevgili okur, can okur canbaz okur. Kâmuran'ın bu yürek burkan baş döndürücü hikâyesinden çıkarılacak dersi sizlere bırakıyorum. Benim bugün finallerim bitti. Nası mutluyum nası şahaneyim oooh. Hepinizi öpüyorum. İçinizde bu Kâmuran'lardan varsa, kendisine başarılar diliyorum. Ve bu ibret verici öyküyü, "manita yapmakta zorluk çeken" tüm mühendislik öğrencisi arkadaşlarıma adıyorum.

Adadım.

Daçe.

Lady Gaga Var Lan!

2011-06-05T01:23:00.001+03:00

bu fotoğraf, hacettepe üniversitesi kızlar tuvaletinde çekilmiş sevgili okur.

ben de diren'in yalancısıyım.o da bi tane kız arkadaşının yalancısıymış.

bu durumda herkes yalan söyleyecek halde olmadığı için hooop fotoğraf tamamen gerçek. ehehe.

insan bi repüte olmuyor değil tabii...

● Finaller... Finaller mayın tarlası gibi bazen... Cam kırıkları, eline batmaya mahkûm birer sinsi gibi... Pisler, adamsendeci köpekler! Olm benden hiç şair olmaz ya gerçekten çok çabuk sinirleniyorum pis bişeyden bahsederken.
● Çok acayip şeyler olmuyo mu ya hayatta (mesela üstteki fotoğraf gibi... ehehe yok yok başka bişey diycem). Ne biliyim bence inanılmaz benimsiyoruz bazı şeyleri, ama biraz yabancılaşıp baktığında aslında çok acayip olduğunu fark ediyosun. Mesela ben geçen gün bi düşündüm, biz bayaa bayaa insanlık olarak elimizden geleni yapıyoruz bence. Düşünsene; bi kere, bütün dünya uykusundan özverip sabah 7'de işe okula gitmek için uyanıyo. Bundan daha büyük fedakârlık olabilir mi ya.. Bak mesela ben, 7:30'daki semt servisinde yetişicem diye 7'de-7:10'da uyanıyorum. Üzerine özveri tanımam arkadaşım. Yarın bir gün, bizden sonraki kuşaklardan kimse çıkıp da -biliyorum hepsi bu satırları tek tek okuyup hiç de gülmiycek, köpekler, açın da kıçınıza gülün olm. neyse- "Vay işte çevremiz çok kirli, ozonumuz delik, dünyayı kötü adamlar yönetiyor, ülkemizde benzinin litre fiyatı 35 lira, bik bik bik" diye gelmesin. Hiç hakları yok. Bütün bir öğretim yılının neredeyse üçte biri boyunca sabah 7'de kalktım. Hadi bakiyim şimdi kıçınıza gülmeye devam edin. (Hem bizde Messi var, Lost var -gerçi ben daha izlemedim-, Nihat Doğan var, işte ne bileyim Umut Sarıkaya filan var böyle, Amerikan başkanı siyah, LADY GAGA VAR LAN!, ayrıca halihazırda bulunan iPhone, Facebook gibi şeylere hiç girmiyorum öyle de olursa net ezeriz)
● Şöyle bi mutlu olmadın mı sevgili okur sen de? Vay anasını biz aslında bayaa bayaa iyiymişiz demedin mi? Şahsen ben şu an kuş gibiyim. Püfür püfür.
● Nerede bir basketbol topunu tek elinin avuç içiyle yukarıya doğru tutup, potaya adım adım yaklaşıp, basket atmaya çalışan 30-40 yaş grubunda adam görsem, orda çok sağlam burkulurum, bir anda kan beynime akar, ensem soğur, ellerim titrer. Hele o adam bi de topu atarken zıplamıyor, destek almak için bi dizini diğerinden daha çok kırarak eğiliyorsa... Off. Şu an çok kötü oldum ya bi mola verelim.
● Heheh yok ya ne molası, istikrar sürsün yazı büyüsün.

erdal beşikçioğlu (behzat ç.) gazi üniversitesi'ndeki söyleşide, gelen orijinal bir soru üzerine 'sette başına gelen komik bi olay'ı anlatırken...

● Bak şimdi çok süper bi tespit yapıcam BAKIYO MUSUN bak bak... (oha resmen bütün ilgiyi bu yöne çektim ha) Hani bi ünlünün söyleşisinde böyle bi sürü insan arkadaşıyla gelmiştir falan ya. Heh işte o ünlü, söyleşinin herhangi bir anında, 'yıllar önce başına gelen komik bir olay'ı anlatmaya başladığında ~~-çünkü bi söyleşide "Başınıza gelen komik bi olay var mı?" sorusu gelmezse o söyleşi olmuyor biliyorsun-~~ bir anda yanındaki arkadaşına dönüp "Ehehahah bak bak bunu iyi dinle bu süper bişey yaaa :D:D:D ehehehaha ay çok komik buuu kesin dinle bunu bak şimdi :))))" diyip aşırı mutlu ve tatminkâr bi yüz ifadesine bürünen adam var ya... (off resmen bastım tespiti bastım tespiti) İşte öyle arkadaşın puu Allah belasını versin ya. Böyle tükürüklü bela okudum bu sefer. Modern hayatın, komik video tavsiye eden arkadaş ile yavanlıkta başı çektiği iki insandan diğeri bu adam işte.
● İblisin oğlu sus da dinleyek işte mal!! da diyemiyosun tabi söyleşinin ortasında.
● O diil de bi söyleşide ünlü artık fıkra anlatma kafasına ulaşmışsa ben o ünlü için çok üzülmeye başlıyorum. Gerçi, gamsız, o üzülmüyor ama ben onun yerine çok fena kederleniyorum. Çünkü bi ünlünün kendi söyleşisinde fıkra anlatması demek, o ünlünün bayaa bayaa düz adam, mal, anlatacak bir şeysiz, bomboş pis bi insan olması demek. Fıkra ilerledikçe insanların ona olan sevgisi azalır. Sen hayattan soğursun falan. Iyy off. Bugün baya kötü şeylerden bahsediyorum ya, içim karardı.
● Şimdi bu Ankara'da Gordion diye bi alışveriş merkezi var ya (bilmeyenler için-var evet); sanki orası bana orijinalinde Kordion'muş da, sırf Ankara insanı daha rahat söyleyebilsin diye Gordion denmiş gibi bir izlenim veriyor. Gordion'a gidek laa. Valla Ankaralılık akıyor benden de ha. Ehehe. (La bebe sus iki dakka la.)
● Bu sene de bir 'bacak devrimi' yaşandı, ya da sanki öyle bir şey. Yanlışsam yanlışsın de, doğruysam doğrusun de, for english please press nine.
● O zamaaaaan... İyakşamlar. Neaber?

Daçe.

Saf Kız Tribi Atan Otobüs Şoförü

2011-05-29T01:42:00.007+03:00

fotoğrafta erasmus'la yurtdışına giden türk'ü bulunuz.

(parti fotosu, bir sürü tag, çılgınlık, ovyee erasmus yee filan.)

● Evet gençler açıklıyorum; bütün bu yersiz yağmurlar sanki Mikail'in, Erasmus'a gidemeyen yüz binlerce üniversite öğrencisine Londra'yı yaşatmak istemesi bence. Hele de final dönemi. Ooh al sana finaliyle, okuluyla, farklı iklimiyle tam bir Erasmus işte. HADİ HEMEN FEYSBUK ALBÜMÜ YAPALIM!!!11 "@Londraa Erasmus Firends (karışık)"
● Yalnız tamam "Londra" filan mesela iyi güzel olmuş da, sonra neden firends, sonra neden karışık...
● Aa sevgili okur, gel gel ıslanma gel... Neyaptın ya neaber? Valla batmış ha hep paçaların, berbat olmuş. Ben de yağmurdan filan konuşuyodum öyle, tam zamanında geldin. Muzır seni. Muzur değil ama. Muzır seni.
● O albümde; BİR: Verilen bir çılgın parti fotoğrafı, taglenen bir sürü yabancı insan (genelde sarışın renkli gözlü, "das das das ihbin ihbin" insanları). İKİ: Kollarını havada iki yana açarak "X" yapmaya çalışılmışlığın, o büyük emeğin ürünü olan fotoğraf. Bu ikisi olmazsa o albüm Erasmus albümü olmuyormuş.
● O değil de ahahaha lan bugün ressmen EGO otobüs şöföründen trip yedim ya sen onu biliyor musun? Atar değil ama, böyle bir kızma ya da tartışma gibi bir olay değil; bildiğin trip. Hatta klâsik kız tribi. Dur hemen anlatmalıyım onu... Hohaheho... Bindim şimdi otobüse, elimde öğrenci bileti var onu basıyorum falan. Ama paso yok. Yani hiç almadığımdan yok. Neyse. Bastım kartımı ilerliycem filan. Şoför bi anda mağrur bi bakışla durdurdu; "Yalnız" dedi "o bileti basarken paso da göstermeniz lazım". Dedim hocam pasom yok ya almamışım yanıma. Sonra baktım bi tane daha kalmış hakkım, paso yok ama dedim çok lazımsa bi tane daha basıyım yani. Çünkü sevgili Ankara dışından okuyan okur, Ankara'daki otobüslerde böyle bi uygulama var. Öğrencisin, pason yok, hoop iki kere bastırıyolar. Ceza olarak. Neyse. Ama hani paso var sadece yanımda değil, falan diye de son bi vurguladım. Şoför bi durdu, bi böyle hüzünlendi.. Gözlerimin içine buruk bi ifadeyle baktı ve tribini işte tam da orda koydu sevgili okur: "Kim bilir..." dedi, "daha önce kaç şoföre bunu söylemişsinizdir..." Ahoahahohohoha. Bana diyo bunu.. Şaka da diil, baya ciddi ve üzgün bi ifadeyle... O an nası güldüm içimden, nası katıla katıla, haykıra haykıra güldüm; çaktırmadım tabi. Ortamın romantizminden gayet uzak bi şekilde "Yek yeaa genelde sormuyolar paso ki:))" diye gayet sevecen bi cevapla ilerledim. Yalnız ben ordan içeri doğru uzaklaşırken fark ettim, adam çok üzüldü. Öyle böyle değil. Camdan dışarı, uzaklara dalar oldu... Off. Yazarken bi daha güldüm şimdi. Hehaheleyehehele.
● Şimdi ben bazı olayları abartabiliyorum, ya da mesela hiç olmayan bi olay uydurup onu gerçekdışı olduğu bariz olan betimlemelerle ver ediyorum burda ama; sana yemin ederim ben bunu bugün aynen bu şekilde yaşadım sevgili okur. Tamamen gerçek olay.

brad pitt bu ayakkabıyı bana verse, önce 'p'nin kuyruğunu söker onu 'd' yapar, sonra da hemen hevesli gibi evde giyerdim bi akşam. ehehe.

● Ben bişeyi çok merak ediyorum ya. Acaba mesela Brad Pitt falan da yeni ayakkabı aldığının akşamında o ayakkabıyı evde hemen açıp giyiyo mudur lan.
● Yapmıştır ya bi kere en azından, insan diil mi abi. Yok yok kesin yapmıştır kesin. Ohh nası rahatladım şu an varr ya...
● İstiyorum ki bir gün böyle hiçbir şey yapmadan öylece dururken, ama yani gerçekten ne fiziksel ne mental olarak hiçbir şey yapmıyoken, bi tane çok zengin bi yatırımcı gelsin istiyorum yanıma, "Genç adam" desin, "bi süredir şurda oturdum seni izliyorum, o kadar güzel hiçbir şey yapmadan duruyosun ki" desin "çok etkilendim. Bence sende kimselerde olmayan hayvanî bi yetenek var! Al şu 1 milyon dolarlık çeki" desin, hemen o anda orda bana milyonlu dolarlı çek yazsın istiyorum ya. "Üstelik bu sadece başlangıç. Çok büyük zengin olucaksın çok!" desin böyle. Of ya niye böyle şeyler olmuyo olum ya.
● Peki, Ankara insanının, zamanında inanılmaz bi Latin fetişi varmış o noolucak. Arjantin İlköğretim Okulu, Meksika Caddesi, Simon Bolivar Caddesi, şimdi çok da aklıma gelmiyo ama bi sürü örnek var böyle. Sanırsın etraf Latin Çik kaynıyor. Halbuki bildiğin Ankara insanı yani. Yalan mı yalan mı dondurmayı yalan mı diyen adamlar hep.
● Devlet Su İşleri'nin Ankara'daki merkezinin bahçesi önündeki süs havuzunda suyun akmaması nasıl bir ironidir ya. Oturdum bunu düşünüyorum.
● Allah kimseye yokuş yukarı çıkma derdi vermesin, amin.
● Cemrelerin düşmesiyle aynı zamanda ortaya çıkan felaket senaryolu yaratık vurmalı FPS oyunu çıkmadı mı ya bu sene hâlâ? Yağmurlardan tabi. Yaz gelemedi ki, yaa yaa... Bugün aynı otobüste iki ortayaşlının konuşmasına şahit oldum, aktarıyorum: -Çok yağdı yağmur çok yağdı çok... Güneş yüzü göremedig. +He ya, hayır bişey değil ekinler kızaramadı ekinler. -Yaa yaa... Ekinler... +Ekinler evet...
Allahım ya kafayı ekinle bozmuşlar. Bütün o yağmuru ben yiyorum lan ekine nooluyo sırf kızarmamış diye... Teallam ya.
● Ohh nası yardırdım geldim ha buralara kadar. Tabi sen de okurken yardırdın geldin. Ben şu taraftan aşağı inicem, sen herhalde... Tamam.. O tarafa? Tamam görüşürüz o zaman kendine çok iyi bak. Tamam. Öptüm hadi. Ekinler!

Daçe.

Çağın Vebası: Kasada Poşet Açamamak

2011-05-24T00:41:00.003+03:00

● Gol atan adam tam böyle gol sevincini yaşarken kameranın önüne geçip onu kapatacak şekilde burnunu sümküren üzgün rakip futbolcunun ne kadar içtenpazarlıklı ve adamsendeci olduğunu söylesem ağzın yara olur.
● Neaber sevgili okur, gördüğün gibi hıphızlı başladım..
● Şu an bu satırları yazarken yanımda Forlan var beyler, biraz sonra buraya yazacağım esprileri ona da söyledim "Ekiekiekeekios" diye güldü. Dedim yalnız Forlan dedim gülünce çok çirkin oluyosun. Bi alındı bi alındı 30 yaşındaki adam. Merak eden varsa, sordum, pazartesi Beşiktaş'ta başlıyomuş.
● Böyle de popülist, böyle gündem esprisi yapayım da insanlar okusun'cu, böyle hayvan, şerefsiz, iblis bir insanım işte. Ehehe. Yok lan o kadar da değilim bi dakka.
● Hayattaki en büyük fobilerimden bir diğeri de ~~-bağlayamadık ama bağlamışım gibi şeyap-~~ süpermarket kasasında ödeme yaparken aldıklarımı koyacağım poşeti açamamak. Bu beni öylesine derin acılara sevk ediyor, öylesine cehennem ızdırapları yaşatıyor, öyle ömrümden nerden baksan bi 5 yıl götürüyor ki... Düşünsene kalabalık böyle, hayvanoğlu gibi sıra var arkanda, bi telaşla paranı uzatıyosun zaten. Hani direk bütün para veriyosun, çünkü orda bütün parana kıyamayıp "Dur bakiyim şurdan çıkar galiba.." diyip tek tek bozuklarını sayıp birleştiricek durumda değilsin. Cüzdanda o sırada 20 lira varsa mesela sıçtı o para. 4 lira 35 kuruşluk alışveriş için bozduruyosun onu. Bu bi kere başlı başına mutsuzluk zaten. Onu da geçtim, para üstü bekliyosun o canhıraş hengâmede ~~-nerden yazıyorum ya böyle kelimeleri-~~. Beklerken de bi yandan, aldığın şeyleri poşete koymak zorundasın. O poşet de ilk seferde açılmazsa falan... Offf. Allaam ölüm resmen. Bak sana yemin ediyorum okur, geçen gün ömrümden 4,5 yıl gidişine ağlayarak şahit oldum. İzin verirsen bunu bir diğer maddede anlatayım çünkü burası inanılmaz kalabalıklaştı.

bi dahakine ben de obama olucam amk. kasiyer açıyor poşedi ne güzel.

● Heh geldim. Geçen gün, inanır mısın, aslında inanırsın yani şurda ne anlatsam, sonuçta nerden bilicen yani ooh ne biçim sıkabilirim istesem. Ama yapmıyorum. Ohoo ben bayaa iyi kalpli çıktım. Neyse. Geçen gün yine bi süpermarket kasasındayım, dedim hemen hıphızlı bi şekilde poşete koyucam aldığım şeyleri falan. Poşeti bi elime aldım, açmaya çalıştım, ilk denemede açılmadı tabi. Neyse dedim, olur. Bi daha açmaya çalıştım, ellerimi poşetin üzerinde fıçı fıçı yaptım böyle, allaam yine olmadı. Lan bi yandan arkadan yeni müşteriler geliyo, adamsendeci kasiyer de sağolsun benden sonrakilerin aldıklarını okutup benim aldıklarımın üzerine yığmaya başladı falan. ALLAHIIM. İnanılmaz bi baskı var böyle. Ekranın sağ alt köşesinde gerisayım var ölümüme ne kadar kaldığını sayıyor filan. Ben tabi hala poşedi açmaya çalışıyorum hiç çaktırmadan. Hatta öyle çaktırmıyorum ki, sanki poşedi açamıyorum değil de açmak istemiyormuşumcasına ağırdan alıyorum gibi.. Rezilliğin son raddelerinde yüzüyorum yani... Hoop sonra benden iki sonraki müşteriye sıra geldi, ben tabi hala açamıyorum falan. Etrafa "ehehe hiç böyle yapmazdı ama" bakışları atıyorum. Sonra, inanır mısın, inanmazsın, süpermarket kapanıcak artık, saat 10 oldu; müşterilerin tamamı gitmiş, kasiyerler azalmış, etraf toplanıyor temizleniyor, ben hâlâ poşet açamamışım böyle. Mal gibi. Sonra bulunduğum yere bi tane meteor düştü de öyle kurtuldum. Bıraksan iki gündür ordaydım..
● Sen tabi şimdi buna pek inanmadın gibi.
● Tamam yani tam olarak böyle değilse de buna benzer şeyler oldu.
● O diil de aynı tiyatro oyununa iki gün üst üste gitmeme ne yazayım? 6 aydır tiyatroya gitmeyip gitmeyip böyle iki gün gitmeme falan. Onun da aynı oyun olmasına. Bugün de olsa bugün de giderdim, öylesine manyaklaştım çünkü şu sıralar.
● Tiyatroda sahneden sahneye geçerken ışıklar tamamen kapanıyo mesela. Kapkaranlık oluyo içerisi bi 10 saniye için falan. Kendi elini kolunu göremiyosun, öyle bi karanlık. İşte o karanlıkta nasosa kimse görmüyo diye kaşınmaya falan başlayan, ama hemen sonra da, "Lan 10 saniye sonra bütün ışıklar açılıcak kabak gibi ortaya çıkıcaz yine" diyip ışıklar açıldığında kötü bi halde olmamak için dünyanın en ciddi yüz ifadesini takınan seyirci var ya. Hah işte ben bunu çok güzel bi yere bağlıycaktım ama bence bu da oldu gibi. Evet ya bence şahane tespit oldu. Sonuna da "...var ya. İşte o benim!" dersem cuk diye oturucak bence.
● Aa pardon bu açık mıydı ya...
● Dolmuşta para uzatmayan insan var ve ben ona inanılmaz gıcık oluyorum biliyor musun. Paramı uzatıyorum mesela çok kibar bi şekilde, "Şurdan" diyorum "sayın yolcu, saygıdeğer insan, yol boyunca ensesini izleyeceğim harika kişilik, şurdan acaba bir kişi gönderir misiniz rica etsem?" diyorum. Bi böyle paraya bakıyo, bi böyle yüzüme bakıyo ters ters. Sanırsın ahlaksız teklif yapıyoruz adama. Adam derken aslında genelde kadın oluyolar. Neyse. 2 lirayla neyin tekflini yapıcam sanki. Bi söyleniyo, "çk çk çk!!.." yapıyo ağzıyla. Allahallaaa. Böyle insanları bi yıl boyunca dolmuşun en ön koltuğuna oturtucaksın aslında, onu hak ediyo o.
● Bu arada şurda kuzenimin harika yemek blogu var bakmanızı tavsiye ederim gençler. Evet. Şimdi ben o zaman iyakşamlar.

Daçe.

"Ne Dediler - 2011"

2011-05-16T00:27:00.001+03:00

Sağdaki sidebarda "Ne Dediler?" kısmı ne zamandır 2010'da kalmıştı. 2011 Türkiyesinde oraya da bir el atalım dedik... Fikrini gönder sevgili okur :)

edit: anket bitti sevgili okur. en popüler (böyle milyonlarca, yüzlerce oy alan) iki cevabı direk koydum. böyle de demokratik bir insanım ya off şahaneyim. öperim.

Şenlik Hakkında Hiçbir Şey Söylemeyeceğim

2011-05-15T18:38:00.002+03:00

● Sana bişey diyim mi... Hayvan gibi kilo vermişsin haa, çakal. Ne yaptın?
● Olur olmadık sürekli "Kilo verdin." diyen bir insan çevresi var ve o kadar kalabalıklar ki, geçen gece hepsini aynı rüyada gördüm diye yüzüm uçukladı. Dudaklarım değil yani düşün, kompile Scarface oldum.
● Neaber ya ehehehe.
● Şenliklerimiz vardı biliyo musun. Ama şenlik hakkında tek bir kelime bile etmiycem çünkü bayıyor yani. Yağmur filan. Çamur. Pislik, kir. Alkol falan. Güvenlik görevlileri. Ohoo olm bayaa bişey söylüyorum ben galiba. İşte Devrim, MFÖ filan. Biliyosun. Mirkelam'da Ankara oyun havası. Haydaa. Duramıyorum. Chinese takılan Mexico Dürümcüsü adlı Türkler. Minişortlu kızlarımızın yağmurla ve soğukla savaşları. Apaçiler. Allahım ben gidiyorum. Cancaazım. Arkadaşlarım. Kafkas halk kıyafetleriyle fotoğraf çekişmemiz. LAN! TUTUNSANIZA BENİ! İşte efendime söyliyim rektörün "Gözümün önünde oynaa!" ve "Akşam hava kararmadan evde ol, baban gelicek!!" kafasında getirdiği kısıtlamalar. Alkol alıp kusanlar. Mirkelam'la koşanlar. Grup Yorum konserinde ellerimizde Burger King bardakları olması. Burger King'in iki tane buzlu bardağı 5.30 TL'ye satmaya çalışması. Tamam ya yeter. Şş. Olum çekin lan beni! HEY!
● Oh teşekkür ettim.
● Öyle işte, şenlik hakkında hiçbişey söylemeyi düşünmüyorum.
● İnternetime Dokunma yürüyüşü vardı bugün sevgili okur. Bizim oralarda oturan bi arkadaşla "Katılak." dedik, çıkıp gittik. İşte Sakarya Caddesi'ne gidicez, orda devasa bi kalabalık görücez, hakkımızı arıycaz, kendini bilmezlere ayar vericez falan kafasında. Bi gittik, Allahım, nası kalabalık... Nası kalabalık... Deli bi kalabalık. Arkadan hareketli bi halk türküsü, halay çeken insanlar... Tam aralarına karışıcaktık ki, son anda fark ettiğimiz şeyle felaketten dönmüş olduk. Halay çeken insanlar Laz Kültür Topluluğu'ndandı ve nerdeyse onların eylemine giriyoduk. Neyse ben şimdi çok komik gibi anlatamadım ama sen benim kırk yılda bir yürüyüşe katılma düşüncemle yanlış anlaşılma yüzünden "Bize her yer Trabzon!!111!" diye halay çeken adamla kol kola olduğumu, hatta orda halay başı olduğumu, bir an önce çıkmaya çalıştığımı ama insanlar yanlış anlamasın diye çıkamadığımı falan hayal et. O zaman komik oluyür.
● Olm bende bildiğin yardımsever tipi var ya. Galiba var yani. İnsanlar hep bişey sorarak yanaşıyor bana, hep bir fikir danışması, bir böyle âlim bellemeler... Demin de Kızılay Mado'ya gelirken, evet şu an Mado'dan yazıyorum böyle de ortam insanıyım, yaz geldi hemen soluğu Mado'da aldım filan, neyse, Mado'ya gelirken bir turist çift bana Kurtuluş Parkı'nı sordu. Allahıııım. Ben şimdi normalde çok güzel yol tarif ederim ama daha önce İngilizce yol sorulmuşluğum çok azdır. Bizim Büyük Sorulmuşluğumuz. Neyse. Ben tabi böyle şeyler hep ortaokul İngilizce Coursebook'larında oluyo sanıyodum. İşte mesela karşıdan Isabella ile Martin geliyor, "How can I go to Sultanahmet Mosque?" diyor, biz de o sırada zaten dibindeyiz caminin, diyoruz işte "Go straight, then turn left, go straight one hundred meters." Yani az önce Kurtuluş Parkı'nı sorduklarında keşke bu kadar net olabilseydim ya da benim o anki kıvranmalarımı görebilseydin sevgili okur. Ressmen "Eee... Okey. You have to go forward this street. Here is Meşrutiyet Street. Eee.. Go go go for a while. Go. Eee.. One second please. Hah. (ulan iyice gidince nerde kalıyodu bu park, pff) Ee.. Sorry one second... You can ask somebody for Kolej or Kurtuluş. Okey? Okey. No no you are welcome."
● Gerizekalı sanki elinle koymuş gibi tarif ettin de bi de sonunda you are welcome filan diyosun. Kötü advanced seni. Advanced'in en kötüsü bendim olm hazırlıkta. Hani bi yerde biter ya liste. Bendim o işte.
● Yalnız listenin sonunda olmak benim kaderim galiba ya la. Şu anki okuduğum bölüme de en son giren adam benim. Resmen son anda kafamı sokmuşum, sonra da kendimi çekmişim, öyle girmişim gibi.
● Liseye girerken de ilk önce bi tane dandik lise kazanmıştım tamam mı. Böyle kıçıkırık, kenar mahalle lisesi, şimdi adını vermiyim. Oraya birincilikle giriyodum mesela. Sonra nooldu? Orası kötü lise diye ön kayıtla Atatürk Lisesi'ne gittim. Sonuncu filandım sanırım yine. Gerçi benden sonra çok adam girdi hepsine çakmışım yaa ehehehe. Neyse.
● Şu an bizim okul bira kokuyo biliyo musun. Ama ben şenlikle ilgili bişey söylemiycem.
● O diil de Mado'nun tuvaleti çok kötü aydınlatılıyor ya. Hani sensörlü lambalar var ya, işte onlardan var bi tane. Ama zaten küçük bi tuvalet yani, aynı anda 3 kişi almıyor bile. Bi de tam böyle afedersin işerken hop! lamba sönüyo. Haydaa. O anda nası bi hareket yapsam, kafamı mı oynatsam, elimi mi kaldırsam, resmen ölümlerden ölüm seçtiriyor ha. Bu da böyle bir anımdır. Tuvalette hiç anın yok mu diyen olmasın diye anlattım.
● Hadi gidiyorum ben. Sağlıcaklar içinde boğularak can veresin. Böyle de güzel iyi niyet dileklerim var.

Daçe.

On dakikadır başlık bulamadım inanır mısın sevgili okur.

2011-05-09T00:02:00.001+03:00

Bazen diyorum ki, ya diyorum, bi' gün toplıycam diyorum tası tarağı, kapatıcam bu blogu Marmaris'e yerleşicem. Ama nereye kapatıyorum sonuçta ekmek teknesi.

Ciddi anlamda "Ya şimdi sen bu blogdan neğadar kazanıyosun? Para veriyolar mı sana?" diyen arkadaşlarım vardı bi ara ya. İnanılmaz. Resmen sanıyo ki, burası bi şirket, ben de geldim buraya rızkımı çıkarıyorum. Sorarken de böyle gözleri açılıyo hafiften gerizekalının, fark ediyorum, içinden "Ulan eğer çok para veriyolarsa ben de girerim bu işe" fikirlerini koşturuyo. Tabi "Yok ya ne parası abi öylesine yazıyoruz işte" filan diyince de bi şaşırıyo ayının oğlu. Sanki hayatında hep sanayide çalışmış da gelmiş bana konuşuyo. "Nası ya?" diyo, aman allahım, böyle yapay, böyle sahtekâr bi şaşırtmaç efekti olamaz, "Nası ya? Hiç mi almıyosun?" diyo. "E niye yazıyosun o zaman o kadar şeyi, hiç bıkmıyo musun ya?" diyo, "Eheheheahahehehahahehe" diye de gülmeye başlıyo sonra. Allallaaa.

Bi de şöyle arkadaşlar var. Şimdi bunlar tabi blogu arada girip okuyan insanlar. Mesela biraz komik gibi bişey oluyo, ya da vazgeçtim, hiç komik olmayan bişey oluyo. Ama o an ona o kadar komik geliyo ki o. Arkadaş ortamı olsun mesela. 5 kişi filan. O hiç de komik olmayan olayın hemen akabinde bana dönüp "Ehehahah sen şimdi bunu bloga yazarsın haa;)))" diyo. Hayda. Sana ne arkadaşım. Tabi o an orda kibarlık olsun diye, "Hehe, evt, olblir:))" filan diyorum ama. Neyse.

Çok yakın bi arkadaşım çok komik bi video paylaşıyo feysbukta. Ne biliyim işte gündem esprisi filan. Ama komik hani. Video sadece güldürmek amacıyla yapılmış. İki dakika sonra bakıyorum, hoop yorum geliyo altına, "ANILCM CANIM ÖZLEDİK YA SENİ NERELERDESİN DERSLER NASIL :)))) BİZE GELMİYORMUSUN HİÇ BAK RAGIP AMCANDA ÇOK ÖZLEDİ :))))) GÖZLERİNDEN ÖPÜYORUM YAVRUCUM,BAŞARILAR................" diye.

Off.

Feysbuka bir türlü adapte olmayan akraba; resmen can alıyorsun ya canımdan. Hadi geçtim her şeyi; o sondaki noktalar dizisi ne? Ya. Ben. Lan. Neyse.

hayalim.

Bugün bi büfem olsa diye düşündüm. Hayal kurdum. Bi büfem olsa, böyle küçücük, amiyane tabirle göt kadar bi yer. Çünkü amiyane de olsa gerçekçi olmak gerekirse tek götlük yerler hep oralar. Açıcam sabah saatlerinde, giricem büfeme. Bu arada büfemin de dört bir yanından cam olucak, her yerden ticarete açık olucak. Bi tane müşteri geldi mesela di mi, işte gazete aldı dışardan, bi de su istedi, para uzatıcak falan. Ben o anda hooop diye bi yan cama geçicem. 90 derece dönücem. Müşteri de oraya gelicek tabi. Ordan da hooop 180 dönücem. Müşteri o tarafa doğru büfeyi çevrelerken ben pat tam ters kenarda olucam. Böyle böyle geçicek günlerim.

Dünyaya bir daha gelsem Maraş dondurmasını vermeyen dondurmacı olurmuşum.

Döner kapılar var ya hala. Elinle itiyosun fik fik fik dönüyo, bi bakmışsın diğer taraftasın. Vay anasını ya çok teknolojik öyle böyle diil... Merciiler daha iyi bilir tabi ama bence artık bunlara mahal vermemek lazım 2011 Türkiyesinde.

Bi ortama giriceksem ve o ortam dünyanın en apaçi, en serseri, en böyle bana uzak gelicek ortam da olsa; eğer o ortamda bi tane bile gözlüklü varsa, hiç çekinmem girerim arkadaş. Gözlüklünün olduğu ortamda olay olmaz, huzursuzluk çıkmaz. Gözlüklü yatıştırır, gözlüklü konuyu dağıtır, gözlüklü salaklık yapar dikkati üzerine çeker falan. Hep de iyi aile çocuğu çıkar en sonunda o gözlüklü. Gözlüklü varsa ben de varım.

Ani geldim, ani giderim.

Daçe.

Uyku Moduna Giriş: Uykulu Kafayla Saçma Sapan Olmak

2011-05-03T00:34:00.000+03:00

Ne yaptın okur. İyisin. Uykular geldi.

O kadar gözlerime düşüyor ki şu an göz kapaklarım, soru işareti basacak halim yok. Shift nerdee, soru işaretinin olduğu tuş nerde. Bunlar hep soruydu, yukardakiler. Neyse. Yazıya başladığım saatte feysbuk sohbet listesinde 50 arkadaşım onlinedı, ooh dedim şimdi bunlar benim yazıyı okur da. Oh dedim. Ama sanırım ben yazıyı bitirdiğimde 30 kişi filan kalıcak. O 30 kişi de nerden baksan hayatta okumaz.

Böyle arkadaşlarım var ya. Resmen gözlerine sokuyorum blogu, "Kardeş çok uzun yazmışsın" filan diyor mesela. Haydaa. Nası yani uzun lan. Uzun mu lan gerçekten o kadar. Bak bunlar da hep soru ha. Neyse.

Bu arada bi tane adam var, bu adamın bi de blogu var, ama linkini vermiyo. Benim diyo blogum var diyo. Ee diyosun, ne yazıyosun. İşte bişeyler yazıyorum, fotoğraf filan koyuyorum. Lan diyosun ne güzel, ver de adresini biz de girelim diyosun. Yok diyo, valla veremem diyo. Ay yok ben gülerim diyo. Deli mi ne. Hayalet gibi bişey. Kendisine Zeki Berk diyeceğim. Zeki Berk, abi manyak mısın ya sen. Bak bu soru. Manyak mısın sen ya. Blogum var diyip adresini vermem diyen garip insan. Ne bileyim amacını da anlamadım.

Bizim okulda bi tane, pespembe ağaç var sevgili okur. Koca okulda tek renkli ağaç o sanırım. Diğer ağaçlar hep normal yeşil işte. Bildiğin. Ağaç yeşili. Bu pembe. Böyle bayaa fotoğraflık filan. İşbu ağaç herkesin fotoğraf hayallerini süslüyor sanırım. Ben bunu bi yere bağlayacağıdım ama bağlama sorunu çeken bir insanım. Bağlanma sorunum yok, şahane bağlanıyorum. Ama bağlayamıyorum. Onu napıcaz. Bak bu ne. Soru. Hep soru bunlar.

Ooh şu an 70'ler çalıyor inanır mısın. Terry Jacks - Seasons in the Sun. Üşenmesem fizy'yi yapıştırırdım buraya ama ciddi anlamda uykum var.

Bazen diyorum, ya diyorum, allahım diyorum, şimdi ben diyorum bişeyi çok merak ediyorum diyorum. Sen tabi diyorum her şeyi biliyorsun ama diyorum benim bilmediğim o kadar çok şey var ki diyorum. İşte onlardan biri diyorum. Tam orda neyi merak ettiğimi unutuyorum. Allahım ben neyi merak ettiğimi gerçekten çok merak ediyorum diyorum şu an. Günlerim böyle geçiyor. Ya da ne bileyim uyku baskınç bir kavram şu an.

Ben asıl bu yazıya başlarken bişey diycektim sanki ama.

Neyse gideyim de yatayım ya. Yarın sabah termodinamiğin birtakım yasalarıyla uğraşıcam. Koca evrenin termodinamik ilişkileri bitti, yasaması bana kaldı amk. Ooh tam uyku modundayım hiç bozma.

"Yavruum kalk yerine yat..."

Ha, ne.

Allahtan Adım Muhiddin Değil Ha.

2011-04-30T01:17:00.000+03:00

● Ne yaptın ya sen öyle, çılgın seni! Neaber yani o zaman? LA SUS CEĞAP VERME BAĞA!
● Ehehe şaka şaka dilediğince haykır sevgili okur şu anki ruhsal sıkıntılarını, iç karmaşıklıklarını, her bişeyini anlat bana. Ya da yok lan anlatma gülerim ben.

● Bugünlerde ne kadar çok kural var ya. Eskiden bu kadar çok kural yoktu gibi geliyo bazen. Lan diyorum eskiden, biz mesela çocukken, böyle televizyonda "Saat 9 oldu, hadi yatağa çocuklar, hadi bakiyim, HADİ NAN!" filan gibi uyarılar olmuyodu. Canımız ne zaman isterse o zaman yatıyoduk. Ki zaten genellikle canımız 9'da uyumak istiyodu. Kendiliğinden olay bişey yani. Şimdiki çocuklar biraz gerizekalı felan mı acaba lan; her şeyi biz söyliycez adamlara ya işimiz yoksa. Şu saatte yat, şu saatte kalk, altına çiş yapma, hoşlandığın kızın saçını çekme. Ohoo. Biraz mantıklı olun, biraz olgun olun, biraz insan olun ya.
● Çocuk'tan hiçbir zaman insan olmayacakmış gibi bir hissiyatım oluyor. Küçücük salak bişey sonuçta. Sonra geçiyo ama bu his. Diyorum ben nası insan olduysam onlar da olucak diyorum. Allahım resmen empatiğim ya. Aynı zamanda sempatiğim de. Selam.
● Geçtiğimiz hafta içinde özel ders vermeye başladım sevgili okur, ve ilk özel dersimin parasıyla da hemen markete girdim, kese kağıdında ince uzun ekmek, biraz domates biraz yeşillik, biraz da kıyma aldım. Çünkü ne biliyim, filmlerde filan ilk mayışla genelde böylesine bir kese kağıdı alınıyor. Yalansa yalan de.
● -Yalan.
+LA SUS DEDİM!
● Dolmuşun muavin koltuğu kapısından inmenin ve binmenin karizması da kimsede yok ha.
● Bi yerden bi yere yürüyerek gitmek ne garip bişey ya bak düşününce... (hanım hazırlan, tespit geliyo gene) Yürürken aslında hep bi hareket, hep bi atraksiyon içindeymişsin gibi geliyo, yoruluyosun falan, ama öyle diil işte. Hiçbir atraksiyon yok aslında, sadece bekliyosun böyle. Ayaklarının seni gideceğin yere götürmesini bekliyosun. O sırada böyle sıkılmamak için, nası otobüste giderken etrafa bakıyosan yürürken de bakıyosun. Ya da müzik dinliyosun misal, eğer uzunsa yol. Ya da pff neyse ya, bu çok saçma oldu gibi. İyakşamlar.
● Dur dur şaka yaptım dur gitme dur.
● Saniyelerce gelmeyip gelmeyip de, tuşları kilitledikten hemen sonra gelen kalan kontör bilgisi kadar sevimsiz çok az şey var hayatta. Durduk yere ömürden götürenlerden, 1-2 saat de olsa.
● Ankara'da Dalgıç Caddesi diye bi yer olması falan, ne bileyim...
● Ya da biryantin'in aslında brilliantine olması filan... Off çok garip.
● Bugünlerde cancaazımla o kadar çok ders çalıştık ki kütüphanede, sırf hayatımızda bir renk bir farklılık olsun diye bir gün 2. katında çalışıyoruz, bir gün giriş katta, bir gün sesli kısımda espriler şakalar içinde çalışıyoruz, bir gün 3. kata çıkıyoruz iflâhımız kuruyor falan. Çok politon bir ders hayatımız var, yaa, öyle böyle değil. (gözlerim akıyor oğlum ders çalışmaktan, ne çok sınav var amk ya!)
● Şimdi gideyim de yarın bir ağzını yüzünü kırayım şu Muhiddin'in. Haydi sevgi selinde boğulasın okur.

Daçe. (oh özlemişim lan, iliklerim açıldı yemin ediyorum)

Kütüphanede Karnı Guruldatmak

2011-04-24T16:03:00.000+03:00

Serinin ilk yazısı olan "Kütüphanede Çubuk Kraker Krakslamak"tan yaklaşık iki hafta sonra başım hala beladan kurtulmadı sevgili okur. Bi insanın karnı, yani karın'sın sen ya, sen karın'sın, ne kadar manipüle edebilirsin hayatımı, bi insanın karnı yarım saat boyunca GOOUUUUVVVVV, BOOOUUAAAAAĞĞĞVV diye guruldar mı sevgili okur ya? Hadi guruldadın, allahsız, yaptın bi adamsendecilik, niye devam ediyosun? Ulan hadi neyse her şeyi bi kenara bıraktım... NEDEN KÜTÜPHANEDE İNSAN İÇİNDE REZİL EDİYORSUN? Allahallaa ya... Yemin ediyorum sevgili okur, o her bir GOUUVV'da en az üç kişi etrafına bakınıyordu sesin nerden geldiğini anlamak için. Yarım saat ya yarım saat...

Tek tesellim, yarım saatin sonunda kimsenin okuduğunu-çözdüğünü anlamamış olma ihtimali oldu. Curve'ler düşük çıkar. Artık ne çalışıyorsa insanlar. Ehehehehe ehehe eheheh neaber.

Guruldamayan karın istiyoruz. Filarmoni orkestrası tadında olmayan bir karın istiyoruz. Alman panzerlerinin Moskova'da yarattığından daha az gürültü yaratan karın istiyoruz. İçişlerinde istediğini yapsın fakat dışişlerinde tamamen insan iradesine bağlı bir karın istiyoruz.

Böyle karın olmaz.

Ayıp.

I'm not your babe, I'm not your babe, Alessandra

2011-04-22T01:19:00.000+03:00

Yanıma oturdu.
Uzun uzun baktı gözlerimin içine...
Ilık akşamüstü rüzgârının tenimi yaktığı, sıradan bir Akdeniz günüydü...
Martıların sesi, insanların sesi, Venedikli pizzacıların sesi...
Bütün o İtalyan İtalyanca'sıyla, "Yarın sınavın mı var?" dedi.
Gözlerinin içi gülüyordu dudak uçlarının yere bakışının aksine...
"Si" dedim.
Güldüm...
Gülüşüne hâkim olamadı nazlı Alessandra...
Ve cesaretine de...
"Peki hangi dersten?"
Haydaa...
Neden böyle olmuştu şimdi?
Neden böyle aptallıkları oluyordu Akdeniz'in en güzel kıyısında Sandra'nın?
Sorusuna anlam verememiştim, yine de kibar bir dille, ve tüm o Fransız aksanlı İtalyanca'mla, dönüp dedim ki...
"Si dedim ya demin allahallaa.. Si işte. Si programing. Hayret bişeysin Alessandra ya..." dedim.
"Senin" dedim "aklın nerde ya" dedim. "Sen" dedim "si'den ne anlıyorsun" dedim ya, "si'den ne anlaşılabilir ki" dedim ya...
Alessandra sustu...
Ben sustum...
Akşamında Türkiye'ye döndüm, pizza ülkesine bir daha uğramamak üzere...
Çünkü yarın C-Programming sınavım var.
Erken yatayım...
Bloglar da açılmış (hanım bloglar gelmiş!) artık yazarım yine ooh mis.
Tumblr'a da tüm sevimlilikleri için (http://dacederki.tumblr.com/) teşekkür ediyorum. İnşallah temelli bir hadisedir. Herkese yeniden merhaba...

(not: o değil de bir insan neden kızının adını alessandra koyar. iskender gibi bişey. ne o öyle, "erkek bekliyoduk" dermiş gibi. neyse. selam.)

hani bir yıldız kayar ya gökten… iştee öyle bir şey (uyduramadık anlamında).

2011-04-22T00:31:00.003+03:00

bisikletini elinde taşıyan bisikletçi gördüğümde -ki bu bisiklete elverişsiz zeminlerde gerçekleşir (merdiven, çamur ya da yokuş misal)- oluk oluk petrol karışır içimdeki okyanuslara sevgili okur. yüzlerce metrelik kulelerim yıkılır onu öyle gördüğümde, iki milyon pakistanlı ölür içimde. hollanda sular altında kalır, nikola tesla son buluşu sırasında kalp krizi geçirir, yavru örümcek hayattan zevk almaya başlamışken anne örümcek tarafından yenir… öylesine bir hüzün benimkisi işte. öyle böyle değil. öylesine.
“yönetmelik” kelimesini hayatı boyunca “yönetmenlik” sanmış insan geçen gün cümle içinde kullanınca ortaya çıktı. meğer “yönetmenlikte öyle yazıyormuş” derken neler demek istemiş, ben sonradan fark ettim. insanın cahili de hiç çekilmiyür.
ankara’nın misket türküsünde “vay benim aslan yarim” kısmını hiçbir zaman anlayamayacağım. yarime dünyanın en tatlı hitaplarında bulunuyorum ben, aslan ne lan. eski insanlar tam birer ayıymış ya. kalas kalas. püüüü irezil.
aklıma çok süper bi fikir geldi ama tutar mı bilmiyorum. tutarsa kadın çorabı ve taytından kazanacağım parayı solda sıfır bırakıcak… şimdiii… buluşumun adı: “ev sahibi olur gibi kira ödemek” ya da direk “ev sahibi olur gibi olmak”. şimdi mesela müşteri geliyor bize, diyor ki işte “ben ev sahibi olmak istiyorum” falan. biz ona diyoruz ki “sen şimdi ev sahibi olur gibi oluyosun ama ev sahibi olamıyosun”. niye? çünkü kira ödiycek. düşünsene hem evin parasını alıyorum mesela 150 milyar falan, bi de her ay bu keriz bana kira ödüyo. gerçekten ne kerizler var ya. ehehehe ehehe ehehe ehe… selam.
“kerizi fırsata dönüştürmek” diye bir fikrim de var ama onu şimdilik piyasaya sürmüyorum. her şey tek tek. yoğusa bu piyasa bunu kaldırmaz.
o zaman iyakşamlar ne bileyim.

[orijinal metin: http://dacederki.tumblr.com/post/4640653531/hani-bir-y-ld-z-kayar-ya-gokten-istee-oyle-bir-sey]

kütüphane insanları

2011-04-22T00:31:00.000+03:00

odtü kütüphanesi çok acayip lan. mesela şu an kütüphanedeyim, insanlar etrafımdaki bir sürü masada oturmuş ders falan çalışıyo işte (hepsinin ortalaması 4.0’a gidiyo şu an, limit gibi düşün). ve dışarda deliler gibi bi fırtına var. arada böyle, 5 dakikada bir, VUHUHUHUHUUUĞUĞUĞUĞUUHUHUHUHUH diye keskin bi rüzgâr sesi geliyo, ama hani sanki dışarda ağaç deviricek, insan uçurucak bi rüzgâr sesi. hooop hemen 4.0’a giden ortalamalar kafalarını kaldırıp birbirlerine bakıyo böyle “anaam” diyen gözlerle. hayır sanki o fırtınaya tepki veren birini daha bulsan nolucak yani. çok garipsiyorum ya öyle böyle değil. şimşek çakıyo mesela BAM GÜM diye bi anda. hooop 4.0’lar birbirine bakıyo. hayır noluyosa ona.
4.0 dediğime de bakmayın ya hepsi benim gibi maksimum 2.5’ta sürünüyor… ehehe ehehehe ehehe ehe ehehe… selam.

[orijinal metin: http://dacederki.tumblr.com/post/4609140413/kutuphane-insanlar]

dolmuşa yetişmek pahasına dünya rekoru kırmak

2011-04-22T00:30:00.002+03:00

akşam saat 22’den sonra genelde durakta 15 dakika kadar bekleyen dolmuşun hareket etmeye başladığını 200 metre uzaktan seçtim, ona doğru giderken… (oha süper şiirsel anlatımı daha ilk cümleden yakaladım) bir anda korku kapladı içimi, “ya beni almadan giderse?”, “ya yetişemezsem?” diye… adımlarımı hızlandırdım, kestirme yoldan önüne çıkma planları kurmaya başladım kafamda, bir elimle de 2.00 numaralı gözlüğümü takarken. (evet çok güzel gidiyosun bebeğim) ve bir anda, içine dünyaları koyduğum çantama sarıldım, gözümü kapatıp ona doğru koşmaya başladım… derken daha hızlı, daha hızlı… birkaç saniye olmuştu koşmaya başlayalı, ama ben şimşek kadar hızlı, gök gürültüsü kadar…ee…neyse gök gürültüsüyle ilgili bir benzetme bulamadım şimdi. neyse. gözümü açtığımda kendimi hiç olmadığım kadar hızlı koşmuş bir halde, etraftakilerin garipseyici bakışlarına aldırmadan, kendimi ona doğru iterken buluyordum. ve 200 metre çoktan geride kalmıştı… kafamı kaldırıp, “acaba kaçırıyor muyum” diye düşünerek usulca ona baktım. ordayadı. orada öylece bekliyordu. durakta… yalnızca 1 metre ileri gitmişti, ben 200 metreyi 10 saniyede koşarken yaptığı tek hareket buydu. benim, uğruna, içinde 10 yılım olan o 10 saniyeyi verdiğim hareketi… nefes nefeseydim. ona yetişememek gibi bir durumum yoktu artık. öylece beni bekliyordu. tüm maviliyle, öylece beni… beni bekliyor…
(yazar dolmuşa olan yoğun duygusal bağından dolayı yazısını devam ettirememiştir.)

[orijinal metin: http://dacederki.tumblr.com/post/4503783639/dolmusa-yetismek-pahas-na-dunya-rekoru-k-rmak]

zuckerberg olmak ya da olmamak

2011-04-22T00:29:00.002+03:00

tumblr’ın estetiğiyle blogger’ın fonksiyonelliği buluşsa keşke… böyle bir siteyi hayata geçirip dolar milyoneri olmak işten değil. üzerine filmler bile çekilir. ama yok ben dolar milyonerliğimi seneye kış gelmeden kadın çorabı ve kadın taytı işine girerek elde etmeyi düşünüyorum. bayaa para var gibi o işte. film çekilmese de sorun değil, ben çorabımı satar, paramı alırım hocu.

[orijinal metin: http://dacederki.tumblr.com/post/4493136065/zuckerberg-olmak-ya-da-olmamak]

Azar Coşar Deli Gönül

2011-04-22T00:28:00.003+03:00

Bugün üniversite tarihimin (çünkü nerden baksan üç yıldır üniversitedeyim) ilk azarını yedim sevgili okur. Çok fenaydı. Ne zamandır böylesine güzel, böylesine oluk oluk nefret kokan bir azar daha yememiştim.
Thermodynamics dersindeyiz. Termodinamik de yazabilirim buraya ama yazmıyorum çünkü termodaynamiks diyince çok karizmatik oluyor. Neyse. Thermo’dayız işte. Hocamız zaten böyle garip falan bi hoca tamam mı. Değişik. Tuhaf bir hoca. Şimdi buraya açık açık manyak yazamıyorum çünkü manyak olduğu için gelir blogu okur falan, “Aa” der “resmen bana manyak yazmış” der. Halbuki neyse. Şimdi detaya girmeyeyim ama bugün sabah saatlerinde kendisinden bir azar yemişim, bir azar yemişim, offf. Toplum içinde hem de. Hem de en cinleri tepesine çıkmışından. Ciddi anlamda bir Volkan Demirel gibi sarsılarak afedersin boşalmıştır sevgili okur. O derece bir sinir boşalması oldu çünkü. Evet sinir boşalmasından bahsediyorum ben bu arada sen ne anladın ki? Aa gerçekten çok çirkinmiş senin aklın, ben hiç öyle bişey kastetmedim.
Akşam gelirken dolmuşta üç tane apaçi, üç tane “janti” delikanlı en arkada konuşuyolar. Böyle işte espriler şakalar kendilerince bir komiklik bişey. Bir ara bi tanesinden “Pavyona gidek la.” diye bi cümle duydum. Tabi daha da dikelttim kulaklarımı. Başka bi tanesi destek çıktı öneriye, “Tabi olm” dedi, “Gidek tabi. Ama iyisine gidek iyisine. Kötü pavyona gitmeyek la. Kötüsünde hep iti gopuğu oluyo .mnagoyim.”
Vay arkadaş dedim o an. Akranlarımın geldiği son noktaya bak dedim ya. Daha ne kadar gopabilir dedim yani.
Bizim okulda Matematik Bölümü’nün erkekler tuvaletindeki pisuvarlardan birinde ihtiyacımı gidermekteyken kafamı kaldırıp burun buruna olduğum duvara bir baktım, adamın biri integral sorusu yazmış, çözmeye çalışmış. Hani matematik bölümü ya hani. Hani işte tuvalette bile integral çözüyo adam ehehe ekeieki ekiekei. Ben burdan bayaa bi espri çıkar sanmıştım ama hayat süprizlerle doluymuş.
Bu arada pisuvar denen şey de ne kadar çağdışı ya allahım. Ressmen öyle ulu orta, hayvanlar gibi yapıyosun. Köpek nası ağacın dibine yapıyosa bu da aynı mantık. Çok acayip abi. Hayır gerçi pisuvarla kabini aynı sıklıkta kullanan bi insan olarak artık yadırgamamaya başladım ama.. Spartaküs’ten itibaren hiçbişey mi değişmemiş abi. Birazcık bile mi medeniyetten nasibimizi almamışız. Tuvaletten çıkınca da orda bekleyen adama 2 dinar verelim oldu olucak. Gerçekten çok tuhafsıyorum ulan.
Yalnız şu da bir gerçek ki, pisuvar daha eğlenceli. Ne bileyim sanki bir yarışmadaymışsın da yanındaki 3 kişiyle “en erken bitirme” yarışması yapıyomuşsun gibi. Ya da ben tuvalette çok sıkılıp böyle şeyler buluyorum o da olabilir. Evet.
Bi gün mahallede maç yapan çocukların oyununa girip çantayı kenara fırlatan, kıravatı gömleği dağıtan adam olmak istiyorum. “Abi! Abi! Abi!” diye peşimde koşsunlar, ben onları çalımlıyım istiyorum. Mesela haftaya ya da ondan sonraki hafta falan bizim bölümdekilerin halı saha maçına yamanıcam, hepsi benim gibi adamlar, ben hangi birini çalımlıyım. Ama çocuk çalımlamak çok zevkli bişey. Ressmen mal gibi koşuyolar, alamıyolar da topu, alsalar da sen abisin ya sana veriyolar. Ahahah. Gerizekalı hepsi ya. Gerçekten şimdiki çocuklar zeki falan değil.
Gözlerinden öperim sevgili okur. Bu yazıyı da şu an tatlı tatlı uyumakta olan ama allah bilir ne zaman okuyacak ve okur okumaz yüzünde gülücükler açıcak olan cancaazıma ithaf ediyorum. Zira ne zamandır etmedimdi.
Görüşmek üzre! :)

[orijinal metin: http://dacederki.tumblr.com/post/4448602397/azar-cosar-deli-gonul]

Kütüphanede Çubuk Kraker Krakslamak

2011-04-22T00:28:00.000+03:00

Geçen gün yine oturuyoruz böyle arkadaş ortamında. İşte ben varım, Rihanna var, bikaç arkadaş daha var. Ama nasıl konuşkan bi insan, nası böyle entüsiyastik filan tamam mı. Yok işte lisedeki en harika sınıf bizdik, yok benim kuzenlerimin hepsi zenci bi ben beyazım falan. Bunları söylerken de bi yandan nası bağırıyo nası bağırıyo yine. Her zamanki Rihanna. Baktım bi ara, olucak gibi diil, ne susacağı var ne bişey, dedim Riha’cım dedim bak sen şarkılarında da böyle bağrıyosun, ben dedim kaldıramıyorum gerçekten kafam da iki milyona geliyo artık dedim. Bu şekilde tabi böyle kızlı erkekli bi ortamda söyleyince, bunun yazdığı çocuk falan da var işte orda, bi bozuldu, bi böyle kilitlendi rengi attı. Hemen tuvalete gitti. Tabi öyle olunca ben de arkasından gittim özür dilemeye, kadınlar tuvaletinin (kadın değil bayan! bayan değil kız! kız değil kadın! kadın değil.. ha doğru yazmışım lan işte ne şeyapıyosun. neyse) oralarda ben işte yapma etme tamam gel bak birazdan kalkıcaz zaten diyorum. İşte bak ayılar gibi, atlar gibi iki 70’lik devirdin ama ben ödiycem hadi affetiricem kendimi falan. Yook. Ses yok. Hayır bişey diil tuvalete girip çıkanlar da bana bakıyo şaşkın şaşkın. İyice geriliyorum tabi.. Neyse. Abi, 10 dakika sonra Rihanna bir çıktı ki tuvaletten, aboov, çıkmaz olaydı ya lanet (fucking). Saçlarını direk turuncuya boyamış iki dakkada. Off ama. Ama off yani. Böyle kötü bi renk yok. Apaçi ya. Tam bir adamsendeci. Gökdelen kolonu gibi bacakları var zaten. Allahım ya. Senin neyine turuncu saç. Orda kalbini kırdığım için bişey demedim de, inşallah okumuyodur şimdi, resmen bok gibi olmuşsun Rihanna.
Bu da böyle bir anımdır işte kimlerle uğraşıyoruz sevgili okur.
Neaber?
Bu kez -blogların hala gelmemesi üzerine- hem Feysbuktan hem Tumblr‘dan ver ediyorum postayı. Yok ben görmedim yok ben duymadım filan. Bunlara biz halk arasında ayıp diyoruz.
Bugün kütüphanede, bayaa da kalabalık sessiz bi ortam, oturdum kalkülüs çalışıyorum filan. Ama nası acıktım. Öyle böyle diil. Gittim hemen bişeyler aliyim falan dedim, ne alsam ne alsam, çubuk kraker aldım. Hani böyle peynirli, hani koklayınca kötü kokan ama tadı güzel filan neyse. Sen kütüphanenin o sessiz, o çıt-kırıldım ortamında çubuk kraker gibi tek başına Nothing Else solosu atan bişey yeme tecrübesinde bulundun mu sevgili okur? Normal zamanda beş dakikada bitecek krakeri, sırf ambiyansı bozmamak adına 1 saate yayarak yedim. Ve deli gibi açtım. Ve deli gibi ağzımın suyu şap şap şap efektiyle masaya akıyor. Öylesine bir an işte. Düşün okur. Ne zor şartlar altında sana ulaşmaya çalıştığımı düşün…
O diil de bugün okulda ressmen Cristiano Ronaldo’nun geyini gördüm sevgili okur. Aynı tarz, aynı yaka bağır açık böyle, ama nasıl Cristiano Ronaldo apaçilikten öyle takılıyorsa bu adam da geylikten öyleydi. Onun dışında her şey aynı. Haa tabi nerde Adanalı Cristiano Ronaldo, nerde Odtülü Cristiano Ronaldo ama işte.. Napcan.. Neyse.. Bağlayamamama-mamamamaykrofon şov mikrofon şov. Başınaaa darısı.
Allah’ım Rihanna’nın bacaklarına köprü ayağı kadar kas verdiğin gibi, sesine hayvanilik verdiğin gibi, ıslak zeminde tenis oynayanları da küçük mutluluklarla ödüllendir yarabbim. Onlar ki, iki gün önceden o zamana tenis sahasını ayırtan, belki onun için özel şortunu bile alan, ama o gün yağmur yağmasına rağmen hevesini korumaya çalışarak “çıp çıp” diye sulara basa basa oynayan adamlar. Allah’ım. Çok mu şey istiyorum.
Bir dolmuş arkası yazısı olarak: “FREEDOM”. Vay anasını dedim görünce, ressmen dolmuşçu abinin içine William Wallace kaçmış haberimiz yokmuş dedim ya.
“THIS IS SPARTAAAA!” Yok o başka mıydı.
Ne bileyim lan hepsi aynı gibi. 22 tane adam bi topun peşinden gidiyo işte ne anlıyolar anlamıyorum.
Bi kafeye ya da lokantaya filan gittiğinde çay-kahve istersin, masada da şeker olur böyle küçük paketler halinde, onların pakedini açıp şekerini çayına-kahvene atarsın ya… Hiç düşündün mü o küçük şeker paketlerinin üzerinde neden 5 farklı dilde “Şeker” yazıyor? Neden mesela ben “Şeker” yazınca anlamıyorum da illa “Sugar”ı görmek istiyorum, neden illa “Zucker” olmadan bu çayın tadına varamıyorum? Neden ha, neden dostum? Hayır gittiğim bi kafede şekerin üzerinde İngilizce ve Almanca dışında “Caxap” yazıyor, artık hangi dilse. Sanırsın oluk oluk turist akıyor da Ankara’ya, bütün o Caxap’lar Zucker’ler o yüzden.. Halbuki diil yani. Bildiğin Ankara işte. Atakule, Anıtkabir, Behzat Ç. filan.
O zaman okurlara Behzat Ç.’nin ağzından gelsin: “Biz burda şaka mı yapıyoz la?”
Evet esprilerimizi şakalarımızı ve bir kısım görüşmemişliklerimizi yaşanmamışlıklarımızı ver ettikten sonra kalabalığa karışayım istiyorum. Bu kadar kendini beğenmiş‘çilik, bu kadar ben ne yazarsam yazayım o yazı okunur‘culuk. Bir ego’m var patlatırım‘cılık. Kısaca adamsendecilik. Görüşmek üzre! :)

Daçe.
[orijinal metin: http://dacederki.tumblr.com/post/4349197933/kutuphanede-cubuk-kraker-krakslamak]

B.A.F.N. 2 - "Yoo Normal Bence"

2011-03-28T18:02:00.000+03:00

● Gözlerin iri iri, topak topak olmuş sevgili okur. Neyaptın?
● Olm var ya çok acayip böyle feysbuk notu olarak yazmak ya. Çünkü genelde listemde kim feysbuk notlarını kullanıyosa, ya bir Can Yücel, ya bir kendi yazdığı aşklı meşkli dandik şiirler -evet üzgünüm genelde çok dandik oluyor kendiniz yazınca-, ya işte bir Temel fıkrası filan paylaşıyo. Yarabbiii. Rakiplerim çok dişli. Özellikle Temel fıkralarıyla nasıl baş edeceğimi şimdiden kara kara düşünüyorum. Evet. Ayılar gibi giriş yaptım yine. Devam etmek için bir tuşa basın.
● Şaka şaka. Basmadın di mi sevgili okur? Ehehehe. Bastın mı lan yoksa? Ahahaha. Gördüm bastığını. Şş tamam aramızda.
● Geçtiğimiz hafta okulumuzu, "Kampüs Tanıtım Günleri" kisvesi altında (kisve altında olmaktan da nasıl korkarım ha. ayıp bişey gibi sanki. allah kimseyi kisve altında bırakmasın) birtakım liseliler işgâl etmişti. Birtakım dediğim de, hani yani, nerden baksan parti kurup meclise adam sokturucak kadar kalabalık. Yüzde on seçim barajından bahsediyorum. Oha. O kadar kalabalık.. Neyse. Ben de işte dersime gidicem normal olarak, efendi efendi, yüzümden alevler çıkıyor anca yetişicem diye. O sırada bir kız grubu, 3'lü, (yanlış şeyler gelmesin aklına hemen ya. ne fesat insanmışsın sen arkadaş. çk çk çk..) karşıdan bana doğru geliyo. Gelirken bi tanesi aynen şu ifadeyi kullandı arkadaşlarına: "Odtü Odtü diyolardı büyük bi yer sanıyodum ben de =//////" Hani biraz da aşağılama var. Büyük ihtimalle kazanamicak filan, bok atıyo. Bunu diyen kızı ve yanında o iki ergen arkadaşını ben bir aldım sevgili okur, kafalarını sıkıştırdım iki koltukaltıma, Hazırlık E Binasından taaa Demiray yurtlarına kadar hızlı tempoda yürüttüm. Bilmeyenler için söyliyim, aradaki mesafeden biraz daha uzun bir mesafeyle Eskişehir'e ulaşıyoruz. Öylesine uzun bir parkur. Tabi Demiray'lara ulaştığımızda bu 3 kızdan 1'i ölmüştü, diğer ikisine de akciğer yetmezliği teşhisi konuldu oracıkta... Gerçekten çok haklı olduğum anlar var ve o anlara denk gelmiyceksin sevgili okur. Acımayabiliyorum. Evet. Hazırsanız ikinci sorunuz geliyor...
● Posterity kelimesinin Türkçe karşılığı nedir? Melih Duyar'dan edindiğimiz hatırlama teknikleriyle hemen "poster" - "iti" diye düşünüp "Aaa yeni nesil demekti!!! :))))" diyoruz di mi? İşte ben yirmi bir yıllık bilfiil ömrü hayatımda ilk kez dün karşılaştım "posterity" kelimesiyle. Tahminimce bir daha da hiç karşılaşmıycam. Hiçbir yere bağlayamadığım bu güzide maddeyi Melih Duyar'a armağan ediyorum.
● Kütüphanemizde her gün aynı saatte ve aynı yerde buluşup, topuklu ayakkabıyla hızlı yürüme yarışması yapan kızlar olduğunu düşünüyorum. Tam bir adamsendecilik. Bir insan topuklu ayakkabı neden giyer onu da henüz çözmüş değilim zaten. Resmen dikkat çekeyim'cilik. Başka da bir şey değil. Bakın ses çıkartıyorum bana bakın. Bakın bakın ne kadar uzun oldum böyle. Bana bakın. Herkes bana baksın. Gerçekten hiç sevmiyormuşum ben topuklu ayakkabıyı. Erkekte de kadında da. Bu da böyle bir anım.

● Kötü esprinin dibine yolculuk: Bir gün "Şurdan bi kişi..." diye elimi dolmuşçuya doğru uzatıp hareket çekicem. Sonra da aniden inip saatte 60 km hızla koşarak uzaklaşıcam. Ben yapmasam da yapılsın. En azından biri bunu yapsın istiyorum. Böyle şrraak! diye filan. Öhm.
● Ben hala bu personel tuvaletinin ya da öğretmenler tuvaletinin neden ayrı olarak yapıldığını anlamıyorum. "Personel WC" yazıyor mesela. Sen ordan sksen de oraya giremiyceğini anlıyosun. Bal gibi yasak sana. Almıyolar içeri. Hayır bir personel, ya da okul için konuşursak bir öğretmen, ne kadar farklı -afedersin- sıçabilir ki? Öyle bi dünya yok. Nedir o zaman. İçerde parti var. Kesin. Her türlü pisliğin döndüğü, müziğin bangır bangır baş ağrıttığı, alkolün uyuşturucunun kol gezdiği, kimilerinin kuytu köşelerde ayan beyan seviştiği tamamen dirty bir yeraltı partisi dönüyor. O zaman bu yani. Yoksa niye içeri almıyosun ki beni. Başka açıklaması mı var. Yok. Neyse. Zaten ben de sizin o hızlı yaşantınıza ait değilim. Ben... Ben Anadolu'yum! Fırat'ım ben... Ben Dicle'yim... Van Gölü'ne bakan Şerife Nine'yim ben. Ege'deki bir zeytin çiftçisiyim. Rafet Amca'yım, Can çocuğum ben... O büyülü ve ışıltılı dünyanızda bana yer yok anlıyor musunuz, yook, YOOOK!!!
● Bişey anlatırken çok güzel başlayıp sonra hiçbi yere bağlayamıycağımı anladığımda Sabri Bey gibi kontrolden çıkıyorum. Şimdi daha iyiyim. Teşekkürler.
● O değil de; en temel komutlardan birini hatırlatmak isterken, "Printf neydiii? Printf anamızdı!! =))))))" diyen ekstra-tiyatral bir C labı hocamız var.
● Hayatımda ilk kez konuşmaktan çekinen taksici gördüm.
Hava kapalı, böyle pis, tam yağdı yağacak durumu var... Sessizlikten çok gerilen Daçe bir anda konu açmak ister:
+Bugün yağmur yağacak gibi yaa? :)) (uzayacak bir konuşma olmasını bekler)
Taksici birkaç saniye durur, ve tüm yavanlığıyla yapıştırır cevabı:
-Normal ya bu mevsimde... Normal...
Ve malesef Daçe yine gergin sessizliğe mahkumdur.
Bu hikayeden çıkarılıcak ders: Daha kreatif olun.

● Sosyal mesajı da ver ettikten sonra gideyim ben. Gözlerine dikkat et sevgili okur, bak öyle arpacıklı arpacıklı bakıyolar, göz önemli. Görüşmek üzrü.

Daçe.

Blog Alemlerinden Feysbuk Notlarına

2011-03-16T16:11:00.000+02:00

● Neaber sevgili okur? Kaç yıl geçti aradan ayrı ayrı?

● Bişey diyim mi; bu blogların kapalı olması tek kelimeyle ayıptır ya. Tamam ilk başta şaka yaptınız, güldük eğlendik ama tadı kaçtı artık. Hayır yazasım da kaçıyor yani. Ondan sonra vay efendim ülkemizden neden bir Dostoyevski çıkmıyor? Yazamazsam nası çıkıcak di mi. Hayret bişiy ya. (egom var patlatırım modunda başladık. hadibakalım.)

● Dur önce ben bir duyuru yapiyim... Entüsiyastik gibi her sosyal medya platformunda bulunma operasyonuma dün itibariyle ekşisözlük de katıldı sevgili okur. 9 aylık ballı bir sürecin sonunda sözlük yazarı olan arkadaşınızı (dacederki) destekleyiniz ve takip ediniz efenim. :) Reklamlar bitti.

● Geçen gün cancaazımla birlikte bir tıp merkezine gittik, cancaazım çinko ve demir testi yaptırıcak filan ben de eşlik ediyorum böyle (hem entüsiyastik hem centilmenim vay anasını). Bir insan demir testi yaptırmaya bir kilo ıspanak yiyip gider mi sevgili okur? Tamam 1 kilo değilse de 1 tabak ıspanağı yiyip demir testi yaptırmaya gitti kendisi. Cancaazım böylesine şahane bir insan işte. Çok seviyorum. Çok çılgın. 1 tabak ıspanağı yiyince Temel Reis oldu cancaazım, dedim reyizz cCc ne yaptın falan. Bu da böyle bir anımdır.

● Şaka şaka. Çok tatlı bir insan kendisi. Neyse şimdi bambaşka bişey anlatıcam. Tıp merkezine bir gittik, hani önce danışma gibi bi yere gidip hasta kaydı yaptırıcaz filan. Allahım. Danışmadaki insanların hepsi mi hasta olur? Tıp merkezi lan orası hayvanlar! Bak sana yemin ediyorum sevgili okur, 4 tane kadın var yanyana oturuyo, işte Bağ-Kur, Emekli Sandığı filan diyo böyle gün içinde binlerce kez, biliyosun o insanları, 4 kadından sadece 1 tanesi sağlıklıydı. Diğerleri gözünü açamıyor hastalıktan. Bi tanesi grip olmuş deli gibi, bi tanesinin suratını kızamık gibi yüzlerce benek basmış falan. Aboooğv yani. Bi insan hem tıp merkezinde çalışıp hem de hasta olmamalı ya dedim. Bu nasıl düzen böyle dedim ya. Dedim ki sonra siz dedim bu insanlara nası güven vericeksiniz ha dedim lanet olası hastalar, sizin dedim kıçınız başınız apayrı oynuyor resmen. En son da geçmiş olsun diyip çıktım.

● Fark ettim ki yaşlı insanlar, ama böyle çok yaşlı insanlar, çeşitli tıp merkezlerinde yaşıyor hale gelmiş. Hastane, sağlık ocağı, ne biliyim özel muayenehane filan. Buralar onların cenneti olmuş. Çok fena. Ben de yaşlanınca öyle mi olucam lan acaba. Her gün ilaç yazdırmaya doktora gidicem filan böyle paytalaya paytalaya. Enaam.

alakasız filan ama niye sürekli almanyadan fuara çağırıyolar beni ya? allahalla.

● Kötü esprinin dibine yolculuk: Tıp merkezinde gittiğimiz doktorun adı Aşır'dı. Valla bak. Aşır diye isim mi olur lan dedim, ben dedim bunun odasına "Oov yee madafakaaa çek dis aut!" diye girerim dedim. Girdim de. Kendisi, çok sakin, çok kuul, bana "Get the fuck out." diye yanıt verdi. Usulca çıktım.

● O diil de, dünya siyasetinden, dış politikadan falan şöyle birazcık, çok diil de, azıcık anlayan adamın da girdiği ortamlarda hiç tutulamaması noolucak ya. Tutunamaması diil bak, tutunuyor iblisin oğlu, ama tutulamıyor. Bir başladı mı Ortadoğu'dan giriyor Japonya'dan Çin'den çıkıyor, arada Amerika diyor, Usame Bin Ladin diyor, Kutuplardaki petrolle bitiyor konuşma. İblis. Bir anda ortamın hâkimi oluyor. Şerefsiz. Hayvan. Mason tarikatlarını ezbere biliyor ayının oğlu. Pis. Gerçekten şu an çok sinirliyim.

● Bizim okulda bana çok ama çok benzeyen bir insanın varlığına dün üzülerek şahit oldum sevgili okur. Fotoğrafını çekip buraya koyardım, altına da 7 farkı bulun yazardım ama, ne biliyim, çok kötü bi psikoloji, yıllarca eşsiz benzersiz gibi, adamsendeci gibi yaşıyosun, sonra bi gün biri çıkıyo sana çok benzeyen, bütün dünyan yıkılıyo. Öyle gibi bişey yani. Belki de değil. Ne biliyim ya off gerçekten benziyor çok kötü bişey bu allahım.

● Grupça yürürken arkada kaldığı için bir anda grubun iki ucundan birine doğru hamle yapan adamın dramı diye kitap yazsam New York Times Bestseller olur, ama şimdi kim uğraşıcak ya sktret.

● Miyop olmak: "Lan! Köpek mi o? ~~-tırs-~~ Köpek mi oğlum lan o ne o? Simsiyah. Torba da olabilir ya. Ayı kadar lan. Hiç hareket etmiyo ya köpek diil mi ki? Köpekse çünkü hayatta kalma şansım hiç yok gibi bişey. Bugün her şeyin sonu mu yoksa ya? Her şey buraya kadar mıymış? Allahım günahlarımı affet yarabbim. O köpek di mi yani kesin? En kötü yerden bişey alıyomuş da atıyomuş gibi yaparım... ~~-yakınlaş iyice-~~ OFFFF. TORBAYMIŞ YAAAA. Mnskim senin torba gibi yaa! Nası korktum gece gece ırızbıçıcığı. OHHHFF. Dizlerimin bağı çözüldü yemin ediyorum... LAN? Şu karşıdaki de torba di mi? Hareket mi ediyo sanki o? Ölücem şimdi yemin ediyorum korkudan ya..."

● Şimdi her yer buzlandı burda, bi de her yer yokuş rampa filan. 60 derecelik eğim var resmen adamlar gelmiş yerleşim yeri kurmuş manyak gibi. Biz de gelip taşınmışız manyak gibi, o da ayrı konu. Neyse. Dün gece eve dönüyorum, yerler hep gizli buzlanmış, gizli buzlanmanın da allah belasını versin, o nasıl bir adamsendeci doğa olayıdır, püüee, neyse, ben aşağı inicem yokuştan, aşağıdan da araba çıkmaya çalışıyo yukarı bana doğru. Ben bi kaydım fiyüü diye. Azıcık bişey. Ama araba da geliyo karşıdan o sırada. Ulan hadi ben insanım. Ayağımda bot var. Sen niye kayıyosun. O da fijjjiiiyüüüiiiivvüüjjjjüü diye kaymaya başladı. Kontrolsüz gücü görüyo musun. Karşılıklı kaydık orda bir. Ölümle burun buruna geldiğim anlardandı. Çok heyecanlıydı. Resmen harika bişeydi lan keşke yine olsa da yine kaysak! Evet.

● Feysbukta çok çılgın, böyle uçarlı kaçarlı profil fotoğrafı olan insan... Haftaya bungee-jumping'imiz var, ona da beklerim.

● Hoop diye kaçarım sevgili okur. Bu birkaç hafta ekşi'de yatar kalkarım artık, yakalarsınız beni. Görüşmek üzrü.

-blog kapalı olduğundan yazıyı feysbukta paylaştım. başlık ordan geliyor-

Daçe.

Lose yourself in the presentation

2011-03-03T23:49:00.000+02:00

Selamlar sevgili okur, neaber? Bloglar hala kapalı, ama yine de gördüğün gibi hiçbir güç beni yıldıramıyor. Yine yazıyorum yine yazıyorum. Tam bir entüsiyastiğim ya. Bu kez karşına bambaşka bir türle, kısa bir fotoromanla çıkıyorum.

Şimdi benim 211 diye bir dersim var bu dönem, kendisi İngilizce dersi, ismi "Oral Presentation Skills". Mümkünse ismiyle ilgili kötü şakalar yapma kısmını hemen geçelim. Hafaya ilk sunumumu yapıcam. Ama bütün bir sınıfa karşı dakikalarca akıcı bir şekilde bişeyleri İngilizce anlatmak, şimdiden hafif bir panik hali, bir efendime söyliyim 'Ulan nası konuşucam lan ben, ne diycem ki'cilik, 'Allahım ben var ya sahnede kesin sıçıcam'cılık. Hayat hiç kolay şeyler istemiyor insandan sevgili okur. Hep zor olanı yapmamız bekleniyor. Kimse demiyor ki "Birader hadi Türkçe bi sunum yap bize." Yoook. İlla götümüzden ter atıcaz orda İngilizce iki kelimeyi bir araya getiricez diye. Allaalla. Adamsendeciler. Ayının oğulları! Neyse.

Haftayaki ilk sunumumda oluşabilecek tatsız bir durumu şimdi kare kare ekranlara getiriyorum ben de sevgili okur. Önceden çekilmişi var çünkü. Tıpkısının aynısı... ~~yavrum perdeleri kapatalım bir..~~

Nası, sürükleyici anlatabildim mi? Allah başa vermesin vallahi çok fena. Haftaya çarşamba -'ya kadar bloglar gelirse- dualarınız benimle olsun canlar. Hepinizi öpüyorum.

Daçe.

Bi' Bakmışın Ben Yokmuşum

2011-03-02T00:36:00.001+02:00

Siz bu satırları okuduğunuzda sevgili okur, artık kaç gün sonra olur bilmiyorum, elbette Daçe Der Ki de çoktan açılmış olacak; ama bu akşam itibariyle Digiturk'ün adamsendeciliğin en üst düzeyine çıktığı, tıpkı 2 yıl önce olduğu gibi bugün de pire için yorgan yaktığını öğrendim. Yok efendim Süper Lig'in yayın haklarına şu kadar para virdik de bazı arkadaşlar bloglarında bedavadan maç yayınlıyor da... Allaallah. Ben mi yayınlıyorum ulan bu maçları? Beni niye kapattırıyosun? Ayının oğlu!

Haa bu blogların tümünün birden, tek bir düğmeyle kapanır gibi "mahkeme kararıyla" kapatılması, başka birilerinin de işine geliyor sanırım. Başkaları da çanak tutuyor. Yakın zamanda kişisel blogunda başbakanı eleştirdiği için mahkemeye verilen blogger arkadaşı unutmadık. Nereye unutucan zaten daha 1 ay bile olmadı belki. Belki de oldu. Neyse.

Şu anda kendi yazılarımın, kendi düşüncelerimin, kendi espri şakalarımın komikliklerimin olduğu bloga giremiyorum sevgili okur; fakat ne garip ki -buna da şükretmek lazım- bloga yeni kayıt gönderebiliyorum ve oturup bunu yazabiliyorum sana. Umarım blog açılana kadar kendine çok iyi bakmış olursun. Son aylardaki en ciddi yazımı da yazar, sloganı da verir, giderim:

#blogumadokunma !

ben bi bakiyim karşı bloglar da gitmiş mi... şaka şaka.

Daçe.

Sergio Antonio Mango: "İlk başta sadece bir masam ve parlak bir fikrim vardı."

2011-02-27T15:26:00.000+02:00

mango'nun eşsiz atmosferinin bir parçası olabilmek için günlerce sıra bekleyen cefakâr ispanyol kadını.

● Hayatı düğün tadında yaşamak lazım. Rakı şişesinde portakal suyu içercesine... Bir Daçe Der Ki yazısına daha felsefeyle başladık Ali Kırca. Neaber?
● Mango inanılmaz bir yer ya. Kadınlar için cennet gibi bişey. İçerde milyonlarca kıyafet darmadağın duruyor, kadınlar birini bırakıp diğerini alıyor, allahım bi de kalabalık sanki o kıyafetler bedavaymış gibi. Hayır mesela 200 liradan 100 liraya sonra 50 liraya sonra 20 liraya düşüyor kıyafetler; halbuki asıl fiyat zaten 20 lira. Tam bir çakallık. Haliyle kadın kişisi de bu hayvani indirimi görünce bir yalpalıyor, bir bocalıyor, bir "aman allahım bunu bir deniyiveriyim" diyor. Neyse. Mango böyle bir yer. Şimdi ben ne zaman cancaazımla Mango'da bulsam kendimi, hemen gözlerim benden başka "benim gibi"leri aramaya başlıyor. Sevgilisiyle, annesiyle, kız kardeşiyle gelmiş bir başka erkek kişisi. Çoğu zaman görüyorum, onlar da beni görüyor; umutsuzlar, hayattan soğumuşlar ve buraya nasıl geldiklerini hatırlayamıyorlar. Inception gibi. Bir gücün onları Mango'ya çektiğini biliyorlar. Kıpkırmızı, bembeyaz olmuşlar, gözleri parlamıyor artık. İnanılmaz bir yer Mango. Gerçekten çok tuhaf.
● Bunları biliyor musunuz: Kadınlar Mango'yu eşi benzeri görülmemiş bir enerjiyle turlarken, erkekler milisaniyeler içinde gözgöze gelip telekinetik diyaloglara girerken; Mango'nun İspanyol sahibi Sergio Antonio Mango, 3 katlı evinin altın kaplama şöminesinde günlük cirosunu, sarı sarı euro'ları yakıyor. Zevkine. Eğlencesine. Yaa.
● O diil de ben mesela kendime bir kıyafet aldım mı, hevesli gibi, entüsiyastik gibi hemen ertesi gün giyip sokağa çıkmak istiyorum. Herkese göstereyim tutkusu, bakın ben ne aldım'cılık, nasıl üzerime de tam olmuş değil mi'cilik. Entüsiyazmım çok yüksektir.
● Arkadaş biz küçükken sokakta futbol oynardık, basketbol oynardık, yani en kötü ihtimalle voleybol bile oynardık. Şimdiki çocukların bambaşka spor anlayışları var. Geçen gün eve geliyorum, sokakta üç tane çocuk, bir tanesi hakem olmuş, diğerleri kavga ediyo. En sonunda kavga eden iki çocuktan minyon olanı daha irice olanını yere yatırdı, üzerine de ayağını koydu bekliyo. O sırada hakem bağırıyo o çirkin çocuk sesiyle. Meğer bunlar kafes dövüşü yapıyormuş. Smackdown mıdır ne boksa. Allaallaa. Kafalara bak. Dedim vay anasını yaa, vay anasını.

"ip var."

● Duman konserinde şey olsa ya; "Sayın bayaaan, bir sorum vaar... Sözünde durdun muueeeaa?" - Sahneye biri atlasa "Bayan diğil kadın!!!" dese. Ya da neyse çok saçma oldu.
● Az samimi ile de grup olmanın allah belasını versin ya. Bütün eğitim öğretim hayatım boyunca ne zaman bir grup çalışması, ne zaman bir eşli olma durumu olsa, hep bana az samimi denk geliyor. Hayır ben ne konuşabilirim ki az samimiyle, bi de çalışma yapmam isteniyor. Anaokulunda Kafkas oyunu sergiliycez mesela, erkekler ve kızlar eş oluyor bütün oyun boyunca o eşle dans edilicek. Bana sınıfın en az samimi olduğum, en çirkin, en böyle uzak olmak istediğim kızı geliyor. Ve bu şans sonraki 10 yıl boyunca devam ediyor. Allahtan aralarda istisnalar baya oldu da birazcık zevk aldım hayattan ben de. Fakat gerçekten de az samimiyle grup olmak ömrümden 6'şar ay alıyor. Hoş diil.
● "Allah seni inandırsın" kadar inandırıcı bişey de yok.
● Kötü esprinin dibine yolculuk: Dolmuşçuların şakaları hiç çekilicek gibi olmuyor sevgili okur. Bak geçen gün şöyle bir diyaloga denk geldim, direk paylaşıyorum.
-(genç dolmuşçu, daha yaşlı olana bakıp) Hayırlı işler Durmuş aabiiiee!
-(üçüncü bir dolmuşçu, genç olana sırıtarak bakıp) Durmamış abin nerdee, durmamış abiin, ehehehehehehehe xDxdxD.
Evet yüz ifadesi de tam bir xD idi.
● Kuaför-berber isimleri ne tuhaf oluyor ya. İlla sanki böyle janti, klas ~~-allahım nasıl kelimeler bunlar-~~ bi isim olmalıymış gibi. Bizim orda bir kuaförün adı "Coiffeur the Samet" mesela. "Coiffeur" bi derece de sonra neden "the" sonra neden "Samet".
● O diil de geçen akşam bindiğim dolmuşta siyaset meydanı vardı sevgili okur inanır mısın? ~~-allah seni inandırsın-~~ En arkada üç tane kadın ülkenin durumundan konuşurken birden önlerindeki adam dönüp konuşmaya katıldı, sonra da iki önlerindeki kadın dönüp bişey söyledi falan. Allahım. Konu işte seçimler meçimler ama ortalık bir gerildi bir gerildi. Bir anda bütün dolmuş kendimizi tartışırken bulduk, yolun nasıl bittiğini anlamadım. Hayat süprizlerle dolup taşıyor adeta.
● Mp3 çalarımın da düğüm olmuş kulaklığını çözene kadar gideceğim yere varıyorum ya. Ne biliyim. Sanki bir 6 ay da ordan gidiyor.
● Görüşmek üzere sevgili okur. Like'ı ver edersen ciddi anlamda çok mutlu edersin beni. Haydi öptüm şakaklarından.

Daçe.

I Love TCDD Trens

2011-02-24T20:59:00.001+02:00

fotoğraftaki sempatik insan, istanbula birlikte gittiğim arkadaşım sinan... mesela.

● Bir berber bir berbere "Neaberber gel beraber bir erotik shop açalım, ya da ne biliyim, porno sektörüne girelim, bayaa para var o işlerde" demiş. Bunun üzerine kavga çıkmış tabi. Ya ne olacağıdı?
● Neaber sevgili okur? Gerçekten çok iyi gördüm seni bu sefer. Yanakların al al olmuş, gözlerin çakmak çakmak bakıyor. Esprili şakalı bir 5 dakikaya hazırsın diye düşünüyorum. (çünkü bence maksimum 5 dakika sonra çıkıp gidiceksin blogdan. işin bitince arkana bile bakmadan gidiceksin. hayin. halbuki... halbuki ben... öhm neyse)
● Geçen hafta içinde ben, bildiğiniz üzre rezil bir olayın baş aktörlerinden biriydim. Beşiktaş-Dinamo Kiev maçından bahsediyorum... Trenle maça gidelim dedik, kırk yılda bir Ankara'dan kalkıp İstanbul'a gidicez falan, Guti'nin iki ara pasını, Quaresma'nın trivelasını görücez diye, sonuç hüsran oldu. Daha önce izlediğim tüm Beşiktaş maçları gibi. Neyse biz şimdi buluştuk Sinan'la sabahtan, trenimize bindik falan. Ama nasıl heyecanlıyız. Sanırsın 5 gol atıcaz, hepsi de orta sahadan, hepsini de hayvan gibi iyi oyuncular atıcak, o derece. Şimdi o macerayı, trenlerin büyülü dünyasını anlatmak üzere izninle sonraki maddeye geçiyorum.
● Trende wireless internet çektiğini biliyor muydun sevgili okur? Yaaa... Hem de "TCDD-Wireless" falan gibi yapyaratıcı bir kablosuz ağ adı var. Tabii saatlerce yol gidecek olan biz coşkulu insanlar wireless'ı görünce "Laaan!" dedik, "Hemen girelim, fantastik kuntastik şeyler yapalım, o sırada çok da keyifli bi yolculuk olmuş olur:))))" falan. Bir yandan bağlanmaya çalışıyoruz, çünkü hemen olmadı bayaa uğraştırdı, bir yandan da sürekli "Ulan tren sürekli hareket eden bişey, yani nası oluyo abi nasıl çekebilir burda internet, NASIL OLUYO BÖYLE ŞEYLER YAAA?" diye teknolojiye ne kadar yakın insanlar olduğumuz hakkında konuştuk. Derken, bağlandı. Bağlanmaz olaydı köpeğin evladı... Trende wireless internet var ve girebildiğimiz tek site "http://www.tcdd.gov.tr" ulan! Evet sadece demiryollarının official sayfasını görüntüleyebiliyoruz. Vay anasını yaa. Süper! Harika bir kafanın ürünü. Artık trende ne zaman canım sıkılsa tcdd.gov.tr'ye bi girip çıkıcam, bi kafa dağıtıcam, tren tren tren nereye kadar. -bok atmayayım belki biz giremedik başka siteye ama sonuçta bağlantı varken sadece buraya giriyor olması çok fena-
● Yalnız ben gerçekten şu kısacık da olsa ömrü hayatımda bu kadar yaratıcı bir zihniyetle karşılaşmadım... Adamlar hızlı tren için isim yarışması yaptı, birbirinden yaratıcılıktanuzak önerileri beğenmeyip, "Yüksek Hızlı Tren" adını verdi. Kısaltınca YHT oluyor. Müthiş değil de nedir ha!
● Yıllar sonra trene binen iki hevesli olarak hemen yemek vagonuna geçtik çısss çısss diye. (tabi yht'den nht'ye aktarma yaptıktan sonra gerçekleşiyor bu durum) Yemekli vagonda alkollü satışın dibine vuruluyor inanır mısın? Bira, rakı, votka, viski... Konyak bile var ulan. Oha. Demek ki bir de canlı müzik olsa...
● Bilecik diye bir il olması seni de biraz rahatsız etmiyor mu sevgili okur? Ne bileyim bizim canımızı bayaa sıktı giderken. Hiç il gibi değil bir kere, ilçe adı var. Üstelik İstanbul'a giderken içinden geçtik, sana bak yemin ediyorum, 15-20 tane falan ev var, 1 tane büyükçe bir bina var sanırım belediye binası, bir iki de cami vardır muhtemelen. Ama sorduğun zaman Bilecik il mi? İl. Ankara da il. Konya da il. Bilecik de il ama. Küçücük. Bilecik. Yalvarırım artık kafamın içinden çık Bilecik. Seninle daha fazla yaşamak istemiyorum. Torpille il olmuşsun zaten. İnşallah Bilecikli okur yoktur aramızda. Varsa da onu tenzih ederim. Gerçekten tam bir zoraki'sin Bilecik.

bilecik'in capcanlı gece hayatı... bilecik için "uyumayan şehir" deniyor zaten.

● Bir de "Arifiye" var. Ama ilçe bu. İçinden geçerken trenimizin durduğu istasyonlardan biri. İtiraf et, hayatında duymadın di mi Arifiye diye bir yer? Biz de Sinan'la duymamıştık. Hatta uzun süre "Olm Türkiye haritasında Arifiye diye bi yer yoktur bence, var mıdır? Bence yoktur. Yoktur yoktur Arifiye ne yani." diye dedikodusunu da yaptık. Cennet vatan Türkiye'de ne biçim yerler var ya. Çok ilginç. Biraz kassam var ya, kesin "Berkay" diye bi yer bile bulurum. Kesin yani.
● Ayrıca tren nedensiz yere çok sık duruyo. Yani mesela istasyon yok bişey yok etrafta, ama bakıyosun, çat diye duruyo. Manyak mıdır nedir. Makinistin fantazisi mi var, lokomotife kız attı da yanlışlıkla eli kolu mu deyiyor acaba frene. Çünkü bu kadar amaçsız olunamaz.
● Yine aynı sevişgen makinist, hızla dağların taşların arasından geçerken, uçsuz bucaksız ovaların ortasında, dakikalarca korna çalarak gidiyor. Hiç abartmıyorum. Aralıksız 1-2 dakika boyunca korna çalınır mı ya? Amaçsız. Kız atmış kesin o oraya. Adamsendecinin oğlu. Bomboş yolda, bütün ray taa öbür uca kadar senin zaten, başka tren mi gelicek sanki karşıdan ulan neye korna çalıyosun? Off. Yoruldum yemin ediyorum ya. Hayatımdan hayat aldın. Piss.
● Trende işemek gibisi yok yalnız haa. Sanki raylara akıp gidiyor gibi, bi yandan da sallanıyosun sürekli bi düşücem korkusu. Adrenalin, heyecan ama aynı zamanda dinginlik... O kadar güzel ki. Terapi gibi bişey trende işemek.
● Son olarak da, Ankara-Ulus'taki tren garının bekleme kısmındayım, Sinan'ı bekliyorum falan işte, buluşup gidicez (sinan'ın beni yaklaşık 2 buçuk saat beklettiğine değinip onu utandırmak istemiyorum). Neyse işte bekliyorum falan. Garda da bayaa büyükçe bir dev ekran var, sürekli işte Tayyip Erdoğan'ı falan gösteriyo, bi yerde gar açılıyo, bi yerde hızlı tren devreye giriyo filan gibi şeyler. Reklamın dibi. Neyse. Gösterilicek bütün açılışlar bitti, icraatlerin artık sonuna gelindi, dedim artık heralde en baştan başlıycak aynı videolar. Öyle olmadı. Klip başladı bi tane. Allahalla dedim ne klibi ne alaka falan. Klip trende geçiyor sevgili okur. Evet. Bütün alaka bu. Oha dedim. Sırf dedim trende geçiyor diye Ankara Tren Garı'nın dev ekranında bu dedim gösterilir mi ya? Gerçekten şahane, ama yani... gerçekten. Öyle böyle diil. Bu trenlerle filan kim uğraşıyosa harika kafaları var.
● Ve işte bunların hepsi de böyle anılarımdır sevgili okur. Hiçbirini diğerinden ayıramıyorum, hepsi çocuğum gibi. Bol bol öperim gözlerinin içinden, şimdilik kaçayım. Sonraki postta görüşmek üzürü.

not: yakın zamanda komşu blogger sevgili rectoa'nın röportaj konuğuydum. kendisinin bombastik soruları ve benim de fantastik cevaplarımdan oluşan röportaj yazısına şuradan ulaşabilirsiniz.

Daçe.

Bebişler

2011-02-23T23:01:00.002+02:00

Anne ya da anne adayı olduğum düşünülerek hunharca inbox'ıma gönderilmiş bir mail... Çok düşüncesizce. Hayır, belki benim bebeğim olmuyor, belki yakın zamanda düşük yaptım? Hiiiiç umrunda değil Bebişler'in. Bu yaptığın çok ayıp Bebişler. Ayrıca kimse fark etmemiş olabilir ama logoda ressmen "Tüm bebişleri aslında leylekler getiriyor." gibi bir mesaj var. Gizli mesaj. Adam "Allah yok din yalan" yazınca kızıyosunuz. Leylek var lan resmen. Aynı şey. Bak haala Bebiş diyor... Yogiyi de koymuşsun oraya, senden mutlusu yok di mi Bebişler. Hadigitşimdi. Yürüü!

-hayır, maili açmadan önce de mailin başlığından insan hevesleniyor yani asıl o çok ayıp bişey-

-bu aralar böyle geçiştiriyorum gibi oldu, öyle olmasın, birkaç gün içinde yine "neaber" diye başlayacağım uzun uzun yazmaya-

Daçe.

Dünya Gözüyle

2011-02-18T18:18:00.001+02:00

Evet oradaydım. Quaresma -fotoğrafta- tam orta açarken, oradaydım. Bizzat da ben çektim fotoğrafı.
Dünya gözüyle bir Shevchenko, bir Guti, bir Quaresma, bir de Allah belasını versin Hakan Arıkan gördüm. Sonuncusu hiç hoş değildi tabi.
4 gol yemek, ayrıca toplam 5 golün 4 tanesinin bizden uzak kalede olması konusuna hiç girmiyorum. Belki yakında ilgili bir yazı yazarım ama şimdilik iki medeni insan gibi bu konuyu kapatalım.
Görüşmek üzrü.

-başka bir 4 gol yediğimiz maçtan hemen sonra gelen edit: ben kiev maçına gittim. sonra "vay efendim yalan atma beşiktaş gri formayla oynamadı, öteki de fener değil zaten" olmasın. bu ara 4 yiyip duruyoruz yemin ediyorum iştahtan kesildim-

Daçe.

"Halt Etmişsiniz, Bizim Ekmekler Daha Güzel!"

2011-02-14T18:33:00.001+02:00

Belediyenin Halk Ekmek büfelerinin hemen yanına rakip büfe açıcam, şöyle bişey:

Niye öyle "ııyyghh" falan diyosunuz lan tutar bence. Tutabilir. Tutamaz mııı? Tutabiliiir. Bu arada bugün de sevgililer günü ama ancak bu kadar alakasız bir post yazabilirdim bence. Yazamam mııı? Yazab-- Şimdi cancaazla buluşmak üzrü yola çıkıyorum, biz çok sevmiyoruuuz kutlamayııı ıyy çok banaaaal, ama sizin sevgililer gününüzü kutlarız.

Daçe.

Sadece 90 Kuruş Farkla Hayvan Gibi Yazı Yazdım

2011-02-10T13:36:00.003+02:00

● Nöobor sövgölö okor?
● Eheh. Pardon ağzım doluydu, tam yemek vakti...
● Şaka maka tam yemek vakti gelen misafirin de allah belasını versin. O ne düşüncesizlik, o ne adamsendecilik yarabbim. Sanki "Evdeki yemekleri bitirmeyelim, hem Ayşen'lerin oğlu da askerden döndüydü onu da kutlarız, yemek de yeriz, ooh" diye plan yapmış. Ayının evladı. Asıl amacı yemek yemek. Boğazında kalsın.
● Evet ikinci yaş yazısı çok gergin başladı Ali Kırca şu anda Mısırlı göstericiler ve çevik kuvvet ekibi de olay ye... Bi dakka... Bugün yoksa? EVET BUGÜN DAÇE DER Kİ İKİ YAŞINA GİRDİ SEVGİLİ OKUR!!!11! Hayvan gibi görkemli bi yazı olucak inşallah hocam maşallah.
● "Allah maşallah create everything inşallah"
● Lihtenşıtaynlı'dan ben çekinirim arkadaşım. Hem de öyle böyle diil, çok çekinirim. Çünkü şu dünyada kimsede olmayan özgüven bugün bir Lihtenşıtaynlı'da var. Mesela Lihtenşıtaynlı'sın diyelim, ev alıcaksın, düşünüyosun hangi mahalleden ev alsak diye. Lan zaten iki tane mahalle var ülkede amk, neyi düşünüyosun? Bi de mesela alacağın ev sıcak olsun falan istiyosun, özellikle güneş alsın istiyosun, emlakçıya "Nereye bakıyo bu ev?" diyosun, diyo ki "Efendim bu ev direk Avusturya'ya bakıyo böyle komple." Nası yani, neresi oğlum bunun yönü, ne demek Avusturya? Hiç de dalga geçilmiycekmiş gibi o mavi/pembe Lihtenşıtayn nüfus cüzdanını taşıyabiliyor işte tüm bu espri malzemelerine rağmen. O yüzden biraz çekiniyorum Lihtenşıtaynlı'dan. Bence o da sabrediyo, yakında patlayıp napıcağını şaşırır ve bütün Avrupa'ya yayılırsa o zaman sıçtık demektir.
● Şimdi ikinci yaşı ya blogun, sansür de uygulamıyorum. Sıçıyorsak direk sıçtık yazıyorum. Haa, "s*çtık" yazmasını da biliyorum ama "Amaan koy götüne" diyorum, "nasoolsa şunun şurasında iki yıl bitmiş. Ona mı dikkat etçem mınkym." Evet bu sonuncusunu sansürlüyorum hala, onu aşmış değilim.

● Bu arada içimde kalmasın, How I Met Your Mother'daki Robin ile Barcelona'daki Bojan'ı bir benzeten ben miyim acaba? Teşekkürler.
● O değil de şimdi mesela burda CTRL+I yapsam hemen İtalik oluyor yazı ya. Hah işte, benim öyle, kendinen İtalik yazan arkadaşım var lan. Çok acayip. Erkek bi de. Asıl acayip olan o yani. Bugün bir erkek yazısına özen gösteriyorsa, tahminimce yarın da iyi bir eş ve baba olur. Kızlar, arkadaşımın reklamını yapmış gibi olmiyim, gidin o erkekle evlenin. Telefon veriyorum... Sıfırbeşyüzellidört... Ya da evet ya, hakkaten de reklamını yapmış gibi olmiyim. Niye yapıyosam. Mal mıyım ben. Allaallaah. Adama bak la gelmiş benim blogdan kız ayarlıyo kendine. Yürü git oğlum. Çöpçatanlık sitesi kurduk burda sanki.
● "Pardon ama telefonda evin Avusturya'ya baktığını söylemiştiniz ama karşımızda İsviçre Alpleri var?"
● Yalnız sene olmuş 2011, hala daha en gelişmiş, en birinci dünya ülkeleri bile birbirlerinden kıçıkırık tel örgüyle ayrılıyor ya, işte ben hayatta çok az şeye ona takıldığım kadar takılıyorum. Evet böyle de gamsız bir hayatım var. (burda röbdöşambırımı giymiş ve elimde viskimle camdan dışarı bakarken hayal edin)
(ahaha hayır isviçre alpleri diil normal şehir manzarası)
● Olm geçen gün berbere gittim, hani şimdi, erkek okurlar bilir, berberler böyle bi örtü örter ya boyundan aşağı doğru, kıl tüy kaçmasın oramıza buramıza diye (burda kız okurlara açıklıyor). Hah işte geçen sefer son gittiğimde o örtü yarı-transparandı lan! Tabi bunun bir kız için bişey ifade etmeyeceği açık, ama erkek okurlar anlar belki beni. O yarı-transparanı görünce ben bi üzüldüm... Lan dedim ben burdan dizlerimin üzerinde duran ellerimi görebiliyorum? E, ben görüyosam herkes görüyodur? Lan ama burası benim gizli yerimdi :((( diye o kadar üzüldüm ki. Sonra geçti tabi.
● Yalnız, berber saçlarımı yıkarken aldığım hazzı... Neyse şimdi düşündüm de birçok şeyden alıyormuşum.
● Bazı bloglarda görüyorum, yorum bırakıyoruz mesela, şöyle bi yazı çıkıyor: "Yorumunuz yazar onayı aldıktan sonra yayınlanacaktır." Allahalla. Yazar onayı nedir abi? Sanırsın ki noter onayı. Sanırsın önce ikâmetgâh ilmuhabiri ve nüfus cüzdanı fotokopisi lazım. Yazar kim oluyo yani. Yazar kim la? Kim la yazar? Ben de yorum yazarıyım niye bana bişey sorulmuyo? Gereksiz sinirlendim bak yine.

● O değil de iki yıldır durmadan AYILAR GİBİ yazı yazıyorum lan. Kimse de kalkıp bilader sen napıyosun demiyo. Hastalık oldu yazdım, final oldu yazdım, tatil oldu yazdım, cancaazımı yazdım, kar yağdı yazdım, denize gittim yazdım, babam geldi yazdım, 250 oldu video çektim (o video da iyiymiş şimdi düşündüm de yine), 400 oldu yazdım, dolmuştu otobüstü, futboldu, ortak blogdu derken ayı gibi her boku yazdım. Düşünsene her yazı için bir lira alsam... Hmmf sadece 400 liram oluyor. Neyse. Ama iyi yazdım itiraf et.
● "Yine de bir Alex değil." - Değilim.
● Bir ülkenin gençlerine sen Twitter'ı yasaklarsan, o gençlerin tespit yapma özgürlüğünü elinden alırsan, o ülkede ayaklanma da çıkar, iç savaş da çıkar, her şey çıkar arkadaş. Niye kapatıyosun ki sen Twitter'ı? Olmaz. İnsanlık dışı.
● Kötü esprinin dibine yolculuk: Geçen akşam, hiç kötü espri yapan Türk arkadaşım yokmuş gibi, varsa da çok azmış gibi, bi de Yunanlı arkadaşımın kötü esprisine mağruz kaldım. Ha içimde kalmasın, sana da yapayım sevgili okur. Ne hissettiğimi anla.
+What u call 2 pakistani people walking in the street?
-...
+2PAC!!!
● Evet. Hişhoşdeğil.

● Şimdi bişey sorucam da, mesela bu devlet işleri falan ne kadar ciddi değil mi? Yani biraz fazla ciddi. Ben mesela istiyorum ki iki siyasi lider birbirine laf sokucaksa direk küfretsin mesela. "Adamsendecinin dölü, ağzını burnunu sktmnçocuğu!!!" falan desin istiyorum. Daha samimi olmaz mı? Ha bi de mesela, lan ne çok mesela dedim, neyse, mesela yine samimiyeti güçlendirmek adına, milletvekilleri ilk kez seçilince yemin ederek başlıyolar ya göreve. Orda yemin ederken de "Bi yanlışım olursa Allah belamı versin!" falan dese. Bilmiyorum bazen millet meclisinin daha bizden olması gerektiğini düşünüyorum.
● Ulan o diil de şurda ben yazsam espri şaka yapıyor olurdum, "Ahara-hahara" diye gülüp geçerdiniz, bu yıl sevgililer günü 2 gün geriye alınmış hiç gülmüyosunuz ona? Gerçekten çok ayıp. İçerleniyorum. Hayır nedir yani sevgilimizden daha mı çok yararlanıcaz? Kış saati uygulaması mı oğlum bu? Özel gün geri-ileri yapılır mı lan. Çok saçma bence.
● Bu arada gerçekten şurda başıma pis bir iş gelse de onu yazsam, "Ahahahaha alemsin Daçe xDxD" olucak. Vay anasını yaa. Vay anasını.
● Blogda hazır iki yılı doldurmuşken şöyle bi yenilik yapiyim diyorum. Mesela şimdi çok gülüncelik bi yazıya yorum bırakıcaksınız ya, hah işte önce burda bi halkla ilişkiler müdürü olucak, siz yorumunuzu ona bırakıcaksınız, o da bana ileticek. Evet, giderek kurumsallaşmak istiyorum. 444 DAÇE diye de telefon numarası alıcam. Eveet. Harika.
● Neyse iki yıl falan ama şakanın da bi sınırı var di mi. Şeyapmamak lazım. Kendinize iyi bakınız sevgili okur. Ver ediniz like'ı, ver ediniz like'ı. Yazıyla alakasız fotoğrafları da öyle gülüncelik koyduğumu, paylaşmazsam içimde kalacağını istirham ederim. (şu genç yaşımda bir istirham etmediğim kalmıştı çünkü) Öperim.

Daçe.

Kral Onüçüncü Lui'nin Futbol Aşkı

2011-02-08T22:57:00.002+02:00

(kral onüçüncü lui'yi tanıtmak gerekirse öncelikle: http://dacederki.blogspot.com/2010/03/kral-onucuncu-lui.html)

Kral Onüçüncü Lui'nin en büyük zevki ülke çapındaki futbol müsabakalarını takip etmekti. Koyu bir Paris St. Germain taraftarı ve eski bir Ronaldinho hayranı olan Kral Onüçüncü Lui, bu zevkini pahalı bir takıntıya dönüştürüp, ülkenin huzur ve refah içinde yaşadığı şu dönemde Paris Saint-Germain'i komple satın almıştı. Kral Onüçüncü Lui, kulübün başına geçtiği günden beri onu istediği gibi yönetiyor ve bundan büyük haz alıyordu.

Kral Onüçüncü Lui, Paris takımında yeni bir çağ açmış, ve başa geldiği andan itibaren pek çok şeyi kendi istediği şekilde değiştirmişti. Örneğin, takım kendi evindeki maçları artık kendi stadyumunda değil, bizzat sarayın önündeki St. Pierre Meydanı'nda oynamaya başladı. Daha sonra Fransa Futbol Federasyonu'na baskı yaparak ülke genelindeki futbol kurallarını değiştiren Kral Onüçüncü Lui, artık maçların futbol topu yerine üzerine basılmış 330 ml. kola kutularıyla yapılmasını emretmiş, 3 kornerin 1 penaltıya tekabul etmesi gerektiğini ve her maçtan önce iki takımın yedek oyuncuları için "aldım-verdim" yapılmasını istediğini dile getirmişti. Bütün ülkenin futbol anlayışını değiştirmek isteyen Kral Onüçüncü Lui, anlaşıldığı üzere futbol konusunda tam bir psikopattı...

1876 mayısının 24'ünde, baharın artık yerini yavaş yavaş yaza bıraktığı hafif rüzgârlı ve sıcak bir günde, tüm Fransa halkı akşam oynanacak maça odaklanmış; "Yüzyılın ezeli rekabeti", "Dünya derbisi" diye anılan ve o sezon şampiyonu belirleyecek olan dev Paris St. Germain - Bordoeaux karşılaşması için 70 milyon ekran başına kilitlenmişti. O zamanlar televizyon yoktu tabii, ekran başı derken yanlış anlaşılmasın, her türlü buffering'e rağmen maçı internetten izleyeceklerdi.

Maçtan önce gazeteler ve internet siteleri türlü haberler çıkartmış, özellikle Katalan medyası bu maçta Messi'nin yıldızlaşacağını yazmış, arkasından gelen ikinci ve üçüncü bir haberde kendilerinin Fransa'daki bir maçla alakaları olmadığını, onların başka şeyden bahsettiklerini, iki medeni insan gibi dalga geçmeden konuyu kapatabileceklerini bildirmişti. O derece dünyanın gözü Paris'teydi.

...

Maçın başlamasına artık birkaç dakikada kalmıştı. St. Pierre Meydanı coşkulu kalabalıkla tıklım tıklım dolmuş, cılız Bordoeaux tezahüratlarına Parisliler hep bir ağızdan "Sencermen'sin sen bizim canımız / Laci-kırmızı akar kanımız"ı söyleyerek cevap veriyordu. Heyecan üst düzeydeydi. Kral Onüçüncü Lui de elbette balkonuna çoktan çıkmış, sahayı ve taraftar kalabalığını gören bir açıdan, epey yukarıdan, her yere hâkim vaziyette oturuyordu. Yüzündeki daimi gülümseme, takımının bu maçı alacağına dair duyduğu şüphesizliğin fiziksel bir yansımasıydı. Bir elinde şarap, bir elinde patlamış mısır... Hey yavrum... Her şey hazırdı.

İki takımın oyuncuları meydanda tebeşirle çizilen futbol sahası içindeki yerlerini almış, Paris St. Germain'in iki genç forveti santra noktasında hakemin başlama düdüğünü bekliyordu... Hakem tek elini havaya kaldırdı, coşkulu ve azgın kalabalık düdük sesini duyabilmek için bir an tamamen sessizleşti. Derken bir anda, hakem elini indirdi. Düdük sesi yerine tek el silah sesi duyulmuştu. Eliyle beraber bütün bedeni yerdeydi şimdi. Sessizlik üç saniye kadar devam etti, yerini çığlığa ve kargaşaya bıraktı. Fransız hakem, şakağından giren mermiyle öldürülmüştü. Tam da bütün dünyanın kilitlendiği Dünya Derbisi başlayacağı sırada... Sanki iki saat sonra ölemezmiş gibi...

Halk panik halinde kaçışıyor, kulaklarda Fransızın "Aeeaaaağağaaaaannnee!" sesi yankılanıyordu. Kral Onüçüncü Lui neler olduğuna anlam veremeden bir silah sesi daha duyuldu, bu kez çok daha yakından. Ve arkasından birkaç el silah sesi daha... Polis, saldırganın yerini çok geçmeden tespit edip onu vurmuştu. Kral Onüçüncü Lui apar topar meydana indi, popilerini düzelte düzelte, kendisine doğru kaçışan kalabalığı yararak polisin etrafını sardığı saldırganın kim olduğunu görmek üzere olay yerine koştu. Ama burada Kral Onüçüncü Lui'yi büyük bir sürpriz bekliyordu: Saldırganın yüzünü gördüğü anda, "Micheeel!!! O_o" diye kalakalmıştı. Dünya Derbisine gölge düşürmeye çalışan kişi, Fransız efsane Michel Platini'den başkası değildi. Bir zamanlar Lui ile aynı takımda top koşturan usta sol ayak Michel Platini...

...

Daçe.

"Tatilde Ne Yaptınız?"

2011-02-05T14:43:00.008+02:00

Bir: "Olm varr ya artık kimse tutamaz beni hayvan gibi tatil yapıcam!! :)))))" evresi
Bu evrede sınavları henüz biten genç dimağ, hem geride uzun bi dönemi bırakmış olduğu, hem de önünde ders çalışmak zorunda olmadığı 2-3 (opsiyonel 4) hafta olduğu düşüncesiyle mutluluktan mutluluğa uçmaktadır. Kendi kendine birtakım sözler verir, arkadaşlarıyla iddialaşmaya bile girebilir. "Ya kesin bu tatilde 3 tane kitap okuyup 15 tane film izliycem, hepsi hazır beni bekliyo ;)))" denilir. Geleceğe daha önce hiç bu kadar umut dolu gözlerle bakmamıştır. Tahminî 2 gün sürebilir.

İki: "Bu gece biraz geç yatabilirim, şöyle 1 buçuk - 2 gibi falan. Nasoolsa tatildeyiz amk! :)))))" evresi
Ders temposundan yorgun düşen dimağ'mız dönem boyunca 12'de, en geç 1'de filan uyumuş, ama artık tatilde olduğu için istediği kadar oturmaya hakkı olduğunu düşünmüştür. Bu yüzden de tatilin ilk günleri, hatta ilk üç günü, 2 sularına kadar oturur. Keyfine diyecek yoktur. Bu evre, üç günün sonunda, "Mnsskii saat 2 buçuğa geliyo, şimdi yatiyim da yarın öğlene kadar uyumiyim, 11'de falan kalkıp tekrar devam ediyim tatilime." sözleriyle son bulur.

Üç: "Pffff yine 3'te yatmaya başladım =|" evresi.
Dimağ'mız bu evreye, ~~lan dimağ da ne pis kelimeymiş yazının başında beri dimağ dimağ, yivrenç, neyse,~~ iki gün üst üste 3'e kadar oturup dizi izlemesi/oyun oynaması sonucunda girer. O artık 1 buçuk-2'de değil, 2 buçukta değil, 3'te yatan biridir. Vicdan azabı yavaş yavaş baş vermeye başlar. "Off yarın kesin ayı gibi yatıcam günüm boşa gidicek yaa =(" diye çok pis hayıflanır. Bu arada not: Bugüne kadar bir hevesle başladığı 3 kitap ve 15 filmin yalnızca yüzde 10'unu falan tüketmiştir. Halbuki bu evreyle birlikte 7 gün geride kalmıştır.

dördüncü evre'de bir genç dimağ, ben. şaka şaka.

Dört: "Şahane. Bravo. 4'te yatıyosun ulan. Ayı! >:-(" evresi
Bu evrede sinirler iyice gerilir, vicdan azabı kişiye cehennem olur adeta. Daha belki kitabın 50. sayfasına, filmlerin 5.sine gelemeyen genç dimağ, 4'e kadar oturma yetisine erişmiştir. Tamam o kadar üzerine gitmeyelim, çünkü kendimden biliyorum, 3'te yatıcaktır, kafasına koymuştur, ama bu kez de yatmadan önce 1 saat kitap okumaya dalar. Ayının oğlu ya. Ressmen dengesiz. Ortası yok. Ulan kitabını da yarım saat oku, yarın erken kalk, hep oku di mi? Ama yok! Kendisi adamsendecinin önde gideni olduğu için, "Vaay lan aslında kitap okumak da fena bişey diilmiş ha, dur bakiyim iyi sardı ha, şu bölüme de bi geliyim öyle bırakıyım..." sözleriyle haklı çıkmaya çalışır. Başarır da. Buna benzeyen 2 gece de, bu geceyi takip eder.

Beş: "Olm kitap, filmler, oyun falan tamam da, ben yine öğlen 2'de kalkıyorum o noolucak :(((((("
İşte burda kişiye bir sendrom iner sevgili okur. "Gece yatmak bilmez, sabah kalkmak bilmez" sendromu (geceyatilus sabahkalkilus cyndrome). Zira gece geç saatlerde anne-dimağ'nın gelip, yarı kapalı gözleri ve benzi atmış teniyle, "Senn daha yatmadın mı?.." demesi kişide daha kötü etkiler yaratmış; kişi artık "İnceldiği yere kadar!" felsefesini benimsemiştir. Yatış saatini erkene almaya çalışsa bile, gözüne uyku girmeyecek bir evredir bu... Fakat bu evrenin ikinci ve son günü, ilginç bir şey olur. Bir mucize...

beş ve altıncı evreler arasında başka bir genç dimağmız

Altı: "Tamam... Sakin... Panik yapmıyoruz... Şimdi sağlıklı kafayla düşünelim." evresi
Bu evreye kişi birtakım hesaplamalarla girer. Tatilin şu kadar günü kaldı (muhtemelen az bişey), işte bu günü şöyle şu günü böyle değerlendirsem, son güne kadar da günde ikibin sayfadan beş kitap bitirsem... Kalan günlerde saatimi kursam her gün 10'da kalksam, haliyle uykum da düzene girer, gece de erken yatarım. Sonra zaten okul açılıyo. Evet. O yes. Harika bi tatil olmuş olur. Hadi bakalım :)))) Altıncı ve son evrede görüldüğü gibi, genç dimağmız geleceğe hiç olmadığı kadar umutla bakmaya başlamıştır. Daha fazla... ve daha fazla...

*Bonus evre: "Yarın okul açılıyo yine. Tamam üzülmeye, stres olmaya gerek yok. Bu dönem daha ilk baştan düzenli, günü gününe çalışırsam zaten şahane geçicek. Önce yalnız gidiyim de bi defter aliim. Geçen dönem gibi yapmiyim. Bu dönem çok farklı olucak!! :)))))))))"

Herkese iyakşamlar efendim. İyi tatiller.

Daçe.

400: Karikatürü Ciddiye Almak

2011-02-04T16:07:00.006+02:00

Efendim yumurta gelmiş dayanmış, 400. post'a ulaşmışız. O halde dedim ki kendi kendime, ben dedim burda ayı gibi 400 tane post girmişim, bunu da ülkemin karikatür altı yorumcu gençlerine armağan edeyim. Yok lan öyle bişey demedim tabi ki.

Uykusuzdergi.com'un feysbuktaki karikatürlerine bakıp günümü gün ediyor (evet ben de sizler gibi işsizim ve o "next! next! ahaha next!!" hastalığımdan henüz kurtulmuş değilim), o espri senin bu güldürü benim derken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyor (yok lan bi on dakka baktım sadece), ama karikatürden daha komik olan karikatür altı yorumlarına bakmadan da edemiyordum.

İşte şimdi bugün denk geldiğim bir karikatürü ve altında sizler için kırpıp kırpıp seçtiğim yorumları okuyup ülkenin gidişatına "Aa!" diye şaşıracağız. Evet.

Normal insan (ben) ne yaptı? Karikatürü okudu, "ehere mehere" diye güldü geçti. Şimdiyse gülüp geçmekle yetinmeyen, bu yukardaki karikatürle adeta "sevişen" insanlarla tanışacağız. Bu screenshot'lardaki "Kalimdor" kişisine özellikle dikkat ediyoruz (kendisi anladığım kadarıyla kızların yorumlarını seri halde beğenen bi arkadaşımız) :

Özellikle erkek kişilerin pipi'lerinin şişmesi konusunda bir şeyler bilen Kalimdor, sadece kendi yorumunu bırakmakla kalmıyor, bir de yorum yapan başka insanlara (özellikle kızlara) cevap yorumları da yazıyordu... Derken Güray Batur isimli halk kahramanı olay yerine geldi...

Kalimdor'un soğukkanlı ve esprili hali gözlerden kaçmıyor, bu durum Güray Batur'un da kuul'luk konusunda özen göstermesini gerektiriyordu... Ha tabi, arada Mehmet Mustafa arkadaşın "youtubeye mi koymuşlar yoksa sana mı koymuşlar :)))))" yorumu da bir anda alevlenen kavgayı soğutmaya çalışan, örnek bir davranıştı. Lâkin kötü bir espriydi. Kimse kâle almadı. Kavga devam etti...

Bir Güray Batur (soyadıyla dövüyor insanı), bir Kalimdor vuruyor, ama taraflardan ikisi de asla yılmıyordu. Karşılıklı esprili laf sokmalar şeklinde uzun bir zaman geçti. Tarafların artık birbirine sataşacak hali kalmamıştı. Hâliyle meydan, yeniden karikatürü yorumlayan, pardon, karikatürle "sevişen" insanlara kaldı... Onlar ki, sonsuza kadar var olacak ve varlığı devam ettikçe karikatürdeki karakterlerle konuşmaya çalışacaklardı...

SON.

Daçe.

Küçük El Çantası

2011-01-30T00:20:00.004+02:00

● Son yapılan araştırmalara göre, neaber?
● Bilimsel istatistik vereceğimi sandıysan yanıldım dostum. Çok pis yanıldın hem de, beni anlıyor musun? O diil de, biri de çıkıp bu tip bir repliğin geçtiği Hollywood filminde "ANLIYORUM LAN!!!1 Allaallaa... NİYE ANLAMAYAYIM. Sadece biraz geç anlıyorum." demiyor ya, desin istiyorum.
● Ben bunu gördüm: Arka camında "Babamın Gölgesi Yeter" yazan Şahin. Sonuna "amk!" yazsa yadırganmaz; o derece bir kendine güvenmişlik, öylesine bir baba sevgisi, bir efendime söyliyim buraların en büyüğü o bir başka'cılık... Meeh. (bağlayamadık, bağlayamadık yine!)
● Geçen gece geç bir vakitte Kızılay-Güvenpark'tan dolmuşa bindim sevgili okur, eve gidicem filan. Yanlış hatırlamıyorsam o gece bişeyler içmişim, hani kafam da çok sağlam değil gibi. Etrafımdaki dolmuşlar hafiften yükselip alçalıyor böyle, teknevarî. Neyse. Dolmuşa bi bindim, arkadaş, bi dolmuşun tamamı mı sarhoş olur? Ressmen 14 yolcunun 14'ü de o gece bişeyler içmiş. Direklere tutunmadan ayakta duramayanlar, kendi kendine konuşan akranlarım, parasını sayarken yıllarını harcayan bir abi, gereğinden fazla bağıran ve gülen orta yaşlı, alkol almış bir kadın... Hepimiz sarhoştuk (anlıyor musun dostum, hepimiz!) ve tahminim odur ki, dolmuş şöförü de alkollüydü biraz. Allahım. Bu ne güzel bi kafa, bu ne hoş bir topluluk. Gerçi sonra "müsait bi yerde" iner inmez yığıldı insanlar kaldırıma ama... Neyse. Hayat sürprizlerle dolu.

burhan altıntop dışında tüm küçük el çantalı erkekleri bi konteynırda toplayıp kezzaplar ile eritmek istiyorum. ow ye.

● Bence benim yaşlarımda bir hemcinsim küçük el çantası taşımamalı ya. Çok fena bişey. Gerçekten içim paramparça oluyor onu öyle o halde görünce. Günlerce kendime gelemediğim oluyor, sara nöbetleri geçiriyorum. Tamam o kadar da şey diil ama yani ne biliyim, bence çok tiksindirici bişey erkekte küçük el çantası. Hayır bi de düşünüyorum da, kitap koysan sığmaz, ne biliyim, anahtar-cüzdan-telefon-gözlük koysan, o ne öyle. Yemek mi koyalım, beslenme çantası olarak mı kullanıcaz nedir? Saçmalık. Bulşid. Burdan yetkililere sesleniyorum. O özene bözene ürettiğiniz çantalar bir şeye benzemiyor. Bi de çanta üreticem diye Çin'de insanlar eşleriyle sevişecek vakit bulamıyor, yepisyeni çocuklar dünyaya getiremiyor. Ayıb. Adamsendeciler sizi. Hadi gidin şimdi. Optm kib bye ;))
● Adamsendeci bir çiftin ilişkisinin bitişi: "Adamsende diil bende ://"
● O diil de ben küçükken "Hazine Müsteşarlığı"nı bambaşka ~~-hatta banbaşka-~~ bi yer sanıyodum ya la. Sonra biz büyüdük ve kirlendi dünya. Özellikle de, bizim bi arkadaş var şimdi isim vermeyeyim, o büyüyünce inanılmaz kirlendi varr ya, bok götürdü onun yüzünden bok. Büyümez olaydı. Hayvanın oğlu ya. Bak düşündükçe aklım gidiyo.
● Lavabonun arka kenarına çok yakın olan musluğun tasarımcısı kimse, Allah onun belasını versin inşallah. Yürüyen merdivenin başlangıcına kafası sürtsün inşallah. Ellerimi yıkarken lavabonun arka kenarına deymek ~~-evet, deymek-~~ kadar tiksindiğim bişey yok. Ha bi de küçük el çantası. O kadar. Başka yok.

o "lolipop dünya"da ne büyük anlamlar yatıyor aslında. ömer çelakıl eşliğinde çözücez.

● Keşke "Uluslararası Köln Şekerleme ve Bisküvi Fuarı"na davet maili gelmese hiç inbox'ıma. Bir kez de değil üstelik. Çok geliyor. Ben değilim ki sizin aradığınız, ben değilim o fuarın hedef kişisi, ben O değilim, sizi hayalkırıklığına uğratmak istemezdim ama değilim işte anlıyor musunuz!!1 (bu da böyle bir anımdır)
● Kötü esprinin dibine yolculuk: Bi gün amuda kalkıp bi yerden bi yere yürüycem, sonra da durup, meraklı gözlerle bakan kalabalığa "Bu da böyle bir adımdır" diycem. Biliyorum kafamı taşlara vurmak istiyorsun sevgili okur. Benim yani. Benim kafamı. Kafamı taşlara, taşları duvara, duvarlar ağaca dönmeli yurdumda.
● Telefon melodisi Inna ya da David Guetta olan çok yaşlı teyze, NEREYE VARMAYA ÇALIŞIYORSUN?! Özellikle o melodiyi daha çok, daha uzun dinleyelim diye "Meeh, meeeh.." diye yavaş hareketlerle, adeta tembel hayvan gibi telefona yönelmeler, "Ay şimdi Yes'e mi basıyoduk No'ya basıyoduk, yoksa önce gözlüğümüzü takıp sonra Ok'a mı basıyoduk, ay neydi..." gibisinden hal ve hareketler falan... Yemin ediyorum ömrümden ömür alıyorsun çok yaşlı teyze. Yalvarırım o müziği bi Nokia Tune falan yap, normal gibi yap, Allahını seversen yap be kadın!
● Yalnız blogdaki en ünlem'li yazı oldu. Birbirbir!!!11.
● Şimdi sen gidiyorsun ya... Gitmeden bi Like ediver isterim. Ediver. Ediver... Yok ordan espri çıkmıyormuş. Neyse. Öptüm kib bye ;))

Daçe.

Kısaca.. İki

2011-01-23T14:05:00.006+02:00

*Üniversite öğrencisinin, 'insanlıktan çıkmak' deyiminin hakkını vermek istediği, "Bu akşam çok pis dağıtıyoruz aabi!!1" diye gâleyana geldiği güne finallerin son günü denir.
*O gün, son sınav başlamadan önce çok güzel hayallere girilir, "Tatilde dört tane kitap, üç tane oyun, oniki tane dizi ve ikimiryon tane film bitiricem. Bitirmeyen de en adi o.. çocuğu olsun!!1" denir. Bir insanın kendine bu denli ağır hakaret etmesi sağlıklı bir şey değildir.
*Küfürlerin havada uçuştuğu, hayalkırıklıklarının ses efekti olarak kulaklarımızda çınladığı zamana ise finallerin açıklanma tarihi ismi verilir. BB vericek adi fizikçinin CC verdiğini görmek elbette fizikçinin kendisi, annesi ve bilimum yakınları için hoş bir olay değildir.
*Ha, öte yandan da "Olm kalıcam galiba :((" denilen başka bir dersin hocasının DC vermiş olması, onun cennetten gelen bir melek olmasına delâlettir. Ona iyi davranın, mümkünse ikinci dönem yine ondan ders alın. Kendisinin soyu tükeniyor.
*Bir öğrencinin hayallerinden çok daha sıkı sarılacağı şeye "kümülatif" denir. Kimi kaynaklarda CumGPA diye bahsedilir. GPA'nın ne olduğu asla bilinmez.
*Kümülatifi 4.00 civarı olan öğrenciye "insan", 1.00'den yukarı çıkmayana da "Kaç oldu şimdi senin ortalama?" denmez.
*Ortalamayı 2.50 yapmaya çalışan öğrenciye ise "Erasmus, he mi?" diye sorulur. Alınan cevaba göre, "Kuzeye gitmiycen, kuzey çoğ soğuğ oluyur, gitme kuzeye, napcan kuzeyde" denir, ama denmezse çok sevinilir. Yüzeysel midir nedir.
*"Erasmus olmazsa Work & Travel yaparsın, benim kuzenimin arkadaşının bi arkadaşı Alaska'da balık ayıklamış ve tam 3 milyar dolar kazanmış!!!!" diyen insanlardan da olabildiğince uzak durulması gerekir. Biraz daha git. Git, git, git...Tamam böyle iyi.
*Ha yok Avrupalarda Amerikalarda gözü olmayan ama yine de 2.50 ortalamaya kasan öğrenciye ise gururunu yeniden kazanmaya çalışan zavallı genç gözüyle bakılır. Üstüne gitmeyiniz, birkaç senede toparlar. (benim lan o)
*Sonuç olarak; acısıyla tatlısıyla hayvan gibi bi dönemi daha kazasız belasız (yani "ölmeden") bitirebilen öğrenci ayakta alkışlanır, kendisine ilk fırsatta gazi madalyası takılır.
*Madalyaların nereye takıldığı konusu ise, öğrenciden öğrenciye değişen bir muammadır.
*Yazı biterken "Hepinize iyi tatiller!", "Kendinize iyi bakınız", "O dizilerin hepsi biticek!" denir.
*Öperim.

not: artık neye "şemsiye" denileceğini, o şemsiyenin ne tip durumlarda açılıp kapanabilen esnek bir yapıya dönüşeceğini de sizin kendi tanımlamalarınıza bırakıyorum sevgili okur.
-ilk 'kısaca' için tık-

Daçe.

Ayn Zvay Dray

2011-01-20T23:47:00.001+02:00

"yine de insan gurur duyuyo."

İpini Koparanlar Listesi

2011-01-13T23:25:00.001+02:00

Ne zamandır "keyword reference" yazısı yazmıyorduk değil mi? Hemen son bir ay içinde Google'da bişeyler yazıp Daçe Der Ki'ye gelenlerin neler yazdıklarına bir bakayım, gerekiyorsa cevap vereyim falan...

amerikalı yıldız kim kardiş: kardişim benim kim kardashian olabilir o senin dediğin.
balon neden havada güneş oldu mu havası iner: hayat süprizlerle dolu işte.
deniz kenarındaki uniwersite: pek yakında sular altında kalıcaktır.
el bilendırın kullanımı: bilenbırıne sormak lazım.
istifra edince ne yenir: sen kovamazın ben istifra ediyorum.
johnnie walker annesini öldürmüş: yatacak yeri yok ayının!!
lady gaga etten elbise için köpek mi kestirdi: lady gaga köpeğe girmiş.
milli piyango biletinde umut olur, chp'den amorti çıkmaz: bunu aratıp da bloga gelen abi çok net, çok emin. saygı duydum.
neden badi parmağı: insanoğlu yüzyıllardır badi parm... böyle bi kompozisyon yazardım da aklın durur diye yazmıyorum.
nutella yiyorum: afiyet olsun.
o ne lan sıcak: valla di mi lan o ne öyle, benim de tuhafıma gitti kış günü. allaallaa. ne lan o. sinirlendim ha. o ne.
senden sonra basit makina oldu kalbim nerden moment alırsam alayım: fizikçinin arabeski de böyle oluyomuş demek ki.
vuruldum...öldüm sandım meğer yaralanmışım: ha iyi ben de bişey oldu sandım lan, ödümü zıplattın hayvanat.
yerli malı haftası hangi yiyeçek götürülüçek: waşington portakal götürülüçek, iran karpuzu götürülüçek. bi de o gün okul kıyafetiyle mi geliniçek açaba?
çalışamayacak kadar zenginim: oo ye beybi.
allahım şans alors on dans: mükemmel bir kafa yapısı! ondan istiyorum, hemen.
azerice event biliyorum tabiki nasıl denir: men event bilirem tabiki ne sandan aybalam.
lady gaga kadınlarla sevişiyor mu?: sevişiyor desem orda sen bir orgazm olucaksın di mi. sevişmiyor lan! inat değil mi, sevişmiyor! kimseyle sevişmiyormuş lady gaga! hadi bakalım.
insanoğlu naptı da küresel ısınmaya sebep oldu?: kombiyle oynarken oldu diye biliyorum. ben bişey yapmadım.
pazartesilerin sayısı, salı günlerinin sayısından, cumartesilerin sayısı da çarşamba günlerinin sayısından çok olan bir ayın yedisi haftanın hangi günüdür?: maviekran virdi*
rüyada timsah yalaması: 2011'de kısmetin açılıcak, aşkdada işdede her türlü gideri olan bi yıl olucak senin için. rahat ol bendensin hahahahahhh.

Bu da böyle bi anımdır.

Birlikte finallerle boğuştuğumuz cancaazıma ithaf olsun, yüzünde gülücükler açsın. Öperim.

Daçe.

Finallere Çalışmaya Başlamadan Önce "Dur şu feysbuğa bi bakiyim." Diyen Tüm Arkadaşlarıma İthafen

2011-01-09T13:25:00.005+02:00

● Bu kez 'bayaa' uzun bi yazı yazıp final haftası ~~ağzına ağzına s.çıcam. eheh şaka şaka~~ bütün gerginliğini alıcam sevgili okur. Şakaklarına masaj yapılıyormuş gibi düşün, ama daha güzeli.

● Neaptın?

● Ne kadar Engin Altan Düzyatan da olsan, lisede "Hangi adını daha çok kullanıyosun?" sorusuna maruz kalmış veya niyeyse en az kullandığın adınla hitap edilmişsindir. "Altan, tahtayı bi sil bakalım" falan. Gerçi durduk yere de Engin Altan Düzyatan'a niye empati kurduysam.

● Fotoselli (hani sen geçerken sinsi sinsi bekleyip bi anda otomatik olarak çatt diye yanan) sokak lambalarının Allah belasını versin inşallah. Korkuyorum diyorum, bi anda sanki fuhuş halindeyken polis basmış gibi kalıveriyorum diyorum, hiiç bana mısın yok. Geriliyorum gerçekten. Değişik fobilerim var.

● Dolmuşta n'aapılmaz, madde 1: Dolmuşta asla şöförün direk hemen arkasındaki koltuğa oturulmaz arkadaş. Yoksa unutuluyosun. Ben bunu bizzat yaşadım. Geçen gece eve dönerken dolmuşla, sırf yer kalmadı diye şöförün bi arkasındaki koltuğa, o asla 3 kişinin sığamadığı aslen 2,5 ~~götlük~~ popoluk sıranın en kenarına oturdum da; başıma neler geliyodu sevgili okur. Sen, şöför, beni aynadan görme, dolmuşta kimse kalmadı san; ben de uyuyakaliyim orda cam kenarında, sonra dolmuşçu kendi evinin yolunu tutmaya başlasın falan... Son anda uyandım da dedim lan neleroloroy, nereye gidiyoruz falan. Az daha uyku mahmurluğuyla "sene olmuş 2011..." diye başlayan uzun soluklu ve tahminen hiçbi yere bağlıyamıycağım bi cümle kurucaktım ki; dolmuşçu da ben öyle aniden arkasından çıkınca öyle bi korktu ki, dedi yaa sen ne zamandır ordasın kaardeş, görmediydim lan ben seni, sen inmemiş miydin? Dedim inmiştim de sonradan camdan girdim geri. Te allaam. Neyse sonradan iniceğim yere bıraktı da hepimiz rahat bi nefes aldık. Olaydan çıkarılıcak ders: Hayat süprizlerle dolu sevgili okur.

● Orta 1 ve 2'deki İngilizce derslerinde sınıftaki bazı salak arkadaşlarımın "Hocaaam Riçırt erkek mii kız mııaa?", "Hocaaam bu Sandra adam mı kadın mıııaaa?" şeklindeki soruları kadar çok az şey yıprattı beni şu yaşıma kadar. O zamanlar küfür bilmiyordum.

● "Yeni yıl, yeni başlangıçlar" mottosu altında miladî takvimi bırakıp kompile 12 hayvanlı türk takvimi'ne geçiş yaptım okur. Gerçekten. Atmıyorum. 12 hayvanlı takvime göre mesela şu an Tavşan Yılı'ndayız. Bu ne demek? Hepimiz tavşanlar gibi çoğalacak mıyız? Yoksa alemin tavşanı mı olacağız? Bunlar tabi ki yıl içinde görülücek şeyler. Hatta bizzat ben deneyimleyip sizlerle paylaşıcam. Hadi yine iyisiniz ha.

● Geçenlerde, sevgili okur, lise 2'deki matematikçimize rastladım sokakta yürürken, bi an selam vericek gibi oldu, sonra çekindi, sonra durdu durdu, ani bi hareketle "Ss-sen, 72 almıştın..." dedi. Dedim hocam pardon anlayamadım? filan. "Ben" dedi "ikinci sınavları biraz geç okudum da" dedi, "sen 72 almıştın, hatırlamışken söyliyim" dedi. Lan. LAN. LAAN. Dedim hocam evet biz bi ara size çok sorduk sınavları okudunuz mu falan diye ama, işin dedim açığı ben bu kadar bekleticeğinizi hiç düşünmemiştim. Sonuçta dedim 4 YIL OLDU LAN dedim o sınav biteli, ANCA MI OKUYOSUN BEYAZ KOCA KIÇLI!!1!!11! Lanet olsun ki git dostum, tamam mı, git!! Ağlayarak ordan uzaklaştı. Bu da böyle bi anımdır.

● O diil de bi yerden böyle çok büyük bi para çıksa, ama hani servet gibi, dolar milyoneri-milyarderi filan olsam mesela, gidip direk San Marino'yu alıcam biliyo musun. Komple, parası neyse verip alıcam yani. Hep kendime ait bi ülkem olmasını istemiştim. Aldığımın ikinci günü San Marino milliyetçisi olmazsam bana da en büyük adamsendeci desinler. sSs.

● Jeoloji dersimizin hocası bir koca dönem boyunca o kadar kahverengi giyindi ki; artık dersle uyumlu olsun diye yaptığını sanmaya başladım. Soyadı da Toprak kendisinin. Ressmen GEO201 dersi vermek için dünyaya gelmemiş de nedir.

● O diil de peki, dolmuşçuların son zamanlarda artan Emre Aydın sevgisine kaç puan yazalım?

● Hastayım diye doktora gittim, saygılar hocam dedim, gribal bi durumum var dedim. O gribal lafını bi bırak önce! dedi. Atarlı. Peki dedim. Grip gibi bi halim var, burun akıntısı falan. Bi de bende sinüzit var normalde, o da etkiliyor olabilir dedim. Dedi yavrucum baş ağrın oluyor mu? -Hayır. O zaman o sinüzit lafını da bırak. Böyle 10 dakkalık muayene süresinde onu bırak bunu bırak diyince lan dedim ben iyiymişim ya la. Dedim hocam çok afedersiniz düpedüz ayılık etmişim, aslında hiçbişeyim yokmuş benim, en iyisi arkama bile bakmadan kaçayım ben dedim. O günden beri bayaa sağlıklı bi insanım.

● Dönüşümlü olarak bi hava sıcaklığını bi saati gösteren elektronik aletin ticaretine girsem, Mark Zuckerberg ile paralarımı yarıştırırım. Ama yapmıyorum.

● Akon ne kadar rahat bi adam. Ne zaman Akon dinlesem, "Yaa oolum sktiret allaşkına, yok sınavmış yok başka bişeymiş, dert etmiycen yaa" diyomuş gibi bi hava seziyorum.

● Gece, yarısını ısırıp bıraktığım kurabiyeye sabah devam edince orda bir 'save-load' seziyorum.

● Beklediğim kadar uzun olmasa da garip bi şekilde yine uzamış oldu. Bu ara finallerine filan iyi çalış yavrııım. Güzel bi hafta geçsin inşallah, şemsiye gerektirmeyen falan. Hati. Öptüm.

Daçe.

Kahvaltıdan Önce Aç Karnına

2010-12-25T13:19:00.004+02:00

● Neaber'in, söyleniş olarak yavaş yavaş Justin Bieber'i çağrıştırmaya başlamasından beri yepyeni giriş kelimeleri arayışına girdim. Bieber sevgili okur? Bak aynı oldu işte. Tabi "bi-ğe-ber" diye okunucak.

● Cümleleri hiçbir yere bağlayamayan bi jeoloji hocam var, ne kadar da ilginç ne kadar uzak bişey di mi böyle ne kadar da tatlı kedi cınını sinin. Ressmen bağlayamıyor adam. O kötü, o Hint aksanlı İngilizcesiyle cümleler hayvan gibi havada kalıyor. Gerçi şimdi şuraya gelse, "Sen sanki çok iyi bağlıyosun di mi zibidi?" falan dese, hiç de bişey diyemem. Ben de bağlayamıyorum. Ama yani, bu yeteneksizlikten benden başkasında da olduğunu görünce o kadar mutlu oluyorum ki. Geçen gün mesela, böyle yeni bi terimin ne olduğunu açıklıycam derken bi türlü açıklayamaması, o an nası anlatsam filan diye damla damla terlemesi, en sonunda "That's just... you know... s-something like... Allright." diyip yeni konuya geçmesi filan. Bilemiyorum. Garip. O diil ben de gerçekten mutlu bi sona bağlayamadım. Allright.

● Allright demişken, geçen gün kahvaltıda babamın da blogun sıkı takipçilerinden olduğunu, bizzat kendisinin "Oğlum öyle göt möt yazmışsın, argo olmamış mı sanki biraz?" diye gülümseyerek sormasından öğrendim. Evet babacım şu andan itibaren üzerimde büyük bir baskı hissediyorum, nası kasılmadan komik olmaya çalışcam şimdi. Şaka şaka ben yine hayvanlar gibi espriler şakalar yapıcam, okudukça gülücez falan böyle, güldükçe düşünücez, düşündükçe Allah'ım ben naaptım diycez, sınavım var benim, ben haala daha blog mlog okiim diycez. Neyse uzatmıyım ama böyle bir pişmanlık silsilesinde kaybolucaksın birazdan sevgili okur. Bu arada babama bir hoşgeldin alkışı.

gerçi bunlar alkıştan ziyade, apaçi dansında top çevirme figürü yapıyor gibiler.

● Önceki günlerde, sevgili okur, bir cinsel istismara uğradım, senin haberin var mı? Gerçekten çok üzünç. O gün okulda tam 20 arabaya otostop çektim de hiçbiri durmadı. Sınava da yetişmem gerekiyo bi yandan. Gözlerimin içine baka baka, "Ahahahaa mal gibi yürüyceksin ama ben uçuyorum adeta!" der gibi ~~piçlik~~ pislik yapmalar falan... Bu bir cinsel istismar değilse nedir? Dedim, hayvanın oğulları! Dedim, Allahsızlar! Kız olsam dururdunuz di mi lan? dedim. Sırf dedim benim bacaklarım yok diye bunu yapıyosunuz di mi dedim itler. Benim dedim, kaba tabir kullandım, memelerim yok diye di mi dedim. İtler. İtler demedim tabi. Ama o an orda çok sinirlendim. Sonra bi baktım zaten öyle 20-25 araba hiç durmadan geçerken ben de gideceğim yere varmışım. E dedim o zaman pes. E dedim yuh. Sonra birtakım küfürleşmeler falan. Ne anlatıyodum ya ben? Neyse.

● Geçenlerde cancaazla oturduğumuz restorana böyle hayvan gibi kalabalık bi grup geldi, gürültü bağrış çağrış hobaa falan. Dedim nooluyoruz, kim bu vandallar. Meğerse ODTÜ Münazara Topluluğu gelmiş, ama yani, ne bileyim, topluluksunuz diye de her yere öyle topluca gidilmez ki lan. İnsan korkuyor öyle bir anda mekana ayılar gibi girilince. Hayır bi de, Allaam, bi insan münazaracı olmayagörsün, her şeyi mi tartışırsın arkadaş. Yok şu pizza daha iyiymiş içinde balık varmış yok ben tavuk sevmiyorsam zorla yediremezmişsin. Gerçekten de, herşeyin olduğu gibi münazara ruhunun da fazlası zarar sevgili okur. Ben bunu bizzat orda yaşadım.

● O değil de Ngoma Ndoma diye Angolalı bölüm arkadaşım var lan. Tam siyahi forvet adı değil mi? En kısa zamanda "Başkanım beni al!" demeyi öğreticem, sonra ver elini Gençlerbirliği, Ankaragücü, en kötü ihtimal Eskişehirspor. Türkiye'de biraz ün yapıp, menajer olarak İspanya'ya uçmayı planlıyorum. Yeppaa.

● YENİYILYENİYILYENİYILYENİYILBİZLEREEEKUTLUĞOLSUN! Bu sene ilk olarak Sidney'de girmeyi planlıyorum yeni yıla. Bütün dünya öyle maal mal bakarken ben coşkulu kutlamalar eşliğinde 2011'in ilk insanlarından olmak istiyorum. Sonra onunla da yetinmiycem, Sidney'de kutlama yapıldı mı? Hoop ordan en yakındaki denizaşırı batı komşuya. Ordan yine bi batıya bi batıya derken en son yine Sidney'de bitiricem. Böylece hem ilk giren, hem son çıkan olucam. Garip şeyler düşünüyorum kahvaltı yapmadığımda.

"yaklaşık 321,000 sonuç"

● Bence Beşiktaş yaptığı her transferi hemen pıtı pıtı diye borsaya gidip bildirmemeli. Hesap verir gibi. Bak ben bunu aldım, bu da fişi, der gibi. Sanki vergi iadesinden kâr edicez.

● Ben çok bedavacı bi insanım biliyo musun. Çok ama. Kolaycı falan böyle. Resmen beleşçi şerefsizin tekiyim. Ama mesela düşünsene, ben hep şey istiyorum, ATM'ye gidicem para çekmek için, diycem ki atıyorum 20 lira çekeyim ben. Giricem 20'yi. Böyle bi beş-on saniyelik para sayma efektlerinden sonra bana 50 lira vericek. İstemsizce, iradesizce, mal gibi 50 vericek. Ben 30 lira kârda olucam. Bence süper olurdu. Banka yöneticilerine sesleniyorum, en azından yılda bi kere hiç kimsenin bilmediği bi gün böyle bi uygulama olmalı. Yemin ediyorum nası mutlu olurum. "Ehehehe" derim, "kerizledim makinayı" derim, "ressmen fazla para virdi" diye görgüsüzleşirim o gün. Oha ya. Müthiş olurdu. Bankam olsa, böyle benim gibi küçük hesapların adamlarını, böyle benim gibi adi beleşçi insanları sevindirirdim yılda bi gün. Sevap oğlum işte. Kolay yoldan sevap kazanmış olurdum... Falan.

● Yalnız ATM'lerin de para sayma tribine hastayım ha. İçerde sen görmüyosun, ama tıkır tıkır tıkır tıkır bişeyler oluyo. Para para üstüne biniyo. Ressmen o an orda alıp alıp sayıyo, öyle veriyo. Makina da olsa, parasını sayıyo hacı. Işığa falan tutuyo, bakıyo böyle içinden Atatürk görünüyo mu diye. Ben bile kaç yaşıma geldim, hala daha bi çok yerde sırf kerizliğimden saymıyorum gelen para üstünü falan. Halbuki belki hayvan gibi kazık yiyorum o an. Yine de saymıyorum. Ama makina sayıyo. İşte ben öyle makinanın önünde saygıyla eğilirim arkadaş. Bu arada konu açılmışken, ATM'ye ey-ti-em diyen insanların tamamını bi gün çıkmaz sokakta toplayıp üzerlerine dobermanlar salıcam.

● Koca bir sınav boyunca bana "yedi! yedi!" diyip aslında sekiz'i kasteden de aynı Angolalı arkadaş. Afrika'da o kadar Türkçe olimpiyatı boşuna yapılmış meğer. O kadaaar Ayna ekibi bomboşuna dolaşmış meğer. Senin için ağladım yalan mı yalan mı, yalanmış meğer. Özcan Deniz girdi çıktı bir an bloga.

● O zamaan ben gideyim bir kahvaltı yapayım. Kalın giyin sevgili okur. Yeni yılda dünya barışııı, sevgiii, aaşkk, sağlıııııkkk... Öperim.

Daçe.

Daçe Live

2010-12-12T23:22:00.003+02:00

inşallah okunuyordur yoksa s.çtık demek. en kötü tıklayın, onlar büyür :)

-edit: sağ kenardaki bilimum komiklik için tıklayıp büyütmek gerekiyor-umuş-

Girilmez'li Kapılar (felsefi gibi oldu lan ehehe)

2010-12-02T00:18:00.000+02:00

● Selamlar sevgili okur ne yaptın.

● Blogdaki en laçka başlığı da attım, oh mis.

● Bu paragrafın adı ~~göt~~ popo: İnsanoğlu, çok afedersin, poposu olmadan bir hiç sevgili okur, ben artık buna kesin karar verdim. Öyle yok cinsel organımız, yok beynimiz, kalbimiz falan değil; özellikle bir ~~göte~~ popoya sahip olmadan asla yapamazdık. Eminim. İnsan, o kadar seviyor ki kendi ~~götünü~~ poposunu, ona o kadar iyi bakmaya gayret ediyor ki. Bi kere, nerde ne zaman olursa olsun, insanın içinde "evvela ~~götü~~ popoyu bir sağlama alayım" içgüdüsü aktive oluyor. Bu arada bu paragrafta biraz fazla ~~göt~~ popo diyor olabilirim kusura bakmayın. Ama bunları da yazmazsam olmaz. Sansür zihniyeti nereye kadar. Sonuçta ~~göt~~ popo önemli. Neyse devam ediyorum; bi insanın eğer ~~götü~~ poposu sağlam yerdeyse, onu bi yere dayamışsa, oturmuşsa, o ağırlık merkezine doğrudan etki eden kütle rahata ermişse, sen o insana dünyanın en acı küfrünü et, en analı bacılı lafını say, o insan o kadar kolay sinirlenmez. En azından ayakta ve savunmasız halde olduğundan daha soğukkanlı davranır. Böyleyken böyle. Özellikle yaşlı insanlarda bu ~~göt~~ sevgisi daha çok var bak. "Ooooy aman amanamanama yavrıım" diyip geriye geriye gidip mutlaka bi yere oturmaları, yer yoksa bile mutlaka bi yer bulabilmeleri bu yüzden. Hatta biraz daha ileri ~~götürecek~~ poporacak olursam, tarih boyunca çıkan savaşlar hep "~~göt~~" popo yüzünden çıkmış sevgili okur. Para, kadın, petrol, silah vs. bunlar değil. Sadece ama sadece ~~göt~~ popo yüzünden. Devletlerin "zaman kötü" mentalitesi buradan geliyor mesela. Daha fazla ~~göt~~ popo demeden bitireyim paragrafı. Ağız ishali deniyor işte buna da.

● Beni en çok üzen şeylerden biri de, GİRİLMEZ yazan kapıdan personelin elini kolunu sallayarak girip çıkabilmesi ve senin tamamen bu olayın dışında kalmandır. Bundan öte bir dışlama, bir faşizm, bir üstünırkı korumacılık var mıdır ya? Resmen, yani bu kadar da utanmazlık olmaz, açıkça "Personel harici giremez." yazıyor. Allahalla. Hayır gözümün önünde o GİRİLMEZ'den girip çıkmalar, ne bileyim, dışlar gibi, canımı sıkıyor biraz. Sonra geçiyor ama.

● Hapşırıkla aynı anda gelen öksürük'ün, mümkünse, Allah belasını versin. Islak sopalarla versin hem de.

● Bizim Statik dersimizin, böyle force'ları, moment'leri, equilibrium'ları incelediğimiz, dünyanın ilmine ilim kattığımız dersimizin hocasının inşaat mühendisliği mezunu olması ve her ders [ki petrol mühendisliği öğrencisiyiz] inşaatçı damarı tutup konuyu mutlaka köprü-baraj inşaatlarına, binalara, gökdelenlere getiriyor olması ve size yemin ederim ki uzun cümle yazıcam diye başını unutmuş olmam bu cümleyi sağ sâlim bir yere bağlayabilmeme engel değil.

● İngilizce'deki en sevdiğim kelimelerden birisin equilibrium. Biraz daha kassan kendi dilini oluşturucaksın. Ama biz seni böyle de çok seviyoruz. Gerçekten karizma sahibi insansın. Mert insansın. Nice ermişleri "doğru yazıcam" diye, nice dervişleri de "doğru telaffuz edicem" diye harcadın. Canım equilibrium.

● Bilgi köşesi: Zamanında okumadığı sınavları hala daha okumamakta ısrar eden hocaya "E ama senin de Allah belanı versin" denir. | Pirinç ve tahıl tozuyla yapılan ulusal Japon içkisine "saki" [sağ-ki]; saki'yi fazla kaçırıp etraftaki 'karıya-kıza' laf atma raddesine gelen şuursuz Japon'a da "sakin ol dostum" denir. | Özellikle bu son söylediğime kötü espri denir.

● Bazı işletme ya da alışveriş merkezlerindeki tuvaletlerde bulunan "hava üfleyerek el kurutma aparatı" var ya sevgili okur. İşte o apartlardan bazılarının o kadar çalışma isteği yok ki. O kadar yok ki yani. O kadar olur. [bi yere bağlamak istemez miydim sanıyorsun]

● Saat 10:30 falan, kalkmak için önce dolmayı bekleyen dolmuşta geçtim yerime oturdum, açtım kitap okuyorum. Böyle biraz da okuması zor bi kitap falan (yazar burda hava mı atıyor yoksa gerizekalı olduğunu mu söylüyor orası şey değil daha). Tam ben kitabımı açtım, dolmuşa iki kişi binip arkama geçti. Arkadaşlarmış. Konuşuyolar böyle, muhabbet hayvan gibi coşkulu falan. Neyse dedim, okurum ben bu kitabı. Okunur dedim okunacak. Sonra iki kişi daha bindi. Onlar da kendi içlerinde arkadaşlarmış. Muhabbete başladılar böyle şakalar espriler filan. Ben hala kitabımı okumaya çalışıyorum. Akabinde 3 kişi bindi. Bunlar da arkadaş. ANUHAHUNANAHUAHA diye gülüşmeler gırla gitmeye başladı. Kafa gitti benim. Okuyamıyorum. Ama bi yandan da okumak istiyorum. İnat ettim. En son iki kişi bindi yine, elbette arkadaşlar, ama arkadaşlıkları yetmiyor gibi bi de dolmuşta önceden 'binili' başka birileriyle daha arkadaş çıktılar. ALLAHSSENBÜYÜKSÜN. Kafayı yiyordum la. Bir anda ilkokul üçüncü sınıftan farksız oldu dolmuş, o kadar gürültü, o kadar her yerden aynı anda gelen apayrı muhabbetler sardı ki bedenimi. Ben kitaba bakıyorum, kitap bana bakıyo. En sonunda EEEH dedim sizinle mi uğraşıcam lan! Ha naptım, öyle mal mal kitaba bakmaya devam ettim. Anlamadan öylece baktım. Bi an için hepsi aynı anda susar umuduyla... Öyle bişey olmadı tabi. Allah dolmuşta kurulan arkadaş klanının belasını versin.

● Çok fazla bela okudum di mi. Bak kıyamıyorum da hiç.

● Kahve benim uykumu getiriyor sevgili okur.

● İyi geceler, ya da en azından iyi layk'lamalar sana. Öperim.

Daçe.

Sırada Gündemden Derlediğimiz Haber Turu fiççiyuuu

2010-11-19T16:17:00.002+02:00

● Kurban bayramınızı kutlarım falan da, aslında dördüncü güne kalmasaydım iyiydi. Dört gün bayram mı olur olm? Ben bile daraldım yani şurda. Bi de bütün o kaçan inek, sevimli boğa, sakinleştirilemeyen angus haberleri bitiyo, kalmıyo dördüncü güne. Littleiv'ın da söylediği gibi, dördüncü gün tam bir evlatlık.

● Neaberss? ;))9)
● Allah kimseye şişman çocuk özgüveni vermesin sevgili okur. Maazallah. Üstelik o çocuk bi de Amerikan tıraşlıysa, o çocuk bi de esmer yanık tenliyse falan, "ne bakıyon lan? bakma s.kerim belanı! bakma lan! sen de bakma!" triplerine giriyo gibi oluyo. Yemin ediyorum Jackie Chan'de yok o kadar özgüven. Geçen bir denk geliverigeliveriyodum da, olmadı çoğşükür.

● Yaratıcı çocuk küfürleri arasında, afedersin, "bela s.kmek" deyimini hiçbir zaman anlayamadım.

● O diil de Ankara'da böyle; "Aşağı Eğlence", "Yukarı Eğlence", "Gazino", "Asfalt" gibi semt isimleri olması ne kadar ilginç diil mi? Ondan sonra Ankara'ya sıkıcı şehir filan diyolar. Asfalt diyorum, Gazino diyorum lan!

● Allah da kimseye tek DJ'li radyo vermesin. Sabah akşam Virgin açık, drive'lar dışında sürekli aynı adam var (uu beybi drayv filan diyo teknik konuşuyo). Adamın adı da nedir bilmiyorum ama mesela İsmail olsun; işte benim içim dışım İsmail oldu. O zaman İsmail Fm olsun kardeşim. Hayret bişey. İsmail diye de DJ hiç olmadı ama. "DJ İss" filan... Yok yok olmuyür.

melih gökçek ile şanghay hatırası.

evet biraz alakasız filan ama.

● "Huzursuz bacak sendromu" diye bişey var, bilmiyorum biliyo musun sevgili okur. İsmi çok güzel diil mi? Ne bir latince kelime, ne bir endikasyon kundikasyon. Tamaamen Türkçe. Bizden biri gibi. Sanki bi tek bizde olurmuş gibi. Nitekim babamda filan oluyodu bi ara. Yani demek istediğim; bak ne güzel, yapınca oluyo. Olmuyo diil. Benim de böyle böyle tıp bilimine naçiz katkılarım olsun istiyorum, ne biliyim mesela depresif ayak, iyimser omuz, umutlu göbek diye sendrom isimleri olabilir. Ya da... çok saçma oldu evet.

● Bi kere de "İstermisiniz" diil de, adam gibi, "İster misiniz" yazın arkadaş. Kim işletmesine yeni eleman arıyosa, afişine "Bizimle Çalışmak İstermisiniz" yazıyo. Yemin ediyorum bi gün oraya kurşun kalemle bi edit yapıcam, "Bizimle Dilbilgisi Çalışmak İstermisiniz" olucak. Oha. Bence çok güzel fikir oldu. Bi' ara pratiğe geçittirmek lazım.

● Küçük şeylerle mutlu olabilen insan gerçekten de çok sevimli, takdir edilesi; ama ne biliyim; Kızılay'da dolaşmakta olan dört kişilik bi arkadaş grubundan bi anda "Bi fotoğraf çekilek la!" fikri çıkıyo, bi tanesi telefonunu çıkarıyo çekmek için, diğer üçü arkasına Kızılay'da herhangi bi yer manzarası alıyo, atıyorum Burger King önü. Öylesine bi fotoğraf. Böyle buram buram yüzeysellik, apaçilik, işimiz gücümüz yok'çuluk kokuları eşliğinde. Kızılay'da herhangi bi yer manzarası da, o an onun için oluyo adeta bir sağa yatan Pisa Kulesi; adeta bir Kolozyum herhal.

kızılay değilse de...

● Pisa'nın aslında Pizza olmadığını öğrendiğimde (yaş on iki filan) yıkılmıştım. Şimdi biraz daha iyi gibiyim.

● "Hadi pleysteyşın oynıyalım!" diye büyük bir hayata bağlılıkla "beynine vermeyi" teklif ettiğin arkadaşının, sen sırf oyun daha zevkli olsun diye orta halli bi takımı seçtikten sonra gidip en güçlü takımı seçmesi de, ne biliyim, bence çok büyük adamsendecilik örneği. Tahminen o arkadaş, çocukluğundan beri Sims'te para, GTA'da sağlık ve silah şifreleri yazmadan oynayamayan da bir insan. Kendisi bu satırlardan habersiz olacağı için gerçekten şu an ne kadar sayabilirsem o kadar iyi. Ha ama yanlış anlaşılmasın, sonraki maçlarda "verdim" kendisinin "beynine". Ama parmağımı da sakatladım o ayrı.

● New York'ta Beş Minare'de her şey çok olağan geldi de, bi tek Engin Altan'ın o zenci gengstalarla nası can ciğer arkadaş olduğunu bi türlü çözemedim. Hayır ne biliyim sarışın, beybifeys de bi insan kendisi. ~~İnsanın aklına her türlü şey geliyü.~~

● Peki o filmin İngilizceye, olduğu gibi, "Five Minarets in New York" diye çevrilmesi?

● O diil de gerçekten pazarlık konusunda çok ballı bi insanım sevgili okur. Pazarlık yapmayı hiç beceremiyorum, teknik yok yani, niyet var ama yapamıyorum bi türlü. Ağzıma yüzüme bulaştırıyorum. Ama nasılsa, her seferinde çok deli indirim yaptırıp alıyorum alıcağımı. İnanılmaz ballıyım. Keşke biraz da bilsem pazarlık yapabilmeyi, daha zevkli olucak. Misal, geçen gün gittim, Kızılay'daki işportacılardan yepisyeni 4 poster aldım. Asmalık. Tanesini 5 liradan satıyomuş. Noluyor haliyle, 4 tanesi 20 lira. Şimdi böyle uzaktan bakıyodum, bi anda Hop! diye geldim tezgâha. Dedim, "Ne kadar aabi?" Bi kere "abi" dersen nası pazarlık yapıcaksın di mi? Ama abi de resmen abi yani, 35'inde, belki 40'ına gelmiş. Neyse. Hiç istifini bozmadan, soğukkanlılıkla "5 lira." dedi. Öyle bir "5 lira." ki o, "İnanılmaz kararlıyım 5 liraya satmakta, 1 kuruş indirim istersen s.çarım ağzına" diyo adeta. "Hmmff" dedim, "Peki" dedim, "Bana ne kadara vericen?" Hayır daha ilk dakikadan "Bana kaça olur?" muhabbeti çevrilir mi? Pazarlık konusunda ne kadar amatör olduğum ortaya çıktı resmen. Ama işte, ballı mıyım neyim, ya da beybifeysim diye insanlar kıyamıyo mudur nedir. Şey mi diyolar bi anda acaba "Ulan aslında tanesini 5 liradan sokuyoruz insanlara normalde ama tanımlayamadığım bir his, bu temiz yüzlü iyi aile çocuğuna indirim yapmama neden oluyür" falan. Adam direktman dedi ki "3 tane al bi tane de ben hediye ediyim sana" İşte o an dünyalar benim oldu sevgili okur. Göz göre göre 20 liralık alışverişi 15 liraya kapatıcaktım. Daha ilk üç dakika içinde yüzde 25 indirim yaptırmıştım. Posterlerimi aldım kolumun altına, verdim 15 lirayı, eve kadar çocuklar gibi şen gittim. Çünkü boru diil, amatör filan da olsam, o indirim yapılıyordu. Ve bir paragraf daha çok uzadığı için burada bitiyordu.

● Gerçekten çok uzun paragraftan hiç hazzetmiyorum. Hiperaktif çocuklar gibi çok uzun paragraf, kıpır kıpır, bitmiycek gibi hiç.

● O diil de ben gidiyim ya. Bayramın dördüncü günü filan da olsa kutlarım. Selametle sevgili okur.

Kaç Zamandır Yayınlamadıktı Sonuçları

2010-11-16T12:16:00.001+02:00

tıklayınca dev bir ivmeyle büyüyor.

Umutçuğum.

2010-11-15T23:18:00.002+02:00

en sevmediğim şey de resmin içine içine yazılan, kesemediğimiz linkler filan.

...

Uzaktaki objeyi görebilmek için gözlerini kartal gibi kısmaya zorlayan güzel insanlardan biri Umut Sarıkaya, miyopluğundan bahsettiği bir yazısında şöyle der:

"Ağır derece miyop ve gözlüksüz olunca insan ister istemez mutluluğu da uzaklarda aramıyor. Evin yolu belli, işin güzergâhı belli... Ama gözlüksüz biri için her şey o kadar da kolay olmuyor, mesela bilinmeyen bi yere giderken otobüs tabelalarını okumak büyük bir ızdırap, sinemaya gitmek baş ağrısı, konserler anlamsız, selam veren dostların beyhude çabaları veya iki masa ötede oturan çok güzel bir kız ise manasız kalıyor..."

Ben burada kalkıp da "Umutçuğum aynı ben!" diyecek değilim. Ama size bişey söyliyim mi? Umutçuğum hakikaten de beni yazmış burda böylece. Benden bahsediyor. Yazar burda, kimse üstüne alınmasın rica edeceğim, düpedüz bana sesleniyor; özellikle de "beyhude çabalar" benim göbekadımdır aramızda kalsın.
...

Hepi topu beş saattir aralıksız ayaktaydım ve bileklerime yaşattığım bu travmadan tamamen ben sorumluydum. Bir erkek için beş saat boyunca alışverişte olmak öyle çok sık görülür bir şey değil. Kaldı ki, benim de öyle çok sık gördüğüm bir şey değildi. Ne statükocu ayak bileklerim ne de tıpkı bir olimpiyat şampiyonu millî halterci edasıyla saatlerdir onlarca poşeti dengeyle kaldırmaya çalışan makus tâlihli ellerim böyle bir tiyatroyu hak ediyordu. "Kendime bi tane pantol aliyim ya" diye başladığım günü alışveriş delisi olarak kapatacaktım resmen. Yalnız başımaydım, ilk kez bu kadar alışverişi bir anda yapıyordum ve sahip olduğum tüm bu laktik asit fantezili vücut uzuvlarıma rağmen "oha süpermiş lan bu gözlük" filan diye gazı veren aklıma bir türlü hâkim olamıyordum.
Tezgah görevlisinin binbir oyunla bana kazığın âlâsını ver ettiği bir pazarlıktan hemen sonra kapıp çıkıverdiğim yepisyeni gözlüğümü bir hevesle taktım. Kışın güneş gözlüğü takan insandan pek hazzetmezdim, ama şu an kendi ukala görünüşümden epey haz duyuyordum. Caddeye çıktığım gibi yemyeşil bir özgüven barıyla sağlı sollu ilerlemeye başladım. Fakat saatlerdir kalbime tekrar pompalanamayan kan yüzümü kıpkırmızı etmişti. Gerçi, ne zaman etmemişti şerefsizin oğlu. Ne zaman bir sıcak, ne zaman bir soğuk, ne zaman bir sakin, ne zaman bir heyecanlı an olsa nur topu gibi kızartıyordu suratımı. Tek kelimeyle "hayin" bir dolaşım sistemim var sevgili okur. Hain değil... Yorulduğumdan kelli, sanki kalabalığın arasında slalom yarışçısı gibi kıvrılarak ilerleyen ben değilmişim de, ben olduğum yerde kalırken karşıdan gelenler taşı çevreleyen akarsular gibi etrafımdan geçiyormuş gibiydi. Ya da bilemiyorum, sırf süslü sözler yazmak için de yazmış olabilirim bu cümleyi.
O sırada karşıdan gelen insanlardan birinin beni o an fark edercesine bakıp gülümsediğini hissettim. Belki de bana öyle gelmişti. Birkaç adım daha yakınlaşınca yüzündeki karanlık bölgenin giderek büyüdüğünü fark edebiliyordum; üstelik karşıdan gelen yabancının sağ eli havaya kalkmış, benim geldiğim yöne doğru sallanıyordu. Hayatım boyunca pek çok kez verilen selamı alamadığım oldu sevgili okur. Zira uzaktaki insanın bana verdiği selamı, salladığı o pamuk elleri, hiçbir zaman olduğu gibi aktarmadı adamsendeci gözlerim. Hep bir parazit soktu araya, sinyal zayıf dedi bişey dedi, hep buğulu ve bulanık gördüm uzağı. Nicedir ki pek çok arkadaşım başlarda bu yüzden bana posta koyuyor, sonraları benim miyop olduğumu öğrenince, bu karşılık alamadıkları selamları çok takmıyorlardı. Ve işte yine böyle anların bir yenisiyle karşı karşıyaydım, fakat bu kez belli ki karşıdan gelen yabancının miyop olduğumdan zerre kadar haberi yoktu. "Bulanık mulanık ama kesin tanıyorumdur" diye ben de elimi kaldırıp sağa sola salladım. Yüzümde her ihtimale karşı, belki de tanımıyorumdur da benim arkamdaki insanlara el sallıyordur diye belli belirsiz bir gülümseme bıraktım. Bu gülümseme ki, karşıdan gelenin gerçekten bir yabancı çıkması takdirinde bir anda aklımdan geçen bir şeyi hatırlamışçasına tebessüm ediyor olduğum hissini verecek, karşıdan gelenin esaslı bir tanıdık çıkması takdirinde ise "Vaaay naaber yaa? :)))" modu içten sırıtışına geçecekti.
"Daçeee!!!"
Hala çıkaramıyordum ama belli ki o beni her yerden çıkarabilecek memnuniyete sahipti. Aksinin ayıp olacağını düşünerek karşılık verdim: "Eheh naaber yaa? :)))"
Yabancı resmen dibime gelmişti ama hala bulanık ve mozaikliydi. Gözlerim beni yine kontrpiyede mi bırakıyordu yoksa? Devam etti:
"Oğlum nerelerdesin sen yaa hayvan herif, görünmedin lan yıllardır!!"
Miyop olmanın sonucu olarak insan kendine birtakım yeni oyunlar buluyor. Bunlardan en zevklisi de, uzaktan gelen bulanık yabancı hakkında bir sürü tahmin ortaya atmak ve yakına gelince bunlardan kaçının tuttuğunu görmek. Adımlarca uzaktan bana doğru büyük bir kinetizmle gelen yabancı hakkında "aksansız ama bozuk ağızlı, yanık tenli, iç anadolulu bir erkek; tahminen Mmmmegasite hayranı; tanıdığım bi arkadaş olma ihtimali: %35" diye ortaya attığım tahminimin tutup tutmadığına bakmak için, onu hala seçemesem de konuşturmaya çalışıyordum.
"Ehehe lan işte buralardayım ya öyle takılıyorum okul filan, sen nerelerdesin asıl?"
Dünyanın neresinde olursa olsun, soyadımla hitap eden biri gerçekten de çok can bir arkadaşımdır. Bu düşünceyle ona doğru ilerlerken, bir anda hemen arkamdan omzuma "Pardon!" diye bir poke geldi. İnce sesli, narin bir pardon'du, müsaade ettim. Etmez olaydım! Saniyeler içinde arkamdan beni dürtüp önüme geçen bu uzun saçlı kısa boylu 'pardon' kız, karşıdan gelen bulanık yabancıyla, yabancıysa da bana yabancı, sana ne, bu yabancıyla ortada buluşup birbirlerine sarıldı. "Nası lan, ney, nelelororo?" demeye kalmadan merakımı gidermek için yanlarına gittim ben de hızlı adımlarla. Bir erkeğin hayatında, gözlerinin onu yanılttığı anlar vardır sevgili okur. Ama benim gözlerim gerçekten de abartıyordu artık. Zira yanlarına gittiğimde fark ettiğim şey, uzaktan gelen ama artık bulanık olmayan yabancının çok kısa saçlı, kısa boylu, gerçekten de yanık tenli ama Megasite fanı ne kelime, tam bir gotik üniversite ergeni bir kız olduğuydu. Kalakalmıştım. Daha önce de çok yanıldığım oluyordu ama cinsiyetine kadar da yanılır mıydı bir insan, yanıltır mıydı kancık miyop gözlerim... Ohaydı. Ama peki hani "Daçee" diye bağırmıştı? Yanlış mı duydumdu? İki kız yıllar önce birbirlerini kazara kaybeden lezbiyen sevgililermişçesine sarılıp öpüşürken, bulanık yabancının, dürtükçü kıza bakıp "Yaa Ayçin nerelerdesin oğlum sen laan ahahah! Valla inanır mısın demin de bi hatun gördüm aynı sana benziyodu, bi anda nası tesadüf oldu yaa harbiden!!"
Bir kızın başka bir hemcinsine aynı cümle içinde "oğlum", "hatun" ve "harbi(den)" sözcüklerini kullanması pek sık görülen bir şey değil sevgili okur. Kaldı ki, ben de gördüğüm anda arkama bakmadan kaçar, çitalar gibi koşar, 100 kilometreye nerden baksan bi 10 saniyede çıkabilirim. Öyle de yaptım. Bir anda hem gözlerimin, hem kulaklarımın beni adamsendeci pazarlamacılar gibi yanıltması, hem de dünyanın en özenti olmaya özenen gotik kızını görmüşlüğün verdiği canhıraş korkuyla ortadan kayboldum. Acaba nereye gidicektim? Ne yapıcaktım? Eyvah evyahlık bir durumda mıydım? Yok lan sen de amma abarttın sevgili okur, eve gittim nereye gidicem. (Güneş) Gözlüğümü çıkardım, (numaralı) gözlüğümü taktım; artık kimseler değmesindi net görüş keyfime. Oh mis.

Daçe.

That's Me In The Corner

2010-11-07T12:58:00.001+02:00

Kırmızı Işıklar

2010-11-03T00:35:00.005+02:00

☻Evdeki ses, evdeki ses, bam bam!
☻Hemen de aklına kötü şeyler gelmesin sevgili okur, belki taşınılıyo o evde bam güm diye, olamaz mı.
☻Geçen gün bi nakliye firmasının sloganını gördüm de, ~~hazır bi'şeyleri bi'yerlere bağlayabilicekken sıkıştıriyim şuraya~~, kocaman harflerle "Düşünün...! Taşının...!" yazıyodu kamyonun üzerinde. O an gerçekten taşınmayı düşündüm biliyo musun.
☻Yeni noktam da bu. Gülen suratlı nokta. Sevdiniz mi? Sevmedim'li yorum alırsam direk değiştiririm, böyle de okursever bi insanım. Biraz sinsi gibi gülüyo gerçi ama. Du'bakalım.
☻Uzun zamanlar sonra yaptığım yeni ankette, ilginç şekilde, ta dönem başında ilk derste söylediği "Yoklama alıyorum ama bu yoklama benim için o kadar önemli diil arkadaşlar..." diyen hocaya herkesin caan-ı gönülden inandığını gördüm sevgili okur. O şıkkı koyarken, dönem ortasında fikrini değiştirip, yoklama etkisini yüzde 5'e, 10'a çeken birtakım hocaları düşünmüştüm halbuse.
☻Halbuki yerine halbuse diyen insanla ben bir ömür boyu arkadaş olmak isterim. Çünkü halbuse diyen, hatta abartıp da halbusi diyen insan çok saf gibi, böyle, sürekli neşeli ve hayat dolu gibi. Halbuki'yle de isterim ama o bi' yerden sonra satıcak gibi. Böyle, sinsi gibi biraz, nasıl desem... ADAMSENDECİ!! Unutacağımı sandınız di mi. Böyle bi kelime nası unutulur olm.
☻O diil de geçen gün dolmuşta, "Kırmızı ışıklarda inicem..." diyen insana o an ayılar gibi gülücektim ama tuttum kendimi.
☻Yatarken büyük bi özenle kurduğum, böyle adeta çok severek, sevimleyerek kurduğum çalar saatime, sabah adeta şerrefsiz bir puşt gibi, adeta kanına susamış köpek gibi beni uyandırdığında ettiğim küfürlerin haddi hesabı yok. Ayrıca şu an bile o kadar sinirlendim ki, cümlenin nası başlayıp nası bittiğinden de haberim yok. Hişhoş diil. Biraz insanca uyandırır insan. Alıştıra alıştıra uyandırır. Köpek seni. İt.
☻"Sen, sen... Sağa sola bakma öyle, sana diyorum mavili!!1" falan diye, kalabalığın iç kesimlerine doğru kızan bi müdürümüz vardı lisede. O mavili'nin kim olduğu asla anlaşılamadı ama. Bu da böyle bir anımdır. Ayrıca lisede tam bir hababam sınıfıydık diyemiyorum çünkü tam bir hababam sınıfı falan değildik. Şimdi dağılabiliriz.
☻Dur ya nereye gidiyosun şaka yaptım.
☻Eğer, çok değil sadece 20. yüzyılın başında yaşamış olsaydım, ve biraz böyle futbol menecır 1910 filan diye bi oyun olsaydı, hiç şüphesiz van der Waals gibi bi adamı alır kaleye koyardım. Çünkü eğer van der Waals tam bir "Hollandalı file bekçisi" değilse başka da hiçbişey değil bence. Kaptanlığa kadar yükselir, öylesine bir karizmatik soyad. Pazubantlı bilimadamı.
☻Çok iri insanların toplu taşıma hakları ve boyu 1.60'tan kısa insanların şemsiye kullanma hakları ellerinden alınmalı bence. Çünkü ne çok iri insanla ~~afedersin~~ 1,5 götlük dolmuş koltuğunu paylaşmak isterim, ne de işte diğerini isterim. Bir an üşendim diğerini de uzun uzun yazmaya sonra bi baktım ulan zaten onu yazmasam da onu neden yazmadığımı yazdığımda ondan çok daha da uzun oldu demek ki şimdi onu neden yazmadığımı yazmamış olsam da onun kendisini yazsam ohoo dedim bu hala uzuyo bi el atıver. O da halletti sağolsun.
☻Nerden nereye görüyosun di mi, hayat böyle süpriz yumurta.
☻Şimdi gidiyim de yatiyim ya saat gecenin onikibuçuğu oldu. Sabah jeoloji sınavım var zira. Jeoloji de gerçekten çok sevimli bi ders. Sıradaki şarkı tüm jeolojiye gönül vermişlere gelsin... Yok lan ne şarkısı, ben gidicem diyorum sen haala şarkı markı istiyosun sevgili okur. Zaten büyük ihtimalle bu gece okumayacaksın sen bunu, nerden haberin olucak, ama yine de okursan diye söylüyorum, bütün edit yarına. Reklamı falan da yarın yapıcam zaten sen nerden bulup okuduysan. Âlemsin gerçekten. Böyle Â'yla falan hem de. Behlül kaçar.

*bu arada şu sidebardaki 94 yazan yeri 100 yapalım da bi rahatlıyım artık, komaya girdim oğlum burda aylardır!*

Daçe.

Kaç Zamandır Sormadıktı Bi'şey

2010-10-27T00:41:00.001+03:00

Birader Bi'şey Sorucam

2010-10-22T17:59:00.001+03:00

● Bi yazıya da şöyle "ulan yeni ve oricinal bir giriş bulsam ya" diye kasmadan başlasam, o gün bütün dişlerimi kırıp yerlerine elmas taktırıcam. Evet. Zenci repçi gibi klip de çekerim belki o gün. Şeyk yor ass derim. Ess diil ama, ass derim, a'ya vurgulu böyle.

● Kompartıman benim çok ama çok korktuğum, özünde belki yufka yürekli, ama tip olarak aşırı sert mizaçlı bi kelime.

● Feysbukta bi karikatüre ayılar gibi bağıra bağıra gülüp, anında paylaşıyosun, sonra o karikatürü beş dakika içinde, mizah anlayışının ölümcül derecede düşük olduğundan emin olduğun bi arkadaşın like'lıyo, ve saatler boyunca başka da like'lıyan olmuyo ya. Ne biliyim, hiç böyle şeyler başıma gelmiyo allahtan.

● Gri-beyaz küçük kareli eski moda ceketin olduğu yerde, limonatanın rakı bardaklarına konulup "lıkır lıkır" diye tabir ettiğimiz efektin ete kemiğe bürünüp gerçek olduğu şekilde içildiği bir mahalle düğünü var.

● Ankara sokaklarında bu aralar "Birader bi'şey sorucam..." diye önümde dikilip boş gözlerle bana bakan insan furyası başladı sevgili okur. Adamı görüyosun mesela sokakta, yanından geçip giderim diyosun, böyle bi anda Hop! diye önünde dikilip duruveriyo. Yani sana olmuyo belki ama, benim önüme Hop! diye çıkıyo öyle. Manyak gibi, öyle bi anda önümde duran insandan ben korkarım, kusura bakmasın. Bi de durduğu yetmiyo, böyle, cevap arar gözlerle gözlerimin içine bakıp "Bi'şey sorucam" diyo "birader" diyo. Evet o birader nedense eksik olmuyo. Kardeşi gibi mi görüyo o an artık, nası bi kuruyosa kafada, sağolsun tabi, hepimiz bi yerde kardeş gibi bişeyiz sonuçta. Ama ne biliyim, bi anda bi'şey sorucak olması, bi de sokakta onca insan varken özellikle beni bulup sorması falan... Hepsinin niyeti bi'kaç bi'şey de olsa para istemek olduğu için "Zamanım yok" diyip ordan ayrılıyorum. Belki gerçekten zamanım yok, belki ne biliyim, başka bi hayatta, başka şekilde karşılaşsak gerçekten de kardeş gibi olabiliriz. Ama bu yaptığın ayıp senin. Hayır o diil, bi gün çok sinirlenip çıkışıcam, "Eeeh! Formspring hesabı gibi mi duruyorum lan, formsiprink mi olm bura, sokak lan bura, yürüycem lan BIRAK LAN TUTMAYIN LAANN BENİİ!!11!1!!" diye delirivericem sokak ortasında. Ama kendimi tutuyorum. Çünkü bi insan kendini tutmazsa o insanı o an başkaları tutuyo. Kavga anında tutulmaktan gerçekten hoşlanmıyorum sevgili okur. Nerden nereye.

● Yapılan son araştırmalara göre (bkz: hesap makinası) ulaşıma her ay deli gibi para veriyomuşum lan. Geçen bi hesapladım da çok fena içime oturdu. Adeta evlat acısı gibi yemin ediyorum.

● Ne zaman cüzdanımda bankamatikten yeni çektiğim, sıcacık, gıpgıcır, katlanmamış para olsa; başka da para olmasa; ben o gıcır banknotu dolmuşçuya vermekten çok çekiniyorum. Çünkü düşün bak, daha dakikalar önce çekmişim belki, ohh demişim, ne kadar sıcak, ne kadar el değmemiş, kat izsiz diye sevinmişim falan. ~~Evet bazen banknot ile sıradışı bağlar kurabiliyorum.~~ İşte öyle zamanlarda gıpgıcır parayı direk uzatmadan önce, önce banknottan beni affetmesini isteyip, sonra onu manyak gibi hayvanlar gibi katlayıp katlayıp eskitip, öyle uzatıyorum. Çünkü gerçekten de gıcır banknotun elden ele dolmuşta dolaşması çok içimi dağlıyor. Dağlar dağlar.

● Dünyada en çok şaşırdığım insan da kot pantolonunun göt cebini kullanan insan. Gerçekten de kim ne derse desin, dünyanın neresinde olunursa olunsun, göt cebi her yerde göt cebi, her yerde lüzumsuz. Cüzdanına ulaşmak için girilen o zahmet, o ayağa kalkıp tekrar oturmalar, o alnından boncuk boncuk terlemeler, o yüzdeki daimi "ehe" ifadesi falan. Şaşırmaya hayatım boyunca devam edeceğim.

● Geçen gün tam bir yavru sivas kangal havlaması tonuyla konuşan kıza rastladım. Ağzını açtığı anda o çaresiz, o güvensiz, o aağzına aağzına vurulası sesi, yaklaşık yirmi dakika boyunca sinirlerimi yıprattı. Acı çekiyor gibi, ağlıyor gibi, hatta çok ağlıyor gibi, hönküre hönküre ağlamaktan bi step önce gibi. Yemin ediyorum gözlerim doldu kızın sesini duydukça. Zor toparladım.

● Tehlikeninfarkındamısınız?: 2010-2011 Ugg sezonu başlangıcı.

● Şimdi gitmem ve biraz uyumam lazım. Yoksa akşama iyice mal gibi olucam. Gerçi şimdi uyuyup akşam uyanırsam da mal gibi olucam. Off. Uykusuzluğun allah belasını vermesin de neyin versin.

● Öpüyorum.

Daçe.

Ortalamaya Bakmıyolarmış Aabi

2010-10-14T23:25:00.002+03:00

Yukarda ne var sevgili okur?

Yazıya resmen "what's up?" diye başladım ama hiçbiriniz anlamadınız di mi. Çünkü ingilizce böyle bi dil. İblisin oğlu bir dil ingilizce. What's up çok havalı, karizmatik ve Amerikanvari duruyo. Ama bak çevirdim, hiçbi havası kalmadı. Bundan sonra "What's up" diyen bi Amerikan görürsem, "Yukarda Allah var nigga" diycem. Evet bunu yapıp kaçıcam.

Şimdi bizim evde yaklaşık 1 haftadır yepisyeni bi tane tost makinesi var tamam mı. Eski tost makinemiz ikinci dünya harbinden kaldığını için (ikinci dünya savaşı da değil, direk harbinden kaldı, o kadar eski yani düşün), annemin yoğun isteği üzerine alınan bir tefal tost makinesi. Yalnız şimdi bu alet aramıza son katılan, çiçeği burnunda bi alet olduğu için çok seviliyor, el üstünde tutuluyor. Evde herkes bu tost makinesi geldiğinden beri sadece tostla besleniyor, 1 haftadır mutfağımız tost ekmeği kokusunun etkisi altında. Bir anda kaşar tüketiminin günlere bağlı değişim grafiği adeta erekte oldu çok afedersin, öylesine bir artış, öyle bir çılgınlık. Evet. Tost çılgınlığı. Kahvaltı, öğle ve akşam yemeğinde tost. Kaşarlı, salamlı, sucuklu, sosisli, karışık, kimbilir bazen sadece iki tane tost ekmeği, arası boş filan. Hayır yani yiyecek başka yemeğimiz yok da değil hani, yanlış anlaşılmasın, açlıktan öldüğümüz falan yok; tost makinemiz yeni olduğu için sadece bu coşku, bu heyecan. Şimdi gideyim de bi tost yapayım kendime.

Geçen gün, inanır mısın sevgili okur, cancaazla sinemaya gittik yine, fakat gün geçmiyor ki sinemada bir tuhaflık yaşanmasın... Bilet gişesindeyiz tamam mı, bilet alıcaz, gişedeki görevli kadına hangi filmi hangi seansı istediğimizi söyledik. Bi yandan da bilgisayardan bakıyoruz filan, takip ediyoruz. Koltuk seçme safhasına geldik. Bi koltuk seçme safhası ne kadar zekâ gerektirebilir sevgili okur? Gerektirmez yani, gerektirmemeli. Kadın ikimize bakıyo, gözümüzün içine içine bakıyo, iki kişi olduğumuz gayet aşikâr olmalı yani.. Kadın durdu durdu, hala ikimize bakarken, "Üç kişi mi?" diye sordu. Orda ben bi mal oldum. Bi bön oldum. Bi orda kalakaldım. Hayır bi de sevgili koltuğu filan seçtiriyoruz orda kadına bilgisayardan, hala üç kişi mi diyo. Hayalinde bize bi tane de yancı mı ekledi ne yaptı. Hayat süprizlerle dolu.

Binlerce yıldır dolmuşegemen toplumlarda hüküm süren "açılmayan cam"ların açılmadığını ilk fark ettiğim andır işte mutsuzluk. Normal şartlardaki bi insan ömründen çok rahat bi 6 ay atar.

İlkokul çocuğundan diil ama, ortaokul çocuğundan çok korkuyorum sevgili okur. Hele o tam beslenme çantası taşımaktan beslenme çantası taşımamaya geçiş süreci yok mu. Off. İşte bi insan hayatı boyunca bir tek o evrede kaybedicek hiçbişeyi olmadığına karar veriyo. Çünkü gerçekten de ortaokul çocuğunun kaybedicek bişeyi yok. Küfürünü eder, yaşıtlarıyla döğüşür (dövüşmez, ama döğüşür), kızlara lafını atar, gerektiğinde "Son kaleci - ilk penaltı!" diye hızla yere çökmesini bilir. Hayatı görmüş geçirmiş gibidir. İşte bu yüzden çok korkuyorum ben. Ne zaman ne yapıcağı, nası bi tepki vericeği falan tamamen meçhul. Ortaokul hoş bişey diil gibi.

Asansörde hiçbi zaman yabancı dizi ve filmlerdeki gibi kapıya bakar şekilde durmadım, duramadım sevgili okur. Hep, nası girdiysem öyle durdum. Bence benim gibi bi sürü insan var. Hatta eğer o insanlarla birleşsek, böyle çok kalabalık olsak, ne bileyim, sonra hemen dağılsak falan. Çünkü hiçbiriyle bişey yapmak istemiyorum, vazgeçtim.

İstiklal marşı ve kapanış.

Daçe.

Dikmen Caddesi Stats

2010-10-04T23:07:00.006+03:00

Kızılay'daki dolmuş duraklarından Dikmen caddesine kadar uzanan bulvar 3 kilometre. Bu mesafe, Dikmen caddesiyle birleşince 9 kilometrelik zorlu bir parkur oluşturuyor. Kızılay'dan bindik, Dikmen caddesinin en sonundaki evimize gidicez. O dokuz kilometre boyunca karşımıza çıkacak trafik ışığı sayısı hemen hemen 15. Yani kilometre başına 1,67 tane trafik ışığı düşüyor; ya da daha mantıklı bir oran ile 3 kilometre üzerinde 5 tane ışık var. Bu Dikmen caddesi adlı yolculuğa başladığımızda, ilk rastladığımız trafik ışığı bize yeşil yanıyorsa; diğer ışıklarda da yeşil denk gelme ihtimali ~~ortalama bir trafiği de hesaba katarsak~~ 200 dolmuş yolcuğuluğunda yalnızca 1 kez, falan. O da olasılık yani. Gerçeklik payı çok az. Çünkü ben bu yaşıma kadar kaç tane 200 yolculuk yaptım, birinde bile hepsinin yeşil olduğunu görmedim. Çoğu bile yeşil olmuyor. Neyse. İstatistik ve olasılıklara dönecek olursak; ilk ışıktan başlayarak hepsinin kırmızı denk gelme ihtimaline bakalım. Bu da, yeşil ışık ve kırmızı ışığın aktif olduğu sürelerle doğru orantılı olarak, 150'de 1, falan. Yani yine çok çok az bir ihtimal. 150 kez gitmemiz gerekiyor Dikmen'deki evimize. Ama bu koca bir yalan. Çünkü normal şartlar altında bir Dikmen caddesi aldığımız zaman, bütün o 15 ışığın da sırayla kırmızı denk gelmesi ihtimali, 3-4 yolculukta 1 falan. Yani çok sık. Eğer o gün iyi bir çocuk olursanız arka arkaya 15 tane kırmızı açan trafik ışıklarına denk gelirsiniz. Tabii ki bunda, ilerde cayır cayır yandığını gördüğünüz yeşil ışığa umutla koşarken, tam o sırada "Işıklara gelmeden." diye gizli emir kipiyle dolmuş şöförüne seslenen canı çıkmayasıca kadının payı çok büyük... Kadın tam da istediği gibi, ışıklara gelmeden iner, evine, çocuklarına kavuşur falan; ama sen onun mutluluğu için yeşil ışığı kırmızıya değiş~~tiril~~miş ve kendi evine gideceğin saate +3 dakika eklemişsindir. İşte tüm bu olasılıklar, istatistikler, Dikmen caddesi hakkında ne kadar bilgi vermeye çalışırsa çalışsınlar, yine her şey "Işıklara gelmeden." inen düşüncesiz, adamsendecinin kızı, bencil ve aptal kadının o kokuşmuş ve sarkık ellerindedir. İşte o yüzden, sevgili okur, o yüzden lütfen inmeden önce bir düşün; diğer yolcuları, diğer hayatları bir düşün. Etkileyeceğin bir günü, belki de tamamen değiştirebileceğin başka bir ömrü düşün... Evet, şimdi gidebilirsin. (çünkü yine o kadar yazdık da, bi yere bağlıyamadık ya la, iyi mi)

ya da hepsinden daha kısa olarak...

Daçe.

Köpekle Köpek Olmak

2010-10-03T02:14:00.009+03:00

sarı çiçek aslında ayçiçeği olsa ya la.

● Sordum sarı çiçeğe, "Neaber?" / Çiçek eydür "Derviş baba, ann.." / "Ya tamam sus" dedim "Allah belanı versin her soruya aynı cevap mı verilir, biraz yaratıcı ol ya" dedim. Utancından soldu sarı çiçek.
● Ohh mis gibi, kalbim gibi tertemiz bir yeni yazı var sonunda. Ben de sizler kadar adeta bir çocuk gibi şen ve mutluyum.

● İki haftadır yoktum, yıllık iznimi kullandım. (oha öyle olsa ya. mayışlı filan iş olsa. ama mayışlı olucak, maaşlı diil)

● Mayışlı, sigortalı, yemek filan verilen yer olsa şu blogger; ama yazarlarını da öyle cv'yle filan alsa, kalifikasyonuna baksa alıcağı kişilerin; valla kısa zamanda edeceğim terfilerle genel başkan olurdum. Bu kadar da güveniyorum kendime. Ama sigortası filan olucak ha, ssk mı olur artık bağkur mu olur, biri olucak. Yoksa çalışmam.

● O diil de bizim bölümde Rektörlük Genel Sekreteri olmaktan dolayı gururlanan bi profesör var. Adam bayaa bayaa fırsatını buldukça vurguluyo, "Ben genel sekreterim" diyo, "baya yoğun bi insanım" diyo. Bi de bunu her ders tekrar ediyo, gururla anlatıyo böyle. Hayır bence bi insan genel sekreter olabilir, tamam, sonuçta namusuyla onuruyla para kazanıyo, ama ne biliyim, rektörün genel sekreteri olmak o kadar gururlanıcak bişey diil lan. Bi de erkeksin yani. Rektörün bi gün çok canı sıkılsa, dese ki "Yavrum şu kırmızı dosyaları getir odama senle bi inceleyelim" filan, bi de bunu kötü niyetlerle söylese, hişhoş olur mu. Olmaz. Nooldu, hani proftun, kaldı mı profluk. Hiç.

kim 500 milyar ister sorusu gibi. "aşağıdaki sokak isimlerini anlamlı bir cümle oluşturacak şekilde sıralayınız"

● Bunları biliyor musunuz?: Ankara-Anıttepe'de, birbiriyle kesişip kare oluşturan 4 tane sokağın adının "İlk", "Hedef", "Akdeniz", "İleri" olduğunu... Benim de eğer ilerde yetkim olursa böyle 4 tane sokağın adını "Neaber", "Sevgili", "Okur", "Neyaptın" koyucam. Bunu yapıcam evet.

● Nerde bir "Bunları biliyor musunuz?" görsem; orda onu yazanın, hemen akabinde de "bence bilmiyorsunuz aptal cahiller sizi, bari şunu okuyun da bişey öğrenin, mallar sizi, sahip olduğunuz çok az bilgi düzeyinizi skym sizin, aptallaaarr, nihahaha" diye bize saydırdığını ve kahkahalarla güldüğünü düşünüyorum.

● Çok sıcak sudan çok korkuyorum.

● Çetin Tekindor nası karizmatik falan bi adam ama di mi. Hep böyle hayvan gibi oturaklı rollerin adamı. Hayır bi de yaşlı falan da yani, karizma sahibi, saygıdeğer sahibi. Neden böyle peki hiç düşündün mü? Yok, niye düşünücen. Ben düşündüm ama (ben düşündüm ben, yaşar usta!). Bak şimdi. Bu adamın karizması adından geliyor. Çok sağlam altyapı var adında. Bak bunu sana ufak bi testle kanıtlıycam... "Tekin Çetindor". Nası da aynı karizmayı koruyo, görüyo musun? İşte Çetin Tekindor böyle bi insan. Çok saygıdeğerli bi insan. Oğlum olursa adını "çetintekindor", kızım olursa daa... Onun için esprili bişey bulamadım "asdasdasd" koyarım. Klavyeden nası gelirse artık.

● Public ortamda çalan nokia tune melodili telefon nedense en az 3 kez çalmadan açılmaz. Böyle bişiy var.

● Bi de şöyle bişiy var; yaşça bizden çok büyük bir akraba, feysbukta fotoğraflarımızdan en alakasız olanına nedense CAPS LOCK açık şekilde en alakasız yorumu bırakıp kaçar. Örnekle açıklamak gerekirse "TATLIMM BENİM NE KADARDA (dilbilgisi sıfır) BÜYÜMÜŞSÜN YAVRUM MAŞALLAAH ÇOK ÖPÜYORUM... ;)))" Evet tam olarak böyle.

● Yalnız kaç yaşıma geldim o kadar mühendislik okuyorum fizik okuyorum falan, ama hala herkese normal gelen bazı gerçeklere alışamıyorum, aklım almıyo. Mesela o koca demir yığını nası düşmeden havada kalıyo, ya da denizaltı dediğin hayvan gibi ağır bişey, o nası dibe oturmuyo da istediği seviyede yüzebiliyo? Yani ne biliyim, gerçekten aklım çıkıveriyo bunları düşünürken. Bazen diyorum bana diyorum Amerikanın bir oyunu mu bu diyorum aldı sevdiğimi verdi zulumu falan.

(solda: uçması mantıklı olan. sağda: uçması mantıksız olan.)

● Sinema dediğin yer bence sıradan. Başına öyle komik bişey gelicek gibi bi yer diil. Ama geçen gün cancaazla gittiğimizde inanılmaz saçma olaylar silsilesi yaşandı bitti saygısızca. Daha doğrusu saçma bir diyalog. Bag anlatiyim... Şimdi böyle film arası oldu, oturuyoruz falan. Bi de salon küçük tamam mı, az kişi de bilet almış, toplasan 20 kişi ya var ya yok yani. Bu film arasında bi tane görevli gelip, "Ön koltuklarda biri oturuyo mu acaba?" diye sordu. Az kişi olduğumuzdan kelli, bizbizeyiz mantığıyla herkes "Neden ki, niye sordunuz ki, nooldu ki" filan dedi. Adam biraz gülüp "Dışarda feci yağmur yağıyo da şu an, yani çatı akıyo, şu ön kısmın üstündeki kaplamalar düşebilir" diye yanıtladı (trt haber gibi oldu bi anda). Burda herkes bi gülüştü falan, az kişi zaten, biz de güldük bayaa, adam da güldü, böyle saçma bi şekilde karşılıklı gülüşüyoruz falan. Öyle bi ortam. Sınıfta esprili hocanın yaptığı şakaya güler gibi gülüyoruz böyle. Neyse. Böyle biraz sessizlik oldu, o arada, tam en arkada oturan bi adam, adeta sınıfın arka sıradakisi, haşarısı, sınıfın komiği gibi "Haaa yani gerilimli film olunca böyle mi oluyo ehehehehehehe mehehehehe" filan diyip bi güldü. Sonra o espriye biz de bi gülmeye başladık. Sonra bi de o espriye biz gülünce, görevli adam da gülmeye başladı. Biz böyle bi yarım saat filan gülüştük, ama düşün yani, olayın saçmalığına gülüyoruz artık. Diyalogun saçmalığına. Yarım saat de gülmedik tabi zaten film arası 10 dakka di mi. Neyse işte. Şurda 20 dakka için beni kırdığına değdi mi? Değmedi. İşte bu da böyle bir anımdır sevgili okur.

● Gece eve gelirken ufak bir sokak köpeği yavrusu tarafından korkutulmam çok rencide ediciydi. Ben de onu korkuttum. Köpekle köpek oldum okur. Ne olacağıdım ya başka? Pişman değilim.

● Şimdi benim söyleyeceklerim burda bittiğine göre artık iki medeni insan gibi ayrılalım sevgili okur. Sen istiyosan yorum filan yaz. Böyle güzel şeyler. Haydi gittim.

Daçe.

Afrika Adanası

2010-09-20T21:06:00.001+03:00

OOOLUM NİJERYA'DA ADANA VARMIŞ LAAAN!!
...
...
...

Çok ciddiyim.
Dün öğrendim ve çok sevindim. Daha sonra hikâyesini de araştırdım, buldum. Gerçekten çok etkileyici...

17. yüzyıl gelişen Avrupasının Coğrafi Keşifler ve 'sömürgele işlerine giriş 101' döneminde, zamanın Osmanlı sultanı tarafından keşif amaçlı görevlendirilen ve yurdumuzdan Afrika'ya gönderilen yaklaşık 400 kadar Adanalı, Afrika keşfi sırasında şimdiki Nijerya'nın olduğu yerde süper yer altı kaynakları buluyor ve buraya yerleşmeye karar veriyor. İlk başlarda çevredeki Afrikalı kabilelerle çatışmalar yaşansa da, sonunda bölgeye barış hâkim oluyor. Ateşkes ve dostluk anlaşmasının yapıldığı o günden itibaren de, Adanalı askerler, bilimadamları ve aşçılardan (kebapçı hepsi tabii) oluşan bu 400 kişi, yerleştikleri bu yere Yeni Adana ismini veriyor. Tarih boyunca da Yeni Adana, YeniAdana, Yenaadana, Enadana, Nadana diye evrimleşerek şimdiki ismini alıp, Adana oluyor. Burası Nijerya'nın Kogi şehrindeki bir bölge sanırım şu an. Belki en büyük ilçesi. Yakında il olucakmış zaten, Kogi valisi Nwkanku Kanu'yla görüşmüştüm, kendisi söyledi. Ben de burdan Afrika Adanası'ndaki (konya ereğlisi gibi - konya kelimesinde gizli selam varmış) tüm hemşerilerime, topraklarıma selam gönderiyorum. Gerçi tahminen şu an oradaki Türkler de siyahi olmuştur, aradan 4 yüzyıl geçti resmen. O zaman, "what's up nigga? :)))"

Sırf komiklik şaka olsun diye uydurduğumu düşünenler için geliyor sıradaki jpeg:

tıklayınca büyüyor falan. hayat süprizlerle dolu.

Görüşmek üzere sevgili okur.

Daçe.

daçe der ki

Biz İzmirliler Her Şeye Darı Deriz

Eğrisi Doğrusu İle İllüminati Olayları

Aynen Devam

Not Sure If

Berber Değdirmesi

Sarı Vespa

Bizimle -Türkçe- Çalışmak İstermisiniz?

Geçen Yine ANAP'lılarla Oturuyoruz

I Kalp Hısım

Leopar Deseni

Bir İsveç Fıkrası: Mamaklı Henrik

Feys'ini Yediminin Ya

Sarı Camlı Gözlük

Apacayip Adıyaman Notları

Hafif Yaz Yazıları #6

I Brain, You Brain, He/She/It Brains

Neden Ukrayna?

Hafif Yaz Yazıları #5

Hafif Yaz Yazıları #4

Hafif Yaz Yazıları #3

Hafif Yaz Yazıları #2

Mim'siz İyiydik Fekat?

Hafif Yaz Yazıları #1

Babalar Günümü Kutl... Lan?!

Birtakım Fiillerden Dem Vurmak

Kâmuran: 10 Adımda Manita Yapma Belgeseli

Lady Gaga Var Lan!

Saf Kız Tribi Atan Otobüs Şoförü

Çağın Vebası: Kasada Poşet Açamamak

"Ne Dediler - 2011"

Şenlik Hakkında Hiçbir Şey Söylemeyeceğim

On dakikadır başlık bulamadım inanır mısın sevgili okur.

Uyku Moduna Giriş: Uykulu Kafayla Saçma Sapan Olmak

Allahtan Adım Muhiddin Değil Ha.

Kütüphanede Karnı Guruldatmak

I'm not your babe, I'm not your babe, Alessandra

hani bir yıldız kayar ya gökten… iştee öyle bir şey (uyduramadık anlamında).

kütüphane insanları

dolmuşa yetişmek pahasına dünya rekoru kırmak

zuckerberg olmak ya da olmamak

Azar Coşar Deli Gönül

Kütüphanede Çubuk Kraker Krakslamak

B.A.F.N. 2 - "Yoo Normal Bence"

Blog Alemlerinden Feysbuk Notlarına

Lose yourself in the presentation

Bi' Bakmışın Ben Yokmuşum

Sergio Antonio Mango: "İlk başta sadece bir masam ve parlak bir fikrim vardı."

I Love TCDD Trens

Bebişler

Dünya Gözüyle

"Halt Etmişsiniz, Bizim Ekmekler Daha Güzel!"

Sadece 90 Kuruş Farkla Hayvan Gibi Yazı Yazdım

Kral Onüçüncü Lui'nin Futbol Aşkı

"Tatilde Ne Yaptınız?"

400: Karikatürü Ciddiye Almak

Küçük El Çantası

Kısaca.. İki

Ayn Zvay Dray

İpini Koparanlar Listesi

Finallere Çalışmaya Başlamadan Önce "Dur şu feysbuğa bi bakiyim." Diyen Tüm Arkadaşlarıma İthafen

Kahvaltıdan Önce Aç Karnına

Daçe Live

Girilmez'li Kapılar (felsefi gibi oldu lan ehehe)

Sırada Gündemden Derlediğimiz Haber Turu *fiççiyuuu*

Kaç Zamandır Yayınlamadıktı Sonuçları

Umutçuğum.

That's Me In The Corner

Kırmızı Işıklar

Kaç Zamandır Sormadıktı Bi'şey

Birader Bi'şey Sorucam

Ortalamaya Bakmıyolarmış Aabi

Dikmen Caddesi Stats

Köpekle Köpek Olmak

Afrika Adanası

Sırada Gündemden Derlediğimiz Haber Turu fiççiyuuu